Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Θάνατος στα μπαρ
που κυλάει στα μάγουλα
και στα βλέμματα και στα στομάχια
σαν λάβα.
κενό τα μάτια κι η ψυχή
κάθε φορά που κοιτάζουν
την ξένη σάρκα
/ξεκοκκαλίζοντας το όνειρο
την ρημαγμένη ανάγκη
κάθε σάπια στύση/
μια τρύπα πολλαπλή
μπαλωμένη σε άλλες τρύπες
κάνει κουμάντο στην ψυχή.
τραβολογάει με τα δόντια
τα πετσοκομμένα ηνία
δεξιά - αριστερά και ζαλίζει
ο ίλιγγος ζαλίζει.
μοναξιά, η μόνη σταγόνα
συντροφιάς σε τούτα τα μπαρ
σε τούτα τα σπίτια
σε τούτες τις πόλεις
σε τούτα τα δωμάτια
σε τούτα τα μέρη
α' αυτόν εδώ τον κόσμο
που ηδονίζεται με τη βρωμιά του
που φτύνει αίμα στα πρόσωπα
με τις μεγάλες χαραγματιές
και κλείνει τις χαραμάδες
με πτώματα.
υπάρχει θάνατος στα μπαρ
και τόση ζωή στα μάτια
των ζωντανών νεκρών, που τρομάζεις.
όλα τόσο ανάκατα
σαν το μυαλό και τα εντόσθια
μετά το δέκατο πέμπτο ποτό
έξι η ώρα το πρωί.
Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
"πολιτισμός"
μέσ' από μικρές μισόκλειστες
τρύπες
λόγια μαδημένα
στον αέρα του κλιματιστικού
ανοίγοντας μια πόρτα
μέσα στην πόρτα
κι αλυσίδες να γδέρνουν τα πόδια
πού να πας να φύγεις;
ο κόσμος καίει το δέρμα
το σπίτι κοχλάζει
κι ο δοκιμαστικός σωλήνας
κομμάτια στο πάτωμα
σειρήνες να κόβουν το μυαλό
ένα κορμί λεκκές
στο πεζοδρόμιο
μνήμες χαραγμένες στις πατούσες
που χάσκουν μέσα στο όνειρο
χημεία η ιστορία
κι η μοναξιά να φουσκώνει
επαναφορτιζόμενη
[πολιτισμός]
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Τα γάντια
Έτσι όπως κατέβαινα τον δρόμο, αυτόν που περνάει από το πάρκο που συνηθίζουμε να μαζευόμαστε, αντιλήφθηκα ότι δεν είχα στις τσέπες μου πια αυτά τα γάντια που μ’ αρέσει να φοράω. ξέρεις, αυτά τα γάντια που φτάνουν μέχρι την μέση των δαχτύλων και έχουν και κάμποσες τρύπες από την χρήση -τα έχω παραφορέσει νομίζω.
τελοσπάντων, σκέφτηκα πως τις προάλλες που σε είχα πετύχει έξω και περάσαμε από το πάρκο, ίσως να τα είχες κρατήσει κατά λάθος. τα είχες πάρει και φορούσες μια το ένα μια το άλλο στα χέρια σου. δεν ξέρω γιατί σ’ άρεσει να αλλάζεις χέρια στο ίδιο γάντι -εγώ πάντοτε φοράω το ίδιο γάντι στο κάθε χέρι. και μου έλεγες έχεις βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. και καθώς άλλαζες τα γάντια, έτσι άλλαζες και την διήγησή σου, αναφέροντας διαφορετικές περιπτώσεις ανθρώπων που σε είχαν πληγώσει. «τα ζώα», σκέφτηκα, «είναι δυνατόν να μην βλέπουν ποια είσαι και να σου φέρονται με αυτόν τον τρόπο»; μετά, άρχισες να απαριθμείς τα προτερήματά μου με έναν τρόπο κατηγορηματικό. εγώ δεν ήθελα να αποδεχθώ τούτη την εξέλιξη -ίσως γιατί δεν πίστευα ότι τα εννοείς ή ότι εν πάση περιπτώσει εχουν καμμιά αξία- και σου απάντησα πως υπερβάλλεις. συνέχισες να με στολίζεις με τον τρόπο που ξέρεις καλά και δεν μπορώ να αρνηθώ πως μ’ έκανες να νοιώσω όμορφα.
κάποια στιγμή πετάχτηκες πάνω και είπες πως πρέπει να φύγεις γιατί σε περιμένουν. ο ενθουσιασμός σου για μένα, μάλλον κράτησε κάπου στο μισαώρο. είσαι και πολύ δημοφιλής, βλέπεις, για να μείνεις παραπάνω με κάποιον σαν εμένα. εξάλλου, πάντα οι πληγωμένοι επιστρέφουν σ’ αυτούς που τους έχουν προδώσει. το θύμα γυρνάει στον τόπο του εγκλήματος, ανυπομονώντας να πέσει ξανά στα χέρια του θύτη. κρίμα…κι ήταν τόσο συναρπαστική η ώρα που είχαμε περάσει εκεί στο πάρκο. λες κι ο κόσμος είχε συρρικνωθεί στα μέτρα μας και παρόλαυτά, τα μάτια μας αντίκρυζαν κάτι το απέραντο. φυσικά τα γάντια κάπου σ’ αυτην την αυξομείωση του κόσμου, εξαφανίστηκαν.
και δεν είναι ότι κρυώνουν τα χέρια. δεν είναι πως μου λείπει η διάτρητή τους ύπαρξη. θα αισθανόμουν ίσως πιο κοντά εσένα: την θερμοκρασία των δικών σου χεριών, την ανατριχιαστική μυρωδιά σου, το υπέρυθρο βλέμμα, το φάντασμα ίσως του δέρματός σου. τελικά, σιγά μην τα ’χεις εσύ τα γάντια. προφανώς δεν έχεις ανάγκη τις τρύπες των γαντιών μου. μάλλον σ’ αρέσει να είσαι αυτάρκης και να περιορίζεσαι στις τρύπες που ανοίγουν στο κορμί σου οι άλλοι -πυροβολώντας. εγώ το ξέρεις πως ποτέ δεν θα σου έκανα κακό. το πιο πιθανό είναι να σου παράπεσαν κάπου, όταν ξαφνικά όρμησες να φύγεις. θα ’ναι τώρα σε κάποια γωνιά του πάρκου -μόνα σαν εμένα- να περιμένουν μήπως τα σηκώσεις και τα ξαναφορέσεις, έστω για μισή ώρα…
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
γωνία προσπτώσεως (ή τα μαδημένα μάτια της σ)
πρόσπτωση στην ανοησία
- κρεμιέμαι από τα χέρια της νύχτας
κι ανακλώμαι σαν ύβρις
στο βρωμερό στόμα μιας πρωτοβάθμιας εξίσωσης.
με σιγοτρώει το ξημέρωμα
το πένθιμο κρύο
η ορθοστασία στο κουτί της υποτέλειας.
υπομονή/ έχω πολλά συντρίμματα ακόμη
να μοιράσω στα βουνά
και το χιλιοφορεμένο ένδυμα της απόγνωσης>
Τρίτη 25 Μαΐου 2010
Εσένα
εσένα.
να με κόβεις κομμάτια
με την λάμα την οξεία
του κορμιού σου.
να κερνάς τα ψιχία μου
στα βράχια
και να ποτίζεις
μ' αρμύρα κάθε πληγή.
στον όχλο
να με μοιράζεις
αίμα και σώμα
έχοντας τις λέξεις μου
ναυαγούς
στο ερμαφρόδιτο νησί σου
- να προσμένουν
μιαν ακόμα σχεδία
να τους θαλασσοπνίξει.
εσένα
μόνο διάλεξα:
Σκότος Ανήωο
σφουγγάρι στο αίμα
κορμό από στάχτη
σφαγές
κραυγές
χτένες ξυράφια.
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Σημείωση για τον ποιητή ρόβηρο μακρή
σιωπή.
και είπα να κοιτάξω τον εαυτό μου
σχολίασε ο ποιητής ρόβηρος μακρής
δημεύοντας την εικόνα μου
ο σκοτεινός σωσίας
μετέφερε τα σπασμένα κύτταρά μου
στην άλλη πλευρά του καθρέφτη.
ακουγόταν το Ρέκβιεμ του μπραμς
και μετά το Καρναβάλι του σούμαν
κι ύστερα ψίθυροι
αναγνωσμένοι υποχθονίως
απο άγνωστα αυτιά.
[πρώτο βλέμμα ο καθρέφτης - υγρασία -
η θερμοκρασία στους 5 βαθμούς κ.]
ο γέροντας που είμαι έχει κουραστεί πια
η ομίχλη έχει κεράσει όλο της το μέγεθος
κι έχω μεθύσει πια χωρίς γυρισμό.
σήμερα η ώρα πέρασε σαν χτες
φιμπονάτσι που με κατεδίκασαν
να ξεχνάω πως πρέπει να θυμηθώ
να ξεχάσω.
σιωπή ξανά.
η έξοδος προς το καρναβάλι κύριε ρόβηρε
δικό σας θέμα
πρέπει να μπει μια τάξη:
θα υπάρξει συνέχεια; σταματημός;
ανάπαυση; κίνηση διαρκής; στάση;
επανάσταση; ή μήπως θάνατος
σε συνάφεια με έρωτα;
φοβάμαι τη βροχή. να αντικρύζω τον εαυτό μου
στον καθρέφτη -απ' όποια μεριά κι αν στέκομαι.
θλιβερό θύμα των φαντασμάτων του μυαλού σου
η ανάσα βρίσκεται σε ένα ποτήρι με σάρκα
υπόγειο, κάτω από την θάλασσα, μέσα στον βαθύ
ουρανό, που μετράει τη θλίψη με τον άνεμο
και με το πόσο γρήγορα σφουγγίζει τα δάκρυα
από τα μάγουλα.
[ξηρασία - ο καθρέφτης κάπως πιο σκοτεινός]
ναι φίλε μου, απόψε θα πούμε αντίο.
θα βάλουμε μέσα μας τον καθρέφτη
και θα πετάξουμε απο την ρωγμή στον αέρα
του δωματίου, το κλειδί του στόματός μας.
πρέπει να προλάβουμε την ρωγμή
πάση θυσία!
θαρθούν τα όργανα πομπή
πίσω από μας να παίζουν τους ρυθμούς τους
έτσι που καμμιά πόλη πια δεν
θάναι ξάγρυπνη. τα πάντα θα στροβιλίζονται
γύρω μας, μέσα σε τούτη την θολή τρέλλα
στον νόθο μετεωρισμό μας στο παν.
σ χ ι σ μ ή/ καθόλου πια θερμότητα/ καθόλου
υγρασία/ τα πάντα α ν έ κ φ ρ α σ τ α
καμμια γιορτή δεν κρατάει τόσο
όσο η στιγμή που γίνεσαι ένα με τον καθρέφτη
οι λέξεις όλες πια
[μια μαύρη τρύπα]
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
Παρασκευή 30 Απριλίου 2010
Γραφή
Παρασκευή 9 Απριλίου 2010
Πέμπτη 8 Απριλίου 2010
Φλοιός και ουίσκυ
Τετάρτη 7 Απριλίου 2010
Τα πόδια του λόγου
Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010
Πιθανότητα
φυτρωμένες βεράντες σε τσιμεντένιους
κορμούς. τα μάτια να αιωρούνται
στις στενωπούς των μικρών δρόμων
[και να θες να μυρίσεις δέντρα
φύλλα, χώματα, τον λυγμό του αέρα
δεν μπορείς]. έχουν στερέψει όλα
σε τούτο το βαθύ πηγάδι
που 'ναι η πόλη. είναι σάπια όσα
ξαπλώνουν παράταιρα -κομμάτια
σπασμένα, σκουπίδια, πέτραδακια,
τσίχλες κολλημένες στα πεζοδρόμια,
σκισμένες αφίσσες, αιωρούμενα
αστικά σωματίδια, σημάδια παρακμής
αγορασμένα με χρήμα
έχεις ξεχάσει την απολυμένη σου ύπαρξη
ψάχνοντας κάτι να κάνεις σε τούτον
τον ορυμαγδό. την σιωπή σου να στολίσεις
με όμορφα μπιχλιμπίδια και λέξεις
-για να αρέσεις. προφταίνεις; ποιος ξέρει;
η μνήμη της μόνο σε κάνει να χαμογελάς
και κείνη η ρημαδιασμένη πιθανότητα
πως κάτι ακόμα θα μπορούσες να 'χεις ζήσει
στο πλάι της.
Σάββατο 20 Μαρτίου 2010
Πόλεμος
που μασουλάνε τα ούλα σου.
η σιωπή καθώς κοιτάζεις τα πόδια
του φεγγαριού -να τυλίγουν
στον ουρανό τα μοναχικά δώρα
που ποτέ δεν σου δόθηκαν.
να περιμένεις στην στροφή αγόγγυστα
για να σου χαμογελάσει κάποιο από τ΄άστρα
[καθώς τα βλέμματα των ανθρώπων
υπερσκελίζουν τα ανομήματά σου.
να θες να πιεις, να θες να λιώσεις μέσα
σε μάτια, να θες να βουλιάξεις σε κάποιο κορμί,
στην αγάπη, στο πάθος, στον πόνο, να θες
να κάνεις έρωτα.]
η οθόνη σού θυμίζει το φως
μέσα στην λόξα που ψηλώνει μετά
τα μεσάνυχτα -καθώς οι ασπίδες
έχουν μείνει χωρίς χέρια να τις κρατάνε.
και περιμένεις το ψέμμα
να λύσει την αλήθεια ως γρίφο
που αναμεταδίδεται με κάθε ασφάλεια
απο κάποιο δελτίο ειδήσεων.
ο πόλεμος ολοένα και πιο κοντά.
το ξέρεις -το αισθάνεσαι -το μυρίζεις.
και το χειρότερο: μέσα σου.