Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2011
Χασκόκακτος
μεταλλικό χέρι
π' αστράφτει βροχή
όχι μα όχι
χι και ω και μα
κουρτίνα στραφτάλισμα
συρμάτινη σπονδή
στον άσπονδο δοθιήνα
κασσίτερος
μάτια χείλη μες στην αυλαία
πυρώμενη χλεύη γιατί
μετανιώνω αν αγαπω
δίχως τόνο
και σφουγγίζω με κεντρί
την φλέβα
ανυπολογισμός τάξης ανανδρεία
μες σε ζωμό από ενέργεια ζω
κι άλλος ζει σε δαχτυλήθρα
με μέλι και κερί απύθμενος
αρύω φιλί αμύθητο
πλατάγισμα καθώς σε μιαν κεραία
μεγάλος και μικρός
εσύ
μελανή μαινάδα στριφογυριστή
σαν όμιλος κυκλώνων
ο εισέτι οφθαλμός
για το οράν φάος ηελίοιο
σε μπαρ υπέρυθρα
ποθώ
κι αν έστω ψαχούλεψα
μες στης μονάς το εν
πίσω απ' τον ποδόγυρό σου
τρέχω
γυνή δρομάς
για έναν γαλακτούχο
μεροβίγγειο
έρωτα
ψέμμα χωρίς
ελπίδα χωρίς
μα πάνω απ' όλα
δίχως
δεσμά δάκρυα δεμένα
τ' αμνημόσυνα θλίμματα
Επί.στημονικόs_κατά.πέλτηs_
σιγά τ' αυγά - τους πήρε και 57 χρόνια -
εκείνος δε ο Μέγας Πελταστής Ανδρονίων
αναρωτιέμαι: γιατί δεν βρήκε ταίρι
μ' έναν ανάλογο Γυναικονίων
κι εκείνα τα περίφημα γλουόνια
για δεν τα κάναν γλουτόνια
να έχει ένα άλλο σασπένς;
μα καλά εδώ τριγύρω πέσαν βόμβες
η ώρα τρέχει πιο γρήγορα
οι μαύρες κελεμπίες με τα αυτόματα
κι οι γραβατωμένες φίδες σφίγγουν
τα λαιμάρια των κατατρυχομένων
σκάφανδρα με καρφιά εφαρμόζουν
στα πυρηνικά εργοστάσια
και γιορτάζουμε τα ραδιενεργά φώτα
μια τρέλλα σάς λέω μια κουφαμάρα
γρανάζια και γρανάζια γυρνούν
να γεφυρώσουνε το χάος/ ο ήλιος ζεματάει/ εγώ
δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη
τα ζώα είναι βαμμένα άλλο χρώμα
και παντού γύρω αρώματα συνθετικά
εκείνος ο αστρολάβος των Αντικυθήρων
έχει χαθεί μέσα στην μαύρη τρύπα
που ξεβρασε το σύμπαν κάπου
στον εξηκοστό έκτο παράλληλο
κούφια η ώρα
μα μην χολοσκάτε: κάποιος θα βρεθεί να μας σώσει
από τον βέβαιο καταμερισμό των αχθών
ίσως ο από μηχανής των αρχαίων
[κι αυτός ο Πελταστής όλο να ξεπετάει Ανδρόνια]
τα γυαλιά μου τα φοράω πια μόνο στον ύπνο
να βλέπω τι γίνεται στα όνειρά μου
μόνον τούτο με νοιάζει πια
- όταν είμαι ξύπνιος όλα γύρω είναι σαν ύπνος -
και η νωθρότητα με κατηγορεί για νωθρότητα
ας είναι και τα χαπάκια του γιατρού τα έχω
πάντα εν τσέπη
λαχταρώ να ανακαλύψω το κυκλόνιο
[μα τι λέω; η φύση ήδη τόχει ανακαλύψει
κι είναι μύκητας που μασουλάει τα δέντρα]
ένα άλλο κυκλόνιο θα βρω εγώ
το σωματίδιο εγκλωβισμού της ανθρώπινης ύπαρξης
κι ας με εγκαλέσουν πως είμαι τάχα
ενας ακόμα τρελλός επιστήμων
λες και δεν μ' έχουν κατηγορήσει ξανά για παράφρονα
μεγαλοιδεατισμό: μα τι ξέρουν οι αχρείοι;
θα τρομοκρατήσω τα ποίμνια λέγοντας
πως εγώ στον ανθρώπινο πόνο περίκειμαι
κι ας αντιλογίσουν
κι εσείς περισπούδαστοι και φαφλατάδες
ρωτήστε τα υπογάστρια και τους κόκκυγές σας
καθώς θα γλείφετε το μαλλί και την εγωπάθειά σας
στους καθρέφτες περιωνύμων εργαστηρίων
αλήθεια; το φως πίσω από το φράγμα
θα τ' αντικρύσουμε ποτέ;
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Φωτο.γραφία
καταστροφή
πυροτεχνουργήματα
κορώνεται η πόλη
σ' έναν χορό από φλόγα
σταχτοκάρβουνο
τα πατημένα βλέμματα
στα οδοστρώματα
οι τσιμεντόπλακες
χαραγμένα ποιήματα
και θούριοι θριαμβικοί
ιππείς σε ηχοκάνονα
ψαλμωδιές και κρότοι
από βόμβες πανικού
μιας κοινωνίας
ακοινώνητης
συγγνώμη μάνα και πατέρα
που πεθάνατε
πριν 100.000 χρόνια
οι καρδιές πια
φοράνε σωληνάκια
και επίχρυσα μικροτσίπ
είναι στη μόδα
τα κρόταλα
ρυθμοδοτούν τον ένθανο
δρόμο
σαν νερά στεγνώνουν
οι έρωτες από τα χείλη
φωτιά
καρδιά
χυμοί από μίσχους
προδοτών
αργεί εκείνη η νύχτα
αργεί εκείνη η μέρα
κι ένας παππούς
πούχε φανεί κάποτε
σε μια γωνιά του δρόμου
ενώ σημαίες καπνούς
ξεπνοούσαν
και χέρια εξοστράκιζαν
αντίπαλα μάτια
ψιθύρισε
μ' αργή βαρειά φωνή
τούτος ο κύκλος είναι
κι αυτή η επιταγή του Κόσμου
οι επαναστάσεις νεαρές
να πεθαίνουνε
Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011
Αναμνήσεις της Τροίας
τον Πρίαμο της Τροίας
που μαζί με τους στρατιώτες του
τραγουδούσαν ιάμβους
και σκαλίζαν επιγράμματα
από χαμένους νεκρούς
στ' αποκαΐδια της τερατωμένης τους πόλης
κι αν καθάρια ξεχώρισα τους κινδύνους
και ξέπλυνα στο αίμα την τιμή μου
αναλογίστηκα το τίμημα
του να πλαγιάσω μαζί σου σε μια κλίνη
και να σε ξεπατώσω στην ηδονή
ή μήπως να πάω να πλυθώ κι ίσως
πνιγώ εκουσίως στα νερά του Σκάμανδρου
άκρη δεν έβγαλα
πετάγονταν όπλα φωτιές - που οι μετέπειτα
ονοματίσαν λέηζερ - και διέκρινα
στις παρόδους μεταλλικά αγάλματα
ξακουστά φονικά εργαλεία των Τρώων
να χάσκουν περιμένοντας
το τσαλαβούτημα στον θάνατο
πολεμοχαρή όντα κατ' εικόνα και
καθ' ομοίωσιν
τι τα θες; ανέβηκα σε ένα από τα πλοία
που πετούσαν
- ελάχιστα είχαν μείνει αχάλαστα -
και βάλθηκα να κολυμπήσω
μακριά στους ουρανούς
ούτε με σένα ήθελα να πάω
ούτε να χωθώ πίοτερο μέσα σε ξένον πόλεμο
και να με κλαίνε μετά
με δάκρυα μαύρα και να καίνε
μυρωδικά και φύλλα για να
γαληνέψει η ψυχή μου
ίσως μονάχα να 'πρεπε
να βρέξω το κορμί μου στα ποταμίσια τα νερά
της πόλης παραπλεύρως
- που όπως λέγανε διέρρεαν
θαυματουργά και φρέσκα -
κι αποκάθαρος και αγνός
να ψάξω έπειτα σ' άλλες χώρες
την τέχνη μου να βρω
την ομορφιά κι άλλες γυναίκες
που ίσως νάχουν μπέσα
τον γεννήθηκα τον άσπιλο θρίαμβο
και συγχώρα με καλή μου
μα λέξη απ' όσα είχες είπες
ποτέ μου δεν πίστεψα
Γνώριμη αφή
καθώς το σ’ άγγιζα τα χέρια
τεντώνεται στην άκρη της καύτρας
το έρρωσο έμοιαζε με απαγχονισμένη πεταλούδα
στην σμίλη του ιστού μιας αράχνης
κι απ’ την στιγμή που έλεγες
ξένες λέξεις και δεν τα καταλάβαινα όλα
έμεινα να κοιτάζω βαθειά
μες στον πυρήνα της φωτιάς – προτού
να γίνει στάχτη
το τέλος είναι σαν προπατορικό αμάρτημα
μιας θρησκείας που δεν πιστεύω
γιατί απλά με κάρφωσες στην άκρη
ενός πίνακα με ζωγραφισμένα παιδικά χαμόγελα
κι απέμεινα πέτρα από το δέος
η καύτρα ανασταίνεται μέσα μου
κάθε που νυχτώνει και πεθαίνει ξανά
μόλις ανοίγω τα μάτια μέρα μεσημέρι
καταθέτω τα εναγίσματά μου
για στάχτη μόνο με υγρασία απ' τις ρίζες
των ματιών – αφού μόνον ετούτα με νοιώθουν
κι αφήνω με τον καιρό να φυτρώσουν
στα χέρια μου οι εικόνες σου σαν λειχήνες
ο υπολογιστής καίει σαν τσιγάρο
μέσα έξω τα μικρά τυμπανισμένα μου κύτταρα
κι αφού ο δρόμος έξω σαν φλέβα με αίμα
πονοκέφαλο μου φέρνει
λέω ν’ αποτραβιέμαι απ' την οθόνη
όποτε βρέχει
έτσι σαν μια μικρή ηδονή καταθλιβής
το τέλος είναι σαν μια μπανιέρα με έκσταση
γεμάτη γεμάτη και γεμάτη που όσο
σταματά να στάζει η βρύση
τόσο πιο επίμονα γεμίζει
ώσπου ξεψυχισμένη να ξεχειλίσει και να χυθεί
στα γύρω τετριμμένα πλακάκια
τα δάκρυα ναι είναι φωταύγειες υπέργηρων ανδρών
που συρίζουν ξεπαστρεμένες στα βλέμματα
καθώς κρημνίζεται το χέρι
και τα δάχτυλα όσο κρεμιούνται σαν στήθη γυναικών
που κουράστηκαν απ’ τον καιρό και καθιζάνουν
το ερωτεύομαι υπάρχει στην απουσία
και πιο πολύ φουσκώνει
όσο τα μάτια σου απέχουν απ' τα δικά μου
το ερωτεύομαι κοχλάζει στον βραστήρα
κι εξατμίζεται
τρυπώνει σαν σφαίρα στο κορμί
όπως ακόμα το τέλος
έρχεται σαν ευεργέτης
να μετουσιώσει την καύτρα σ' επιχθόνια θεότητα
γήινη λασπερή λυτρωτική
το τέλος λοιπόν ο έρωτας κι εγώ
είμαστε το ίδιο πράμα
Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2011
Μια μαριονέτα αφηγείται
Γεννήθηκα μαριονέτα
πεθαίνω μαριονέτα
παθαίνω κατάθλιψη όταν με γρατζουνάει το σύρμα απ’ όπου κρέμονται τα μέλη μου ή όταν ο σπάγκος τυλίγεται γύρω από το λαιμό μου. μα όταν έρχεται η ώρα της παράστασης τα ξεχνάω όλα και απλά παίζω. με τον καιρό κατάλαβα πως μια μαριονέτα την βολεύει να την κινούνε άλλοι – είναι πιο ξεκούραστα έτσι – και πάντα μετά το τέλος της παράστασης πηγαίνει για ύπνο˙ οι μαριονέτες λατρεύουν τον ύπνο. είναι ακίνδυνα τα όνειρα όταν κοιμάσαι. όμως κάπου κάπου δαγκώνει το κορμί μου ένας σκώρος από μέσα – πράγμα παράδοξο γιατί είμαι φτιαγμένη από ξύλο κέδρου -- και μοιάζει σαν να φαγώνει τα σπλάχνα μου σκαλίζοντας μια σπείρα ενώ ανεβαίνει ολοένα προς το κεφάλι μου. με τρομάζει πολύ αυτός ο σκώρος κι όλο πασχίζω να ξεχνιέμαι βάζοντας το μυαλό μου να επαναλαμβάνει βασανιστικά τις κινήσεις ή τα λόγια των παραστάσεων που πρωταγωνιστώ. είναι επίσης ξεκούραστο το να μιλάει κάποιος άλλος για σένα -- έτσι δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι πολύ πολύ κι απλά επαναλαμβάνεις μέσα σου τα λόγια του -- ακόμα κι αν αυτός είναι κάποιος που δεν γνωρίζεις. ο σκώρος λοιπόν κι αυτός ο άλλος: αυτοί πρωταγωνιστούν στην δική μου παράσταση ενώ εγώ γίνομαι θέαμα στις παραστάσεις των άλλων. ένας κύκλος πάνω σε έναν κύκλο κι αυτοί πάνω σε έναν άλλο κύκλο και πάει λέγοντας.
Γεννήθηκα μαριονέτα
πεθαίνω μαριονέτα
καμμιά φορά υπάρχει στο κοινό ένας θεατής που συλλαβίζει λέξεις που δεν μοιάζουν με τις λέξεις των άλλων. μιλάει σιγά κάνοντας γκριμάτσες προσπαθεί να ακουστεί μα το βλέμμα του θάβεται κάτω από τα αχόρταγα βλέμματα των άλλων -- αχόρταγα για θέαμα για χρώμα για υποβολή. όμως εγώ βλέπω τα πάντα ασπρόμαυρα μέσα από τα μάτια που μου ζωγράφισε αυτός ο άλλος. ο σκώρος συνεχίζει να με σιγοτρώει και νοιώθω υγρασία να γεμίζει τους πόρους μου. το οξυγόνο καίει τα κύτταρά μου κι ένα άγχος κυματίζει σαν σημαία παντού γύρω μου. ρίχνω κλεφτές ματιές στον άνθρωπο αυτόν που πασχίζει κάτι να μου πει κάτι να δείξει και με κάνει να αναρωτιέμαι. σχεδόν πάντα όμως ένας φόβος τυλίγεται ξανά στο κορμί και το μυαλό μου και αποστρέφω το βλέμμα -- είναι κι ο ρόλος βλέπετε απ’ αυτόν εξαρτάται η ζωή μου. μα ποια ζωή; υπάρχει ζωή; είμαι από ξύλο κέδρου σας είπα˙ παρόλαυτα έχω έναν σκώρο που με μασουλάει λέω λόγια που δεν καταλαβαίνω και ο κόσμος μου είναι η σκηνή – πόσο θα ’θελα να καθίσω απέναντι για λίγο, να βρεθώ στην αντίθετη πλευρα. κι όμως η θέληση μου δεν φτάνει μέχρι εκεί˙ θέλω πάντα να είμαι η καλλίτερη στον ρόλο μου. αυτό κάνω -- αυτό μου έχουν μάθει κι όσοι πέρασαν από δω πριν από μένα. «το βασικό είναι να είσαι η κατάλληλη για τον ρόλο σου» έτσι με δίδαξαν. και δεν παραπονιέμαι˙ η αλήθεια είναι ότι παρόλο που θα ήθελα να βαδίσω δίχως χαλινά έξω από την μικρή σκηνή μου ή από το ξύλινο μου κουτί να αισθανθώ να με γλείφει η βροχή ή να αχνίζω κάτω από τον ήλιο να βρω ίσως κάποιες του είδους μου από άλλα μέρη και να μάθω πράγματα που ποτέ δεν είχα φανταστεί η αλήθεια είναι ότι παρολαυτά περνάω καλά. εξάλλου μετά από κάθε παράσταση αυτός ο άνθρωπος που ξεχωρίζει από τους υπολοίπους φεύγει αθόρυβα – σαν φάντασμα – και χάνεται. μερικές φορές με μια θλίψη ζωγραφισμένη στο πρόσωπο καθώς προλαβαίνω φευγαλέα να διακρίνω και μοιάζουν τα μάτια του με τα δικά μου μάτια. τι τα σκέφτομαι όμως αυτά τώρα; αισθάνομαι να με τραβάνε από ψηλά -- μάλλον ήρθε η ώρα για ύπνο.
Γεννήθηκα μαριονέτα
κοιμάμαι μαριονέτα
Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011
Νυχτερινή βόλτα
στο ακριβό σου αυτοκίνητο πετρόδρομος και μια υποψία
από γιορτή φωνές δεν ακούω φωνές φωνές φωνές
ακούω σαν φασματοφωνές καθώς οι μπότες μου παίζουν
με τα πετραδάκια έξω από την πόρτα σου
τα πετραδάκια που εσύ πατάς καθώς βγαίνεις
ιδρων νώνομαι καθώς υπόγεια σχάση γίνομαι
στην γωνιά του σπιτιού σου να χαμογελάς μέσα άραγε
να αγαπάς να φυτρώνεις χαρά στο οξυγόνο που
σε τριγυρίζει να κολυμπάς θάλασσα στα σπλάχνα του
τσιμέντου γύρω γύρω γυρνάω φως εκ σκότους
εκεί που μ' άφησες να τριγυρνάω δίχως λόγια
δίχως ένα βλέμμα να με σκάβει δίχως όρμο ώση κορμό
εκλειπαρώ όπως βρω να πετάει μια τρίχα σου στον αέρα
να 'ρθει να ξαπλώσει πάνω στα βλέφαρά μου
κι από το βάρος να λυγίσουν να κλείσουν για να σε δω
γύρω γύρω η νύχτα ήχος με σφίγγει και ξεχνάω
πως κάπου αλλού κάποιος άλλος με άλλον τρόπο
σε τυλίγει μέσα του και μάγμα λιώνει σαν παθώνεται
διαρκώ λίγο όσο οι λέξεις σου όσο εσύ λυγμο αδιαρκώ
κι όμως εκτείνεσαι στο άπειρο ενώ εγώ προσπαθώντας
να μάθω τα μαθηματικά σου γον υψωμένος
ψάχνω το ρ και το α στην αμνησία ζώντας
Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011
Ερωτικόν (β)
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2011
ν.
[από την συλλογή: ηχώ στο όχι]
Κυριακή 14 Αυγούστου 2011
Κάτωθεν της Σημύδος
μες στον βυθό της επιφάνειάς σου
να ξεσκαρτάρει την σιωπή
απ' τα στεγνά τα λόγια
μέσα στην ομίχλη
την ξαστεριά
την βροχή
ή το λουτρό του ήλιου
είχε κάποτε μάτια που τα ξάπλωνε
πάνω στα στήθια σου και δρόσιζε
στην πνοή σου την ξεραμένη σάρκα
που του αφυδάτωσαν τ' απύθμενα
στόματα των ανθρώπων
ευτυχισμένος σαν καρδιές
θυμόταν πως είχε κάποτε μια δική του
να χτυπάει χορεύοντας
στον ρυθμό των λέξεών σου
πλημμύρα
να βλέπεις μάτια μέσα
στα μάτια σου
να πλέκουν την ίριδα με την κόρη
ζευγάρι με ζευγάρι καθώς
το φως και το σκοτάδι
παντρεύουνε θνητό
κι αιώνιο
και με γερασμένες κληματίδες
δένουν στο άρμα του θανάτου
τον έρωτα και την πίστη
ευτυχισμένος σαν καρδιές
χτυπά την παλάμη στους βράχους
φωνάζοντας τ' όνομά σου
Πέμπτη 4 Αυγούστου 2011
Σάββατο 30 Ιουλίου 2011
λέξεις
σε
κρατώ
ήταν
φωτιά
να
σε
γυρεύω
ήταν
έρωτας
να
σε
χάνω
ήταν
πάντοτε
η
επόμενη
μέρα
Το
παιχνίδι
δεν
ξέρω
να
το
παίζω
στην
άκρη
κάθομαι
περιμένοντας
σαν
βροχή
πίσω
απ'
την
κουρτίνα
του
ήλιου
Κλειδιά
που
δεν
χωρούν
σε
κλειδαριές
καρδιές
βιδωμένες
στα
ελαστικά
πλατώματα
που
χάσκουν
στον
ουρανό
η
ύλη
ποια
ύλη
Γυμνή
κοιτάζοντας
στον
καθρέφτη
το
άλλο
της
μισό
ξαναμμένη
στο
πρόσωπο
στο
αιδοίο
στα
στήθια
στις
μασχάλες
ηδονή
και
συνάφεια
Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011
δεν με νοιάζει κάτι πέρα από την λησμονιά σου την υγρή κι ας μην πιω ποτέ από το ποτό της θάλασσας η διαφθορά είναι που κοκκινίζει τα σεντόνια κι όχι το αίμα και δεν δολοφονούν από συμφέρον αλλά απο συνήθεια σιώπησε ξανά εσύ απόφυγέ με τα συρμάτινα αγγεία θα ξαναλιώσουν και θα χαθεί η μορφή μου στα συνεργεία επιδιόρθωσης στο τίποτα που προστάζει η μηδαμινή σου μοίρα προσχώρησε την γέννηση των λουλουδιών στα σίγουρα χαμένη την έχεις.
Παρασκευή 3 Ιουνίου 2011
Μέχρι να γίνω κόκκαλα
μέσα σε αναμνήσεις που τρίζουν
θα ζω την φωνή σου
τις διακοπές ανάμεσα στα λόγια
τους δισταγμούς, τις παύσεις
τους κυματισμούς των τόνων
τα νοήματα που κολυμπούσανε
στο απέραντο - στο πριν και το μετά
του θανάτου, του έρωτα.
θα ζω τα μάτια που χόρευαν
στα μάτια μου, σαν έψαχναν γωνιές
για να πιαστούν και να χορτάσουν όψη.
η κόψη και οι αρμοί και
των σταγόνων η αφή κι οι οσμές
σαν εικονίσματα όλα που την πίστη
περιμέναν για ν' ανάψουν.
μέχρι να γίνω κόκκαλα θα ζω
την προσμονή, την έρημο μες σε προθάλαμο
ερήμου, την μια στιγμή της ύπαρξης
που αξίζει, την ζωή που θ' αναβλύσει την ζωή
την σάρκα που θα περιμένει χώμα
τον πάγο που την φλόγα θα την λιώνει
την έκρηξη που θα ενώνει τα κομμάτια.
θα ζω τα χέρια που σκαλίζανε τα χέρια
ενώ το πάτωμα γλυφό, καθώς
θ' αναμετρώνται με την επερχόμενη σιωπή
εκλιπαρώντας για λίγο ακόμα άγγιγμα.
την γλώσσα που ανεβοκατέβαινε θα ζω
για να ρουφήξει τ' οξυγόνο απ' τις ρωγμές
για να σκληρύνει την καθημαγμένη ανέχεια
αδιαφορώντας για αποστάσεις
ή το πόσο κοστίζει το μέτρο η ηδονή.
μέχρι να γίνω κόκκαλα, σε άρωμα πεύκο
βουτηγμένα, θα ζω τα μάτια, την φωνή
την γλώσσα και τα χέρια
από κείνο το ύφασμα φάντασμα
πού 'ντυνε με λυτρωμούς και παρατάσεις
κάθε παράλογη - στερφή μου επιβίωση.