Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

μια μικρή ενότητα

Η σοφία της φύσης - εξυφαίνεται της παρακμής
όταν σαπίζουν τα φύλλα ενός δέντρου
νεκρού
όταν σαπίζει το άψυχο κορμί του ζώου
νεκρού
όταν διαλύονται τα σπασμένα φτερά της πεταλούδας
νεκρής
όταν το βλέμμα σου αποστραμμένο ριγά
νεκρό
όταν το κορμί μου αηδιάζει τη θλίψη
νεκρό
όταν τα γεράματα θολώνουν τα μάτια
νεκρά
όταν τα κόκκαλα εξαρθρώνονται και πέφτουν
νεκρά
όταν οι λέξεις πια σε φύλλα κίτρινα σβήνονται
νεκρά
Η σοφία στη φύση - εξυφαίνεται της παρακμής
/όταν από στιγμή σε στιγμή ερωτεύομαι/


από την ανέκδοτη συλλογή: Αλότριψ [ή άλλως προσανάμματα θανάτου]

Δεν υπάρχουν σχόλια: