Μια
λέξη που ξεχνά. μια σιωπή. μια σκιά βλεφάρου κρεμασμένη στην ειρκτή. υπάρχουν φορές που συνηθίζεις. κι άλλες πάλι που δεν τολμάς καν να το
σκεφτείς. μοιράζεσαι συνήθως αυτά που είναι δικά σου. άλλες φορές όλα
όσα δανεικά απέμειναν στο άδειο σου σαρκίο. κι υπάρχουν οι φορές που
ξαπλώνεις στο απλωμένο σκοτάδι σαν απόντας. να αναμετρηθείς πασχίζεις με
το φως. η απουσία είναι το ίδιο ολισθηρή στο ορατό φάσμα.
Κυριακή 15 Ιουνίου 2014
μικρά μεγάλα 7
Χρώματα,
κύκλοι και ονόματα. ό,τι υπάρχει δεν υπάρχει κι ό,τι μας διαφεύγει
ανασαίνει, υπομένοντας την αφύπνιση του νερού. η συνήθεια και η ώση και η
έλξη, φωνήεντα και σύμφωνα μιας και μόνης δύναμης που ορίζει τον Κόσμο
των Ονείρων. αν στέκεσαι απέναντί μου, μπορώ να είμαι σίγουρος ότι τα
μάτια σου είναι καθρέφτης του Αληθινού; υπάρχει ψυχή πριν το τέρμα;
μικρά μεγάλα 6
Κι
ο Κόσμος συνεχίζει να προχωράει. μια χαμογελαστή εξαπάτηση που σέρνει
τα βήματά της πάνω σε άυπνα βλέφαρα. κάπου τα χρώματα μπερδεύονται με το
ξερό κενό και συνηθίζεται η ενατένιση ενός μονοπατιού υδάτινου, ίσα -
ίσα στην χαραμάδα ενός κλεισίματος ματιού. υπό κανονικές συνθήκες πίεσης
και θερμοκρασίας, θα σου έστελνα μια καλημέρα αγκαζέ με ένα χαμόγελο·
αλλά τα δάχτυλά μου χάλασαν και δεν μπορώ να σ´ ονειρευτώ άλλο πια.
μικρά μεγάλα 5
Κουβαλάς
μερικά χέρια στην στάχτη, ν´ ανασυνθέσεις το παρελθόν. μα βρισκεσαι
μπροστά, μονάχα, σε μια στοίβα αντινομιών, περασμένων μέσα στο τσιγκέλι
ενός αιμάτινου καπνού. ξεχνάς και μπαλώνεις με γύρη τις τρύπες στα
κάγκελα που φορούν τα κύτταρά σου. όλο κι όλο σκαλίζεις μια σκιά - με
γιακά να κυλά άγαρμπα στον άνεμο - που όλο πασχίζει να διασχίσει το
πορσελάνινο πλάτωμα της ύπαρξης. κομμάτια από άδειους πλανήτες στα πόδια
της κι εσύ, με ξένα δάχτυλα, ακόμα εκεί, ανήμπορος να κινήσεις την
ακινησία.
μικρά μεγάλα 4
Ο
πόνος που πάντα έρχεται στο λυκόφως. μάτια γυάλινα που αντανακλούν την
διαφυγή των σκιών. σεντόνι στιβαρό με χαραγμένες σαν αγάλματος κοίτες. μέτωπο ζαφειρένιο, υγρά δάχτυλα...
μικρά μεγάλα 3
Όταν
τα όρια του τέλους ξεπερνιούνται... κι όταν ο κόσμος χάνει τα οξεία
σχήματά του. ξάφνου, εκεί, κανείς δεν υπάρχει τριγύρω για ν´ ατενίσει
μαζί σου το χάος.
άτιτλο
Μέσ´ απ´ τα όνειρα έρχεσαι
και τ´ οξυγόνο μου σφαδάζει
ασύμμετρο δονείται στον βυθό
πυρηνικό καρφί που με τρυπά
το φάσμα σου προσχώρησε
στην κοίτη των κυττάρων
η πλησμονή που πάει και πάει
και τ´ οξυγόνο μου σφαδάζει
ασύμμετρο δονείται στον βυθό
πυρηνικό καρφί που με τρυπά
το φάσμα σου προσχώρησε
στην κοίτη των κυττάρων
η πλησμονή που πάει και πάει
μικρά μεγάλα 2
Όταν
οι σκιές αναλαμβάνουν τις τύχες των σχημάτων, τότε οι ήχοι που
σηματοδοτούσαν τις εκφάνσεις των ωρών που πέρασαν μεταστοιχειώνονται. καθετί φλέγεται σε μιαν αόρατη φωτιά και οι σκέψεις του μυχού θεριεύουν
και πληρώνονται από ζωή. τότε - στην επικράτεια των σκιών - υπάρχουν τα
όντα που συμπληρώνουν δευτερόλεπτα σε μιαν ατέρμονη προαιώνια διαμάχη. όντα αόρατα στα πολλά μάτια, που ψιθυρίζουν λέξεις
σε μιαν άγνωστη γλώσσα πίσω από τους πιο μοναχικούς τοίχους. ο χρόνος
γίνεται μια μέγγενη που συνθλίβει τα ενορατικά τους τοπία. όμως ο αγώνας
της αγωνίας τους πρέπει να συνεχιστεί. δεν είναι σίγουρα αν επέλεξαν τα
ίδια αυτή την θέση στο Υπερδιάστημα της Φθοράς, ωστόσο η προοπτική τους
ειναι μία και μοναδική: βάδισμα στο έμπροσθεν αβάπτιστο, στο άφωτο
διηνεκές που δημιουργείται μέσα από μια πληθώρα διακλαδώσεων που
δημιουργούν και απορρίπτουν ένα αχανές κύκλωμα πιθανοτήτων. η Νύχτα
ειναι πάντοτε βαρειά, ομώς οι τοίχοι που τους περικλείουν δεν έχουν
πάντοτε το κατάλληλο πάχος - αν κάποιος είναι αρκετά προσεκτικός ίσως
καταφέρει να μυρίσει τους ψιθύρους τους στον αέρα. η πόλη δεν ειρηνεύει
ποτέ· γι' αυτό να είστε σίγουροι...
Σάββατο 1 Μαρτίου 2014
μικρά μεγάλα 1
Την καρδιά μου ζήτησα να μου φυλάς, να μην σπάσει. Μέσα στην μανιασμένη λύσσα και το ανακάτεμα των καιρών, κάτω απ´ το δέρμα της φρικιασμένης θάλασσας του κόσμου, φυτρωμένες οι ψυχές μας στην σιωπή σαν χορτάρι υγρό, μεγαλωμένο στην βροχή. Είναι νοτισμένες οι καρδιές σε τούτη τη γη, να το θυμάσαι· να μην σπάσει η καρδιά, δεν της πρέπει. Ούτε η δική μου, ούτε η δική σου. Γιαυτό στην έδωσα στα χέρια, δικιά σου, να την κρατάς. Στα δικά σου χέρια είναι πιο ασφαλής...
Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013
Σαν ξημερώνει...
Όσα δεν είδαμε κι όσα δεν μάθαμε ποτέ. όσα μας στέρησαν, όσα μας έκρυψαν κι όσα ξεχάσαμε την ώρα που έσκαγε ο ήλιος. τίποτα δεν κράτησε πιο πολύ από μια και μόνο ανάσα. τα πάντα τριγύριζαν απειλητικά μέσα στον νου και στην επόμενη στροφή όλα μας αντίκρυσαν χαμένα. υπήρχαν όσα ήταν μπροστά μας. δεν υπήρχε κάτι περισσότερο από όσα είχαν κρυφτεί στο παρελθόν. ο χρόνος ξεγλιστρά σαν χιλιοστό. οι άνθρωποι ξεφτίζουν σαν σκόνη. ο καθρέφτης κραυγάζει όσα δεν θέλαμε ποτέ ν' αποδεχθούμε. η μέρα καίει σαν πάγος. όσοι θελήσαμε να βρεθούν στο μονοπάτι μας, αποχώρησαν πριν καν να το πατήσουν. η ύλη και ο αιθέρας. η μνήμη και η αμνησία. η απώλεια που έγινε συνήθεια και η κατάκτηση που κάθε φορά ζεσταίνει την ψυχή. το αύριο δεν ήρθε ποτέ. κάθε μέρα ξημερώνει χτες.
Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013
Ημέρα γενεθλίων
Κόσμος άδειος
μνήμη κενή
μνημόσυνη καρδιά
μοτίβο επαναληπτικό
σαν θερμή καραμπίνα
γεμίζει το σώμα
παντού με τρύπες
ψυχή ν' ανοίξει - κλείσε
κορμί ν' ανθίσει - κλείσε
βλέμμα να γελάσει - κλείσε
σαν όλα βλαστάρια
του σιωπηλού χειμώνα
όπως οι κάλυκες
που χαϊδεύουν το πάτωμα
σαν φως δεν ήρθε
σαν καλοκαίρι δεν γέννησε
σαν ανάσα γυμνή
δεν διαχύθηκε παντού
το άρωμά της
δυο λέξεις μονάχα
μες στην ρίγη
σαν παρένθεση τρεμόπαιζαν
χρόνια πολλά
25/9/2013
μνήμη κενή
μνημόσυνη καρδιά
μοτίβο επαναληπτικό
σαν θερμή καραμπίνα
γεμίζει το σώμα
παντού με τρύπες
ψυχή ν' ανοίξει - κλείσε
κορμί ν' ανθίσει - κλείσε
βλέμμα να γελάσει - κλείσε
σαν όλα βλαστάρια
του σιωπηλού χειμώνα
όπως οι κάλυκες
που χαϊδεύουν το πάτωμα
σαν φως δεν ήρθε
σαν καλοκαίρι δεν γέννησε
σαν ανάσα γυμνή
δεν διαχύθηκε παντού
το άρωμά της
δυο λέξεις μονάχα
μες στην ρίγη
σαν παρένθεση τρεμόπαιζαν
χρόνια πολλά
25/9/2013
Τρίτη 27 Αυγούστου 2013
Καλειδοσκόπιο
Δεξιά: πρώτη θέση
πάνω_στάση
κάτω_ροή
αριστερά: τέταρτη στάση
καμπή- πίσω, μπροστά
στάση
κοίλο-μέσα, έξω
δεξιά: ένατη θέση
κίνηση επί' κατά και εκτός
απόρριψη
η οπτική πύλη
κίνηση και στάση
η σπείρα στον ομφαλό
η στάση καθορίζει την κίνηση
η κίνηση την στάση
ορίζοντας
ορίζοντες
πολλαπλότητα
μήκη και πλάτη
δέκατη όγδοη θέση
μελέτη δεδομένων
η όψη της εικόνας
όλα γυρίζουν ατέρμονα
η οπτική πύλη
είναι θέση
καθορίζει.
πάνω_στάση
κάτω_ροή
αριστερά: τέταρτη στάση
καμπή- πίσω, μπροστά
στάση
κοίλο-μέσα, έξω
δεξιά: ένατη θέση
κίνηση επί' κατά και εκτός
απόρριψη
η οπτική πύλη
κίνηση και στάση
η σπείρα στον ομφαλό
η στάση καθορίζει την κίνηση
η κίνηση την στάση
ορίζοντας
ορίζοντες
πολλαπλότητα
μήκη και πλάτη
δέκατη όγδοη θέση
μελέτη δεδομένων
η όψη της εικόνας
όλα γυρίζουν ατέρμονα
η οπτική πύλη
είναι θέση
καθορίζει.
Σάββατο 24 Αυγούστου 2013
Μονόστηλο
Μικρά μικρά
και έχεις
υπάρχουν μεριές
που ξαγρυπνάς
σαν ομίχλη
μα σαν εκρήγνυται
το πουλί
και η δική σου μνήμη
ήταν όλα εκεί
απόντα
όπως βρίσκονται
οι στάχτες στην θήκη
που κρύβεις στην τσέπη
ξημέρωμα Κυριακής
γιατί σου είπαν
ψέμματα κάποτε
και δεν άντεξες
την αλήθεια που έπρεπε
όμως πάντα μένεις πίσω
από το άθροισμα των ημερών
των ανθρώπων
των εικόνων
των γεύσεων γιατί
στην άγνωστη χώρα
που βρέθηκες κάποτε
κόλλησες τον ιό
της Αγνωσίας
τούτης της κόρης
της πληθωρικής
που δεν λογίζει
ούτε φεγγάρι μήτε ήλιο
μην ξαφνικά
αποστατήσουν τα οράματα
και γίνει καπνός
η ωραία εικόνα
και εύρημα ρητορικό
για τους σοφιστές
της αγίας πόλης
ο βρηχυθμός
του αγάλματος στην άκρη
σου θύμισε
πως οι κονκισταδόρες
ποτέ δεν απεχώρησαν
και πως οι μαινάδες
ακόμα τραυλίζουν στην φωτιά
τα αιθερικά τους άσματα
δίχως σταματημό
Στο τζάμι που κουρνιάζει
Όταν η σάρκα δεν φτύνει κοράλλια
όταν η γλώσσα δεν τέρπει μαστούς
είναι μια μνήμη που σε ξεσκίζει κάθετα
σαν κεραυνός και σαν ξημέρωμα
Όταν τα μάτια δεν σκορπούν θλίψη
όταν η θλίψη δεν σκορπά μάτια
ανάβει μια φωτιά στην άλλη άκρη της γης
ψιθυρίζοντας πως η ώρα θα φυτρώσει αλλού
κι υπάρχουν κάποιες νύχτες
που δεν μπορείς να κοιμάσαι
υπάρχουν κάποιες νύχτες
που δεν πρέπει να κοιμάσαι
σαν λιπόθυμος να βασανίζεις τοίχους
σαν ξέσκεπος να ξεγελάς βροχές
σαν όμηρος να εξαφανίζεις φυλακές
σαν επαίτης να βασιλεύεις
κάποιες νύχτες όχι
δεν μπορείς να κοιμάσαι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)