Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010
Παράκληση
Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010
Ανατομία
σαν το τσιγάρο που αποκαθηλώνεται
στην σταχτοθήκη. μπερδεύοντας βήχα με
ζεστό καφέ καθώς νυχτώνει
κι ενώ οι καταιγίδες έχουν κοπάσει πια.
οι φωνές, τα πάθη, τα δέρματα
που έχουν γδαρθεί
κι οι ξεφτισμένες σελίδες των βιβλίων-
όλα κατήντησαν μια θλίψη.
μια λίμνη γεμάτη αναμνήσεις
από νερά που έχουν φύγει.
οι καμινάδες δεν ξεφυσούν καπνό
τα λόγια δεν μιλάνε/
τα κορμιά δεν κάνουν έρωτα
και οι γιορτές ξεμείνανε από χορούς.
μουσική τώρα είναι η σιωπή
να ψιθυρίζει χαρές κι αρχαία όνειρα.
μισογεμάτες οι βαλίτσες για κείνο το ταξίδι
που είν' ακόμα βιδωμένο στην καρέκλα
περιμένοντας άδικα, χέρια
να τραβήξουν τα φερμουάρ.
το σκισμένο σακουλάκι του καφέ
ξαπλώνει στο κρύο πάτωμα και
όλα κατήντησαν μια θλίψη
σαν τα αντίο που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010
Μηνύ_μ_α_τ_α
Μήνυμα 1: έλα πού είσαι; Σε έπαιρνα τηλ και δεν απαντούσες. όλα καλά; :)
Μήνυμα 2: γεια σου. ολα καλά. δεν το ακουγα. τωρα μολις ειδα το μην σου. εσυ;
Μήνυμα 3: καλά κι εγώ. προσπαθώ να γράψω. έλεγα να πηγαίναμε καμμιά βόλτα. στην παραλία ίσως. έχω καιρό να πάω. ωραία θα ήταν να πηγαίναμε μαζί.
Μήνυμα 4: ενταξει. καποια μερα μες στη βδομαδα θα παμε. πρεπει να φυγω. θα ετοιμαστω. καλο βραδυ.
Μήνυμα 5: γεια. λέω να κατέβω παραλία. θάρθεις;
Μήνυμα 6: πες μου. εγώ ξεκίνησα…
Μήνυμα 7: γιατί δεν απαντάς; ωραία θα ήταν να βρισκόμασταν, έστω για λίγο. αν δεν μπορείς…
Μήνυμα 8: σε παίρνω και δεν το σηκώνεις… μάλλον ενοχλώ…
Μήνυμα 9: …
Μήνυμα 10: πού χάθηκες; ακόμα να πάμε εκείνη την βόλτα.
Μήνυμα 11: δεν ξέρω τι έπαθες… γιατί δεν μου μιλάς; Έχω και μέρες να σε δω ονλάιν. είσαι οκ;
Μήνυμα 12: ελα. ολα καλα. ελειπα. πηγαμε με τα κοριτσια αθηνα. περασαμε τελεια. δεν μπορουσα να μιλησω. σορρυ.
Μήνυμα 13: δλδ δεν μπορείς να μου το πεις; πρέπει να σου στέλνω και να σε παίρνω εκατό φορές;;; κι εσύ τπτ;;;
Μήνυμα 14: μην με πιεζεις. δεν μπορω. τα εχουμε πει πολλες φορες. δεν μπορω ετσι…
Μήνυμα 15: γιατί εγώ μπορώ δλδ; να θέλω να σου μιλήσω είναι πίεση; ευχαριστώ πολύ. νόμιζα ότι περνούσες καλά μαζί μου. νόμιζα η επικοινωνία μας ήταν κάτι ευχάριστο για σένα.
Μήνυμα 16: μην το κανεις τοσο δραματικο. καλα περναμε. αλλα οκ.μην τρελαινεσαι… :Ρ
Μήνυμα 17: μην τρελλαίνομαι; α, έτσι το βλέπεις εσύ… οκ…γεια!!!
Μήνυμα 18: γεια.
Μήνυμα 19: έλα τι κάνεις; μου έχεις λείψει. και προχτές στο νετ δεν μου μιλούσες… πώς είσαι;
Μήνυμα 20: ρε αγάπη… πού είσαι;
Μήνυμα 21: τζαααααα!!!! θα πεις τπτ;;;
Μήνυμα 22: ουφ!!! πάλι τα ίδια…
Μήνυμα 23: ελα. γιατι κανεις ετσι ρε συ; τωρα θα φυγω. εχω κανονισει για το βραδυ. καλα να περασεις οπου κι αν πας.
Μήνυμα 24: στο τρας θα είσαι;;; μπορεί να έρθω κι εγώ απόψε…
Μήνυμα 25: καλά. να περάσεις όμορφα. ίσως τα πούμε το βράδυ. :/
Μήνυμα 26: σε πήρε το μάτι μου. ήθελα να σου μιλήσω αλλά όλο με κάποιον ήσουν. μετά χάθηκες. πώς πέρασες;
Μήνυμα 27: πού είσαι; δεν θέλω να σε πιέζω αλλά σήκωσε το και μια φορά. :/
Μήνυμα 28: τελικά, εκείνη την βόλτα θα την πάμε ποτέ; :[
Μήνυμα 29: ελα. γεια. ειπαμε ναι βρε. θα παμε…
Μήνυμα 30: πότε λες; αύριο; καλά είναι;
Μήνυμα 31: καλά, σε αφήνω. θα σου στείλω αύριο.
Μήνυμα 32: έλα. θα κατεβούμε; γεια.
Μήνυμα 33: πού είσαι; πάλι δεν το σηκώνεις…
Μήνυμα 34: είναι εκνευριστικό αυτό που κάνεις. έλεος δλδ. θέλω να σου μιλήσω. στην τελική, αυτά που δέχεσαι κάνε τα πράξη!!! τι θα κάνω με σένα;
Μήνυμα 35: άντε γειααα!!!!
Μήνυμα 36: ρε χαζό, σ’ αγαπάω, νοιάζομαι για σένα… ;)
Μήνυμα 38: ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε… πού είσαι;;;;;;;;;; :((((
Μήνυμα 39: γιατί το κάνεις αυτό;
Μήνυμα 40: καλά. συγγνώμη. δεν θα σε ζαλίσω άλλο… φιλιά!!!
Μήνυμα 41: μου έλειψες. καλά είσαι;
Μήνυμα 42: σ’ αγαπάω ρε συ… πες μου κάτι… :(
Μήνυμα 43: τίποτα…
Μήνυμα 44: .
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010
Μικρή ιστορία
Πέμπτη 26 Αυγούστου 2010
Γυναίκα
Τρίτη 24 Αυγούστου 2010
Λέξη
κορμί γυμνό
όπως όταν σ' άγγιζα
το βράδυ εκείνο
του καλοκαιριού.
τώρα η λέξη να θυμίζει
τον έρωτα του κόσμου
και γιατί έτσι λειψός
καταφέρνω κάπου κάπου
να ζω.
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
Ο UEDA και τα ρολόγια
{τικ τακ} τα ανευρύσματα του χρόνου
[στον ελκυστή UEDA περιτετμημένα
τα έλκη ιστορούν αμαρτήματα σε στροφές, βυθούς, πνιγμούς
και πάθη. περιδίνηση στο υγρό πυρ κι η καταβόθρα θάνατος
βαμμένος μωβ. ελίσσονται τα μόρια κι είμαι χαμένος
σε νότες - νότιες - επιτακτικές]
και τα ρολόγια εκεί {τικ τακ τικ τακ}
ασελγούν πάνω στο έκλυτο ψέμμα
καρφώνοντας στα σπλάχνα, την εντροπία του έρωτα.
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Θάνατος στα μπαρ
που κυλάει στα μάγουλα
και στα βλέμματα και στα στομάχια
σαν λάβα.
κενό τα μάτια κι η ψυχή
κάθε φορά που κοιτάζουν
την ξένη σάρκα
/ξεκοκκαλίζοντας το όνειρο
την ρημαγμένη ανάγκη
κάθε σάπια στύση/
μια τρύπα πολλαπλή
μπαλωμένη σε άλλες τρύπες
κάνει κουμάντο στην ψυχή.
τραβολογάει με τα δόντια
τα πετσοκομμένα ηνία
δεξιά - αριστερά και ζαλίζει
ο ίλιγγος ζαλίζει.
μοναξιά, η μόνη σταγόνα
συντροφιάς σε τούτα τα μπαρ
σε τούτα τα σπίτια
σε τούτες τις πόλεις
σε τούτα τα δωμάτια
σε τούτα τα μέρη
α' αυτόν εδώ τον κόσμο
που ηδονίζεται με τη βρωμιά του
που φτύνει αίμα στα πρόσωπα
με τις μεγάλες χαραγματιές
και κλείνει τις χαραμάδες
με πτώματα.
υπάρχει θάνατος στα μπαρ
και τόση ζωή στα μάτια
των ζωντανών νεκρών, που τρομάζεις.
όλα τόσο ανάκατα
σαν το μυαλό και τα εντόσθια
μετά το δέκατο πέμπτο ποτό
έξι η ώρα το πρωί.
Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
"πολιτισμός"
μέσ' από μικρές μισόκλειστες
τρύπες
λόγια μαδημένα
στον αέρα του κλιματιστικού
ανοίγοντας μια πόρτα
μέσα στην πόρτα
κι αλυσίδες να γδέρνουν τα πόδια
πού να πας να φύγεις;
ο κόσμος καίει το δέρμα
το σπίτι κοχλάζει
κι ο δοκιμαστικός σωλήνας
κομμάτια στο πάτωμα
σειρήνες να κόβουν το μυαλό
ένα κορμί λεκκές
στο πεζοδρόμιο
μνήμες χαραγμένες στις πατούσες
που χάσκουν μέσα στο όνειρο
χημεία η ιστορία
κι η μοναξιά να φουσκώνει
επαναφορτιζόμενη
[πολιτισμός]
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Τα γάντια
Έτσι όπως κατέβαινα τον δρόμο, αυτόν που περνάει από το πάρκο που συνηθίζουμε να μαζευόμαστε, αντιλήφθηκα ότι δεν είχα στις τσέπες μου πια αυτά τα γάντια που μ’ αρέσει να φοράω. ξέρεις, αυτά τα γάντια που φτάνουν μέχρι την μέση των δαχτύλων και έχουν και κάμποσες τρύπες από την χρήση -τα έχω παραφορέσει νομίζω.
τελοσπάντων, σκέφτηκα πως τις προάλλες που σε είχα πετύχει έξω και περάσαμε από το πάρκο, ίσως να τα είχες κρατήσει κατά λάθος. τα είχες πάρει και φορούσες μια το ένα μια το άλλο στα χέρια σου. δεν ξέρω γιατί σ’ άρεσει να αλλάζεις χέρια στο ίδιο γάντι -εγώ πάντοτε φοράω το ίδιο γάντι στο κάθε χέρι. και μου έλεγες έχεις βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. και καθώς άλλαζες τα γάντια, έτσι άλλαζες και την διήγησή σου, αναφέροντας διαφορετικές περιπτώσεις ανθρώπων που σε είχαν πληγώσει. «τα ζώα», σκέφτηκα, «είναι δυνατόν να μην βλέπουν ποια είσαι και να σου φέρονται με αυτόν τον τρόπο»; μετά, άρχισες να απαριθμείς τα προτερήματά μου με έναν τρόπο κατηγορηματικό. εγώ δεν ήθελα να αποδεχθώ τούτη την εξέλιξη -ίσως γιατί δεν πίστευα ότι τα εννοείς ή ότι εν πάση περιπτώσει εχουν καμμιά αξία- και σου απάντησα πως υπερβάλλεις. συνέχισες να με στολίζεις με τον τρόπο που ξέρεις καλά και δεν μπορώ να αρνηθώ πως μ’ έκανες να νοιώσω όμορφα.
κάποια στιγμή πετάχτηκες πάνω και είπες πως πρέπει να φύγεις γιατί σε περιμένουν. ο ενθουσιασμός σου για μένα, μάλλον κράτησε κάπου στο μισαώρο. είσαι και πολύ δημοφιλής, βλέπεις, για να μείνεις παραπάνω με κάποιον σαν εμένα. εξάλλου, πάντα οι πληγωμένοι επιστρέφουν σ’ αυτούς που τους έχουν προδώσει. το θύμα γυρνάει στον τόπο του εγκλήματος, ανυπομονώντας να πέσει ξανά στα χέρια του θύτη. κρίμα…κι ήταν τόσο συναρπαστική η ώρα που είχαμε περάσει εκεί στο πάρκο. λες κι ο κόσμος είχε συρρικνωθεί στα μέτρα μας και παρόλαυτά, τα μάτια μας αντίκρυζαν κάτι το απέραντο. φυσικά τα γάντια κάπου σ’ αυτην την αυξομείωση του κόσμου, εξαφανίστηκαν.
και δεν είναι ότι κρυώνουν τα χέρια. δεν είναι πως μου λείπει η διάτρητή τους ύπαρξη. θα αισθανόμουν ίσως πιο κοντά εσένα: την θερμοκρασία των δικών σου χεριών, την ανατριχιαστική μυρωδιά σου, το υπέρυθρο βλέμμα, το φάντασμα ίσως του δέρματός σου. τελικά, σιγά μην τα ’χεις εσύ τα γάντια. προφανώς δεν έχεις ανάγκη τις τρύπες των γαντιών μου. μάλλον σ’ αρέσει να είσαι αυτάρκης και να περιορίζεσαι στις τρύπες που ανοίγουν στο κορμί σου οι άλλοι -πυροβολώντας. εγώ το ξέρεις πως ποτέ δεν θα σου έκανα κακό. το πιο πιθανό είναι να σου παράπεσαν κάπου, όταν ξαφνικά όρμησες να φύγεις. θα ’ναι τώρα σε κάποια γωνιά του πάρκου -μόνα σαν εμένα- να περιμένουν μήπως τα σηκώσεις και τα ξαναφορέσεις, έστω για μισή ώρα…
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
γωνία προσπτώσεως (ή τα μαδημένα μάτια της σ)
πρόσπτωση στην ανοησία
- κρεμιέμαι από τα χέρια της νύχτας
κι ανακλώμαι σαν ύβρις
στο βρωμερό στόμα μιας πρωτοβάθμιας εξίσωσης.
με σιγοτρώει το ξημέρωμα
το πένθιμο κρύο
η ορθοστασία στο κουτί της υποτέλειας.
υπομονή/ έχω πολλά συντρίμματα ακόμη
να μοιράσω στα βουνά
και το χιλιοφορεμένο ένδυμα της απόγνωσης>
Τρίτη 25 Μαΐου 2010
Εσένα
εσένα.
να με κόβεις κομμάτια
με την λάμα την οξεία
του κορμιού σου.
να κερνάς τα ψιχία μου
στα βράχια
και να ποτίζεις
μ' αρμύρα κάθε πληγή.
στον όχλο
να με μοιράζεις
αίμα και σώμα
έχοντας τις λέξεις μου
ναυαγούς
στο ερμαφρόδιτο νησί σου
- να προσμένουν
μιαν ακόμα σχεδία
να τους θαλασσοπνίξει.
εσένα
μόνο διάλεξα:
Σκότος Ανήωο
σφουγγάρι στο αίμα
κορμό από στάχτη
σφαγές
κραυγές
χτένες ξυράφια.
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Σημείωση για τον ποιητή ρόβηρο μακρή
σιωπή.
και είπα να κοιτάξω τον εαυτό μου
σχολίασε ο ποιητής ρόβηρος μακρής
δημεύοντας την εικόνα μου
ο σκοτεινός σωσίας
μετέφερε τα σπασμένα κύτταρά μου
στην άλλη πλευρά του καθρέφτη.
ακουγόταν το Ρέκβιεμ του μπραμς
και μετά το Καρναβάλι του σούμαν
κι ύστερα ψίθυροι
αναγνωσμένοι υποχθονίως
απο άγνωστα αυτιά.
[πρώτο βλέμμα ο καθρέφτης - υγρασία -
η θερμοκρασία στους 5 βαθμούς κ.]
ο γέροντας που είμαι έχει κουραστεί πια
η ομίχλη έχει κεράσει όλο της το μέγεθος
κι έχω μεθύσει πια χωρίς γυρισμό.
σήμερα η ώρα πέρασε σαν χτες
φιμπονάτσι που με κατεδίκασαν
να ξεχνάω πως πρέπει να θυμηθώ
να ξεχάσω.
σιωπή ξανά.
η έξοδος προς το καρναβάλι κύριε ρόβηρε
δικό σας θέμα
πρέπει να μπει μια τάξη:
θα υπάρξει συνέχεια; σταματημός;
ανάπαυση; κίνηση διαρκής; στάση;
επανάσταση; ή μήπως θάνατος
σε συνάφεια με έρωτα;
φοβάμαι τη βροχή. να αντικρύζω τον εαυτό μου
στον καθρέφτη -απ' όποια μεριά κι αν στέκομαι.
θλιβερό θύμα των φαντασμάτων του μυαλού σου
η ανάσα βρίσκεται σε ένα ποτήρι με σάρκα
υπόγειο, κάτω από την θάλασσα, μέσα στον βαθύ
ουρανό, που μετράει τη θλίψη με τον άνεμο
και με το πόσο γρήγορα σφουγγίζει τα δάκρυα
από τα μάγουλα.
[ξηρασία - ο καθρέφτης κάπως πιο σκοτεινός]
ναι φίλε μου, απόψε θα πούμε αντίο.
θα βάλουμε μέσα μας τον καθρέφτη
και θα πετάξουμε απο την ρωγμή στον αέρα
του δωματίου, το κλειδί του στόματός μας.
πρέπει να προλάβουμε την ρωγμή
πάση θυσία!
θαρθούν τα όργανα πομπή
πίσω από μας να παίζουν τους ρυθμούς τους
έτσι που καμμιά πόλη πια δεν
θάναι ξάγρυπνη. τα πάντα θα στροβιλίζονται
γύρω μας, μέσα σε τούτη την θολή τρέλλα
στον νόθο μετεωρισμό μας στο παν.
σ χ ι σ μ ή/ καθόλου πια θερμότητα/ καθόλου
υγρασία/ τα πάντα α ν έ κ φ ρ α σ τ α
καμμια γιορτή δεν κρατάει τόσο
όσο η στιγμή που γίνεσαι ένα με τον καθρέφτη
οι λέξεις όλες πια
[μια μαύρη τρύπα]