Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

Τρία μικρά ποιήματα


Έλκος


Στην καταιγίδα
που τέλειωνε το φως
Το κρασί μας
μπουρμπουλήθρα του αιώνα
να σκιρτά
στις υπώρειες του συκωτιού μας
βρέχοντας το έλκος
κρύβοντας την αλήθεια
που κλαίει
από στήθια στα μάτια
και λέει το τέλος
της πάγιάς μας εποχής

στα βλέφαρα της θλίψης
που ξερογλείφεται



Κι αύριο


Στα κόκκαλα
και μια κραυγή
Έτσι
να συνθλίβεις τ' αδιέξοδα
με μια χούφτα λουλούδια
Στη συνήθεια
ν' αποκρίνεσαι κουράγιο
Μπορούμε κι αύριο
να σπείρουμε θλίψεις

Κι αύριο



Επαιτεία


Όποιος αργεί δεν επιζεί
στη χώρα αυτή που τρέχει
Αν με δεις
με μάτια δακρυσμένα
στης αγάπης το τελευταίο σκαλί
να χαίνω
Ρίξ' ένα κέρμα στην καρδιά

να υπάρχει


Δεν υπάρχουν σχόλια: