Πέμπτη 23 Απριλίου 2009

μια μικρή ενότητα

Η σοφία της φύσης - εξυφαίνεται της παρακμής
όταν σαπίζουν τα φύλλα ενός δέντρου
νεκρού
όταν σαπίζει το άψυχο κορμί του ζώου
νεκρού
όταν διαλύονται τα σπασμένα φτερά της πεταλούδας
νεκρής
όταν το βλέμμα σου αποστραμμένο ριγά
νεκρό
όταν το κορμί μου αηδιάζει τη θλίψη
νεκρό
όταν τα γεράματα θολώνουν τα μάτια
νεκρά
όταν τα κόκκαλα εξαρθρώνονται και πέφτουν
νεκρά
όταν οι λέξεις πια σε φύλλα κίτρινα σβήνονται
νεκρά
Η σοφία στη φύση - εξυφαίνεται της παρακμής
/όταν από στιγμή σε στιγμή ερωτεύομαι/


από την ανέκδοτη συλλογή: Αλότριψ [ή άλλως προσανάμματα θανάτου]

Σημείωμα [2]

Στ' αληθεια, αντέχουμε να αντέχουμε τους ανθρώπους ή αρκούμαστε στο μηδενισμό της απλής συνύπαρξης μαζί τους, έτσι από υποχρέωση; Κι αν τους ανεχόμαστε, ανεχόμαστε στ' αλήθεια και τον ίδιο μας τον εαυτό ή απλά συμβιώνουμε από καθαρή τύχη;

Κυριακή 19 Απριλίου 2009

-

[...]
ό,τι με συγκεντρώνει ό,τι με σκεδάζει
μια αδέσποτη στηθάγχη
που μελετά κάθε ώρα
τις επόμενες μέρες της ήττας μου
[...]

-

[...]
η επανάληψη των ειλώτων
σε μιαν εποχή ελευθέρας
που χλιμιντρίζουνε οράματα
που μπαλώνονται ιδέες
η επανάληψη μας σέρνει
στον ίλιγγο των αποφάσεων
[...]


Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009

Νυχτοκάματο

σκοτεινό στενό. έρημο. περπάτησα.
στεκόμουνα μόνος να βλέπω
τη σύριγγα σου.
σκεφτόμουν τη στιγμή που εμφιάλωνες
μέσα σου το θάνατο.
στάθηκα. έκανα την ανάγκη μου
πατώντας στα σάπια νερά.
μέσα στη βρωμιά
συλληπήθηκα την οδύνη σου.
τόσο βαρύ το πένθος.
δεν το σήκωνα.
απλά μετεώριζα το μυαλό μου
στην κεκαλυμμένη σου κρύπτη.
αντικρύζοντας τη διάλυσή σου.
όταν έφυγα
έσερνα πίσω μου την ψυχή
γδέρνοντας τα πλακάκια.
δεν άντεχα άλλο
τη μάταιη υποταγή σου.
το νυχτοκάματο του θανάτου σου.

Σημείωμα [1]

Η αληθινή ποίηση μιλά στην ψυχή, καταδύεται στα βάθη της και γρατζουνάει το συμπαγή υμένα που την περιβάλλει. Αν τα καταφέρει και εισέλθει αναμαλλιασμένη στον πιο μύχιο της πυρήνα, έχει κερδίσει το παιχνίδι. Τότε και μόνον τότε...

Είναι σύνηθες να βλέπουμε γύρω μας αμέτρητα βιβλία, στίχους, κείμενα, απόψεις και ανθρώπους που εκφράζονται επί παντός του επιστητού. Οι πιο σοφοί όμως όμως είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως κολυμπάνε στον ωκεανό της απέραντης άγνοιας. Όταν ο ίδιος ο Σωκράτης με τη πασίγνωστη ρήση του - Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα - μας τονίζει αυτή τη μεγάλη αλήθεια, είναι τουλάχιστον αστείο και αφελές να διατεινόμαστε πως γνωρίζουμε έστω και ελάχιστα. Ούτε μεγάλες έννοιες γνωρίζουμε σε βάθος, ούτε μπορούμε να τις ορίσουμε και επιπλέον, δεν είμαι διόλου πεπεισμένος, ότι μπορούμε να τις βιώσουμε στην καθημερινότητά μας - ιδιωτική και δημόσια. Η ψυχή όμως, έχει ανάγκη από ψήγματα εμπειριών, ώστε να δύναται να φέρνει σε πέρας κάθε υπόθεση του βίου στον οποίο ενυπάρχει και δρά. Έτσι λοιπόν, διψά να έρθει σε επαφή με πράγματα που θα της παράσχουν τέτοια ψήγματα. Η αρμονία και η αταραξία της, μπορεί να πραγματωθεί με την επαφή της με τη φιλοσοφία, την τέχνη και την άσκηση. Η τέχνη είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες που μπορεί να οδηγήσει σε αυτή την αρμονία και την ισορροπία, η οποία σε συνδιασμό με την καθημερινότητα θα οδηγήσει στην αυτογνωσία της ψυχής, και κατ' επέκταση του εαυτού.

Όμως ποια τέχνη, ποια φιλοσοφία, ποια άσκηση; Ποια έκφανση τους πληρώνει τα κενά της ψυχής; Αντικειμενικότητα; Υποκειμενικότητα; Μήπως και τα δύο; Χμμμ, μπορεί να είναι και τα δύο, μπορεί και όχι... Το θέμα όμως, και σ' αυτή τη φάση, είναι η αποφυγή του δογματισμού. Ο δογματισμός μπορεί να καταστρέψει κάθε πρόοδο της ψυχής, μαζί με κάθε έργο που συντείνει σε αυτήν. Η συγκέντρωση του εαυτού, ή της ψυχής αν θέλετε, σε μια μοναδική συμπαγή οντότητα που κατέχει τη θέση της αυθεντίας, μόνο τύφλωση έχει να προσφέρει σε όσα μάτια διαθέτει η ανθρώπινη ύπαρξη και εθελοτυφλία στην εξέλιξη της ζωής. Επομένως και στην ποίηση σημασία έχει το κατά πόσο έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας για να την δούμε και να τη βιώσουμε. Η ποίηση δεν είναι μόνο στίχοι σμιλεμένοι πάνω στο χαρτί. Είναι κομμάτια ψυχής φυτρωμένα στα πιο δύσβατα όρη μιας λευκής σελίδας. Γι' αυτό απαιτείται ειλικρίνεια από τον ποιητή, ώστε να αποτυπωθεί στο έργο του η ίδια του η φύση. Ένα απλό και αφελές συνταίριασμα λέξεων, δεν προσφέρει κάτι περισσότερο παρά μιαν άσκοπη περιδίνηση σε έναν θνησιγενή τυφώνα... Γι' αυτό τίθεται το ζήτημα της αληθινής ποίησης και της μίμησής της. Ένα ζήτημα αμείλικτο για όποιον ψάχνει την ουσία και ίσως αδιάφορο , για όποιον καταναλίσκεται απλά στο ξεμυάλισμα εύμολπων αφρών που στολίζουν τα κύματα. Όμως και σε αυτή την περίπτωση, όπως ισχύει γενικά στη ζωή, το ζητούμενο είναι ο καθένας από μας να ψάχνει μόνος του, να ανακαλύπτει μόνος του και να εξελίσσεται μόνος του - χωρίς καθοδηγητές, μα με συνοδοιπόρους. Αφορά στον καθένα μας χωριστά, το αν θα αρκεστεί στην επιφανειακή έκφραση και δράση ή θα προχωρήσει στην εκ βαθέων ψηλάφηση του εγώ .

Αναζητάτε, λοιπόν, την αληθινή ποίηση, την αληθινή φιλοσοφία, την αληθινή άσκηση, τον αληθινό έρωτα, την αληθινή ζωή κι ό,τι άλλο είναι πραγματικό για σας. Η ψυχή σας σίγουρα γνωρίζει...

-

Θλιμμένη πτέρυγα φρενοκομείου
Ξελασπωμένη οδύνη δίχως δόντια
Με πληγές παντού στο κορμί
και την ψυχή σου
Δεμένη με ιμάντες ελευθερία
Ευνουχισμένη μ' αλυσίδες τυραννισμένη
δίχως πόδια χέρια ή κεφάλι
Μόνο μια θάλασσα ψυχοτροπική
να πνίγεται η ύπαρξή σου
Σεντόνια κόκκινα βιασμένα
Αρρωστημένη κάρβουνο θεραπεία
Θλιμμένη πτέρυγα μουχλιασμένη
Κάθε βράδυ αυτοκτονείς
Κάθε μέρα ανασταίνεσαι
Τέτοιος φαύλος κύκλος
η αυτοδιάθεσή σου
στην ελπίδα


[Πτέρυγα]

από την ανέκδοτη συλλογή "Στα σπλάχνα του Θηρίου"

-

Μόνο τα ψεύτικα λόγια μένουν
Μόνο τα άδεια χάδια
Μόνο τα αλλήθωρα βλέμματα
μέσα στη σάπια ηδονή σου
Μόνο το τίποτα είν' αλήθεια
όταν λες πως στα μάτια μου
κάτι βλέπεις από έρωτα

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009

Χόλας. Μ. Μέτζγκερ (Μετάφραση)

Ηollace. Μ. Μetzger


The Night I Saw Diamonds

I will tell you
a
story
of the night
I saw diamonds
over a field
where I expected there

to be snow.
All I ask

is for you to listen,
feel your heart beating,
close your eyes and
please, try to
see them
too.
I will tell you.



Η Νύχτα που είδα Διαμάντια

Θα σου πω
μια
ιστορία
για τη νύχτα
Που είδα διαμάντια
σε ένα χωράφι
εκεί όπου περίμενα

να είναι χιόνι.
Το μόνο που ζητώ

είναι να ακούσεις,
να αισθανθείς την καρδιά σου,
κλείσε τα μάτια σου και
σε παρακαλώ, προσπάθησε
να τα δείς
κι εσύ.
Θα σου την πω.


Χόλας.Μ.Μέτζγκερ: Αμερικανίδα ποιήτρια, ζωγράφος, αρχιτέκτονας, γεννημένη το 1976. Έχει σπουδάσει σε Αμερική, Αγγλία, Ιταλία και τα τελευταία 8 χρόνια ζεί και εργάζεται στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Ακολουθεί ένα σύντομο βιογραφικό της στα αγγλικά.

"Author, architect and artist Hollace M. Metzger was educated in the US, London and Venice, Italy, before settling into the New York and Paris arts scenes for the past eight years. Recently, she has been prolific in writing while performing in public salons throughout western Europe, the UK and New York City. In addition to writing, her poetic endeavors include collaborations with composers, choreographers and artists in the US, UK, Canada, France, Germany, Spain, Portugal, Italy, Belgium, Romania, Columbia, Mexico and the Netherlands.

Through words, Observing the Labyrinth from Heaven's renaissance-appeal unfolds, revealing itself mysteriously but with refreshing honesty. It will take its reader on a journey of mind, space and time travel from the past into the future, with transporting descriptions of place and the bitter-sweetness of urban life and love paired with childlike optimism and deep sensual undertones. Through the Labyrinth, you will find a glimpse into the library of the next generation of poets."


http://www.hollacemetzger.com/

Έμιλυ Ντίκινσον (Μετάφραση)

Emily Dickinson

Από τη συλλογή "Το μοναχικό λαγωνικό" (The Single Hound)


III.

Except the smaller size,
No lives are round -
These hurry to a sphere and show and end.

The larger, slower grow,
And later hang -
The summers of Hesperides are long.


III.

Εκτός απ' τις μικρότερες,
Δε βρίσκονται άλλες στρόγγυλες ζωές -
Ορμούν σε σφαίρα και προβάλλουν και τελειώνουν.

Οι μεγαλύτερες, αργότερα βλασταίνουν,
Και πιο μετά κρεμάνε -
Είναι μακρά τα καλοκαίρια των Εσπερίδων.



V.

The right to perish might be thought
An undisputed right -
Attempt it, and the universe
Upon the opposite

Will concentrate its officers:
You cannot even die,
But nature and mankind must pause
To pay you scrutiny.


V.

Το δικαίωμα του να χαθείς μπορεί να είναι
δικαίωμα που δεν αμφισβητείται,
Δοκίμασέ το, κι αντίθετα
το σύμπαν

Τους αξιωματικούς του θα μαζέψει:
Δε μπορείς καν να πεθάνεις,
Μα η φύση και ο άνθρωπος πρέπει να σταθούν
Να σ' ανταμείψουν εποπτεία.



Έμιλυ Ντίκινσον: Αμερικανίδα ποιήτρια. Γεννήθηκε το 1830 στο Άμερστ, μια μικρή πόλη κοντά σε δάσος, στην πολιτεία της Μασαχουσέτης. Πέθανε το 1886.

Σάββατο 14 Μαρτίου 2009

Δε θυμόταν αν είχε πετάξει κομματάκια του εαυτού του
στους δρόμους από τους οποίους είχε περάσει/
Μάλλον η αμνησία τού' χε γίνει πια συνήθεια
όπως τα μάτια που άνοιγε κάθε πρωί/
Συνέχιζε να σαπίζει μαζί με τα συκώτια των ποιητών
μαζί με τα δάκρυα των αστέγων- με τα πλοκάμια των θηρίων
που ανέβλυζαν νύχτα μέρα - μέρα νύχτα - στη σιωπή του/
Δε θυμόταν σε ποιο δρόμο έπρεπε να στρίψει για να φτάσει στη ζωή του
Δε θυμόταν γιατί πάντα πρέπει να ξεχνάει για να' ναι ζωντανός/
Και πού να βρει το κουράγιο να αναδιπλώνεται
σε κάθε δυστύχημα - σε κάθε θάνατο - σε κάθε καταιγίδα/
Ένα φάος δεν χωράει στα χέρια - μια απώλεια μπορεί
όσο βαρειά και να' ναι πάντοτε χωράει κι άλλη - κι άλλη - κι άλλη/
Ό ήλιος πάντα ξεραίνει στη γη τη στερημένη γλώσσα
Όσα πικρά ποτά και να πιεί δεν ξεδιψάει
Τίποτε πια δεν μπορεί να ανακαλύψει τα χαμένα
Αυτά που μπορεί να ξαναβρεθούν σε κάποιο άλλο μονοπάτι
να πληγώσουν άλλα χέρια - να τρυπήσουν ξένα παπούτσια/
Να γευματίσουν άλλη χαμένη σάρκα - ας είναι
Όλα ξεχνιούνται κάποτε - Ακόμα και η αμνησία/
Τελικά όλα τα είχε ξεχάσει - τα τυπικά και τα παράτυπα
Όλα είχαν χαθεί στους δρόμους κάτω απ'τις σκιές του
Τα πάντα είχαν εφορμήσει στην ανυπαρξία/
Τελικά τίποτε δε θυμόταν

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009

Μες στο καρφί

[Επέστρεφε]*


Αγαπημένη αίσθησις μη γογγύζεις
απλά επέστρεφε
/ταγκίζοντας το αίμα στην απουσία σου/
Βλέπω μια ράγα λιπόθυμη
όταν εκτροχιάζομαι να με παρατηρεί
με οίκτο
Η επιθυμία μου γκρεμίζεται μες το κουτί της οδύνης
Γυρνώ μόνος μέσα στο άγημα
- ξαναγυρνώ -
- γυρνώ - ξαναγυρνώ -
στο άγημα των ηττημένων
Μα εσύ επέστρεφε και μη σταματάς
Μη λησμονείς να επιστρέφεις - επέστρεφε -
Εδώ οι νύχτες είν' εκρήξεις - είναι σιωπές
Τα πάντα στροβιλίζονται γύρω απόνα άγγιγμα
/άγγιγμα βαρύ περιπαικτικό/
την έλλειψη και μετά το χρώμα των χνώτων
που υποδύονται την ολοκλήρωση
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα
όταν όλα μέσα μου ενταφιάζονται
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται
και στριφογυρίζω με πλίνθους οδύνης
μέσα στα ραγισμένα μου χέρια
Δεν ξέρεις - εδώ δε γίνεται να ξέρεις -
πως όλα εκτροχιάζονται σε οίκτο
σε σκουριασμένα μέλη δυσκίνητα
σε ποτήρια γεμάτα χλεύη
σε κενοτάφια ακανθώδους έρωτα
Επέστρεφε - η μέρα τελειώνει και πάλι -
όπως ελπίδα/ όπως μνήμη/ όπως ζωή
Τα μάτια όμως δε σφαλίζουν
Πόση επιθυμία πια αναζητώ; Πόση;

παληά όπως είναι - να ξαναπερνά στο αίμα



*Ποίημα του Κ.Π.Καβάφη (1912)

Ένδειξη*


Στο ποίημά του "Ένδειξη", ο Γάλλος ποιητής Ρενέ Σαρ ξεκινάει λέγοντας:

"Πώς να ζήσει κανείς δίχως άγνωστο μπροστά του;
Οι άνθρωποι σήμερα θέλουν το ποίημα νάναι κατ' εικόνα
της ζωής τους με τον τόσο λίγο σεβασμό, με το τόσο λίγο
διάστημα και πυρπολημένης από μισαλλοδοξία."


Ξεκινάμε με αφετηρία το άγνωστο, πορευόμαστε μιαν ολόκληρη ζωή έχοντας μπροστά μας το είδωλό του, φτάνουμε εν τέλει στο άγνωστο. Η αφετηρία μας είναι και η κατάληξή μας. Ο Αναξίμανδρος, της σχολής της Μιλήτου, θεωρεί πως όταν κάτι πεθαίνει επιστρέφει στην αρχή. Σαν αρχή νοείται μόνον το άπειρο, στο οποίο επιστρέφει κάθετι που γεννιέται και είναι πεπερασμένο. Ο Επίκουρος μας προτείνει την μη ύπαρξη εκτός της ζωής, σε μια πιο υλική προσέγγιση των πραγμάτων. Επομένως ερχόμαστε από το τίποτε και καταλήγουμε εκεί. Έχουμε, δηλαδή, μια τριπλή σχέση μεταξύ των αξόνων του τίποτε, του αγνώστου και του απείρου. Μια ταυτοτική πιθανώς σχέση, μέσω της οποίας καλούμαστε να βαδίσουμε μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Να ξεδιαλύνουμε σε κάθε περίσταση της ζωής μας ποιός άξονας απαντά στα αγωνιώδη ερωτήματά μας, στα αδιέξοδα, στα λάθη και τις προσπάθειές μας για απόδραση. Το ποίημα, σε κάθε περίπτωση, φτάνει να αποτυπώσει όλα αυτά τα στοιχεία σε μια συμπυκνωμένη έκφραση ανάγκης, που επεκτείνεται στην ανώτερη μορφή της σε κάποιο είδος εφηρμοσμένης φιλοσοφίας.

Το σημερινό πλαίσιο της κοινωνίας και του μικρόκοσμού μας, οδηγεί τους ανθρώπους να επιδιώκουν την επαφή με ένα ποίημα κατ' εικόνα της ζωής τους, σύντομο, δίχως σεβασμό και πυρπολημένο από μισαλλοδοξία, όπως επισημαίνει μέσα απο τους στίχους του ο Σαρ. Μια κοινωνία, όπου εκλείπει το επικό στοιχείο, μιας και όλοι οι ήρωες φαίνεται να έχουν κουρνιάσει στους τάφους μιας ανυποληψίας και μιας απαξίωσης πιο αβάσταχτης κι από τον ίδιο το θάνατο, έχει σαν αποτέλεσμα την κατάρριψη του στοχασμού εν τοις πράγμασι΄ προκαλεί την έκπτωση του ποιήματος σε μιαν επέλαση αβάσταχτη στο βίο του ποιητή και μια διέλευση αδύνατη μέσω των κλειστών λεωφόρων την ανθρώπινης εγωπάθειας.

"Επειδή δεν τους είναι πια θεμιτό να ενεργούν για τα ύψι-
στα, μέσα στη μοιραία τους απασχόληση να καταστρέφο-
νται από τον όμοιό τους, επειδή ο ακινητοποιημένος πλού-
τος τους τούς στομώνει και τους αλυσσοδένει, οι άνθρωποι
σήμερα, με το εξασθενημένο ένστικτο, χάνονται ενώ διατη-
ρούνται ζωντανοί, ίσαμε τη σκόνη του ονόματός τους."

Στο πλαίσιο της επικούρειας αντίληψης, ό,τι αποσταθεροποιεί την ψυχή και την ωθεί προς την κίνηση, συνιστά ηθικό κενό και ματαιοδοξία. Η εγωκεντρική νοοτροπία που φυλακίζει τον άνθρωπο σ' ένα φαύλο κύκλο επιδίωξης της απόκτησης πλούτου, φήμης, ενός εγώ υπεριπταμένου του σώματος της ανθρωπίνης κοινωνίας, καταλήγει στη διάρρηξη του υποκειμένου με το άλλο, με τον συνάνθρωπο, με τον κόσμο. Τότε, ο άνθρωπος, έχει στην καθημερινότητά του την μοιραία απασχόληση να καταστρέφεται από τους ομοίους του' η τραγική αυτή εξέλιξη στα πράγματα εντέλλει το σώμα τούτο σε μιαν αυτοκαταστροφή αμετάκλητη. Έτσι στομώνει και αλυσσοδένει τους ανθρώπους ο ακινητοποιημένος πλούτος τους, προκαλείται η φθίση του ενστίκτου τους και η ψυχική φθορά έχει ως συνέπεια τον θάνατο εν ζωή. Ένα θάνατο πιο οδυνηρό κι από τον θάνατο της σάρκας! Η ζωή του ανθρώπου φτάνει πλέον ίσαμε τα όρια της σκόνης του ονόματός του.

"Γεννημένο από την κλήση της εκπλήρωσης και την αγωνία
της αναστολής το ποίημα, ανεβαίνοντας μες απ' το πηγάδι
του της λάσπης και των άστρων, μαρτυρία σχεδόν σιωπηλή,
ότι δεν υπάρχει μέσα του τίποτε, που δεν υπήρξε πραγμα-
τικά κι αλλού μέσα σ' αυτόν τον ανάστατο κι ερημικό
κόσμο των αντιφάσεων."

Αναδύεται, λοιπόν, μέσα από τη ματαιότητα του κόσμου το ποίημα, αγωνιώντας να εκπληρώσει και φοβούμενο μην ανασταλλεί έχοντας επίγνωση της βαρύτητας του μηνύματός του. Ποιού, άραγε, μηνύματος; Της πηγής και του προορισμού; Του τίποτε; Του αγνώστου; Του απείρου; Του τρόπου τού είναι εντός της ζωής; Όλων αυτών μαζί; Το ποίημα αντικρύζει, πάντως, τη Γη και τον Ουρανό, κι ενσταλαγμένο μέσα στο όλον που υπάρχει εξατμίζεται αναζητώντας μιαν ολοκλήρωση μέσα του, μεταφέροντας είδωλα από αυτά που φαίνονται αλλά και από αυτά που δεν φαίνονται΄ γιατί η ύπαρξή του εδράζεται μέσα σε όλα αυτά και πιθανώς να καταλήγει εκεί, όπως και η βαρύνουσα - κατά τον άνθρωπο - δική του ύπαρξη. Γιατί είν'αλήθεια πως το ποίημα μαρτυρά σιωπηλά σχεδόν ότι δεν υπάρχει μέσα του τίποτε που δεν υπήρξε, ή δεν υπάρχει ακόμη, πραγματικά κι αλλού μέσα σ'αυτόν τον ανάστατο κι ερημικό κόσμο των αντιφάσεων. Το ποίημα έρχεται από το άγνωστο, ζει με το άγνωστο μπροστά του και καταλήγει σ' αυτό.

Είναι μια ένδειξη ζωής που ταυτόχρονα ενδεικνύει το θάνατο. Μέσα στο θάνατο της ζωής και τη ζωή του θανάτου, μπορεί να μας εμπνεύσει έναν τρόπο για να ζούμε στοχεύοντας στην ηδονή και την ακινησία της ψυχής. Ελπίζοντας πως το άγνωστο που βιώνουμε και ως πηγή αλλά και ως προορισμό μπορεί να είναι το μηδέν, το άπειρο ή το άγνωστο αυτό καθαυτό, καθώς και, σε μιαν ασύλληπτη από μας τρισυπόστατη σύνθεση στο εν, όλα αυτά μαζί. Με έναν τρόπο όμως, που η ζωή μας να έχει νόημα μέσα στο μη νοούμενό της, πραγματωμένο μέσα στα "μικρά" κι "ελάσσονα" που γαληνεύουν τη θάλασσα της ψυχής μας και λούζουν τα μάτια μας με το φως του ήλιου, γεμίζοντας το κενό της!

Να είναι ο άνθρωπος, όπως λέει σε κάποιον άλλο στίχο του ο Σαρ, "κυψέλη πετώντας προς τις πηγές του ύψους, μ' όλο το μέλι της και μ'όλες τις μέλισσές της".**




* Από τη συλλογή του Ρενέ Σαρ, Το κονιορτοποιημένο ποίημα (1947)
** Ενότητα 203 από τη συλλογή του Ρενέ Σαρ, Σελίδες ύπνου (1946)


Ο Ρενέ Σαρ είναι Γάλλος ποιητής, γεννημένος στην Isl-Sur-Sorgue (14/6/1907 - 19/2/1988)


Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Θλίμματα όταν μιλώ/
όταν ανασαίνω/ όταν πνίγομαι
Όλες οι θάλασσες γύρω που θάλπουν
Θλίμματα-σταγόνες ουρανού και αβύσσου
/να σπαράζουν στις σκόνες/
τα τεντωμένα μου χέρια
-δεν υπάρχουμε όταν είμαστε ελεύθεροι-
-πόσο πεθαίνουμε σε κάθε μας σκλαβιά-
Υποταγές στα θλίμματα στα ποιήματα
/έχουμε γεμάτα τα άδεια μας χέρια/
Όταν μιλώ κομμάτια
-όπως τα χέρια και τα λόγια-
Είπαμε δεν υπάρχουμε-μη το πιέζεις
Στις λόχμες του πνεύμονα
που εκλιπαρεί για οξυγόνο
-πες μου πόσο και αν με αντέχεις-
-εγώ δεν ξέρω πια-
Στα θλίμματα είμαι
/Το Θηρίο δε μ΄αφήνει/ ευτροφικό πλέον
δεν μπορεί να κρυφτεί
Και απο πού; Από ποια στυγνά μάτια;
Δεν ξέρω πια
Είπαμε όταν σας μιλω - στα θλίμματα είμαι
Θλίμματα είμαι

- Όταν περνάει έξω από τα παράθυρα η Συνείδηση του κόσμου, όταν ακούγονται στα ραδιόφωνα οι κολακείες των πρακτόρων τους, όλοι νομίζουν πως ο κόσμος προοδεύει. Μα εγώ, σας έχω πει προ πολλού για τις αλυσίδες! Όλες αυτές που σας έχουν μπλεγμένους και σας συνθλίβουν δίχως σταματημό! Τα παιδιά που παίζουν στα πάρκα δεν καταλαβαίνουν. Το ίδιο κι εσείς. Μα νομίζετε ότι καταλαβαίνετε- κι αυτό είναι το χειρότερο! Δε μιλώ γιατί όταν μιλώ κλαίω. Αλλά χωρίς δάκρυα! Κι ίσως γι' αυτό δε με παρατηρεί κανείς. Η Συνείδηση κάποτε θα ξυπνήσει... ίσως στο θάνατο, ίσως πριν, ίσως μετά... Όμως τα φύλλα θα έχουν σαπίσει σα φθινόπωρο και θα ψιθυρίζουν στον αέρα πως, άλλη φορά όταν θα φωνάζει θα πρέπει τα λόγια του να είναι καθαρά, κάθως είναι εύπιστοι οι άνθρωποι και ξεγελιούνται. 'Οταν περνάει έξω η πομπή, άλλη φορά, να τη θυμάστε την Αλεξάνδρεια...-

Θλίμματα περνούνε έξω
Σαν πόδια-σα σκιές- σαν ερπύστριες
-Τα μανιτάρια που γεννιούνται εντός
κάθε φορά που εξαπατώμαστε/
είναι σα κύτταρα στη σάρκα
ευγενή σε διαίρεση αναπνέοντα

Η φυγή ποτέ δεν ήταν λύση- απλά μια τελετή για την επόμενη ήττα