Σάββατο 20 Μαρτίου 2010

Πόλεμος

Μασουλάς τα γόνατα με τα δόντια
που μασουλάνε τα ούλα σου.
η σιωπή καθώς κοιτάζεις τα πόδια
του φεγγαριού -να τυλίγουν
στον ουρανό τα μοναχικά δώρα
που ποτέ δεν σου δόθηκαν.
να περιμένεις στην στροφή αγόγγυστα
για να σου χαμογελάσει κάποιο από τ΄άστρα
[καθώς τα βλέμματα των ανθρώπων
υπερσκελίζουν τα ανομήματά σου.
να θες να πιεις, να θες να λιώσεις μέσα
σε μάτια, να θες να βουλιάξεις σε κάποιο κορμί,
στην αγάπη, στο πάθος, στον πόνο, να θες
να κάνεις έρωτα.]
η οθόνη σού θυμίζει το φως
μέσα στην λόξα που ψηλώνει μετά
τα μεσάνυχτα -καθώς οι ασπίδες
έχουν μείνει χωρίς χέρια να τις κρατάνε.
και περιμένεις το ψέμμα
να λύσει την αλήθεια ως γρίφο
που αναμεταδίδεται με κάθε ασφάλεια
απο κάποιο δελτίο ειδήσεων.
ο πόλεμος ολοένα και πιο κοντά.
το ξέρεις -το αισθάνεσαι -το μυρίζεις.
και το χειρότερο: μέσα σου.

Τρίτη 9 Μαρτίου 2010

Βαθμίδα πτώσεως

Ξηλώνει - ξηλώνει - ξηλώνει
η πέτσα. γκρεμίζεται αβοήθητη στα
βάθη του πηγαδιού.
"μας πετάάάάάάνεεεεε
στα βάάάάάάάθηηηηηη................".
στα πηγάδια, στα μεγάλα σκοτάδια:
η μοίρα μας τελείωσε. ετούτη η σκουρόχρωμη
σκύλα που ποτέ δεν ησύχασε να μας κυνηγάει.
τα μέρη του λόγου ποτέ δεν μας σχημάτισαν σε
κείμενο -νάχουμε κάτι να μιλήσουμε
στους γύρω- μονάχα στάχτη, πόνο, πύον
και στυφά νερά να ρέουν απ' τις πηγές του κορμιού.
όχι-όχι-όχι! δεν παραδιδόμαστε. πέφτουμε αμέριστοι,
αυτάρεσκα αυτόνομοι στον πάτο.
η πτώσις δεν έχει πάτο: μόνο βαθμίδα κατακόρυφη
που αυξάνει όσο παρέρχεται ο χρόνος.
ψυχή ντροπή, ξεφτιλισμένη -παροράσαι:
που θα πει συγκλίνεις στην εξαθλίωση.
ον επιβλητικό και άθλιο. μια πέτσα που φθίνει - φθονεί
και φθείρει. δεν αντέχεις στην κριτική
να παίζεις κρυφτό, ξέρεις καλά με τον εαυτό σου.
μια πέτσα που ξηλώνεται και γκρεμίζεται
σαν αλλάζουν οι εποχές, αυτό είσαι. κι όμως,
αρκεί μια επιμελής εξομολόγηση για να σε θάψουν
δίχως αντιρρήσεις στο νεκροταφείο. τέτοιο μεγαλείο
η πτώσις σου!

Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010

Μνημόσυνο χαμόγελο

Χαμόγελο που κρέμεσαι
χαμόγελο που κρέμομαι
χαμόγελο κρεμασμένο
σ' ένα χαμόγελο θλίψης
είναι χαμένα τα χέρια
σαν λιωμένο χιόνι
που κυκλοφορεί φάντασμα
στο κρύο του χειμώνα.
δεν είδα ξανά
το τελειωμένο σου βλέμμα
το σβησμένο μήνυμα στον υπολογιστή
το εθιστικό σου άρωμα
και την έκρηξη να μ' αγγίζεις.
τίποτε δεν είδα.
κι έμεινα έτσι σε κείνο το τίποτε
χλευαστικός να αναπνέω
καμμένο κάρβουνο -μοναξιά
και αναθυμιάσεις από ξεθυμασμένο
αλκοόλ. ανέπνεα θαρρείς
τον εαυτό μου. ρέπλικα ανθρώπου
σκιά -ουτοπία -χωματερή
πώς το λένε
πάντα με έδιωχνες μακριά
πάντα ξεχνούσες να μ' απαντήσεις
-όχι δεν ξεχνούσες:
απέφευγες -γιατί δεν ήθελες να υπάρχω
πουθενά. ούτε σαν όραμα,
ούτε σαν έμβλημα, ούτε σαν
κραυγή μαρτυρική για την πίστη σου,
ούτε έστω μια ξεθωριασμένη φωτογραφία.
τίποτε δεν ήθελες απο μένα.
παρά μόνο ένα μνήμα
για να θάψεις την τρέλλα μου
να μην σ' αγγίζει.

Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010

Εξοστρακισμός. η χαμένη λάμπα. νύχτα

Γλείφε - γλείφε
- γλείφε
εκεί που φτύνεις.
εκεί να φιλάς.
κοράκια
τα ψέμματα
σου πετσοκόβουν
τις σάρκες
- κοιμήσου.
αναπαύσου
στην ησυχία
της μέλλουσας
γενοκτονίας σου.
θεραπεία
μόνον ο θάνατος
οι αναρωτήσεις
η απελπισία σου.
φτύνε - φτύνε
- φτύνε
για να γλείψεις
το αίμα που θα
στάζει
απ' τις κομμένες
φλέβες
πάνω στα
σκισμένα χαρτιά
των αφιερώσεών μου.
αναμασάς τον πόνο.
λύπηση ζητάς
- φθόνο και λύπηση -
να νιώθεις ζωντανή
να γελάς με την
αναπηρία σου
με μένα
και με τα μικρά
γυαλιστερά κομματάκια
που στολίζουν
τα πρησμένα σου
μάτια.
γλείψε για να φτύσεις.
φτύσε για να γλείψεις.
μωρό μου:
χαμένη
είσαι.

Τρίτη 26 Ιανουαρίου 2010

Τέλος

Τέλος
Είμαι γυμνός
παγιδευμένος στα φώτα.
ένα ρεύμα μου καίει
τα πλευρά.
φοβάμαι την αυγή
λιώνω
κάθε φορά που χαράζει.
η μουσική
παιδεύει τον αέρα
που αναπνέω.
όλα έχουν
γλιστρήσει απ' τα χέρια
όλα έχουν
πάρει άλλο δρόμο
απ' τον δικό μου.
σ' ένα πλέγμα που κοχλάζει
έχω αποθέσει την ψυχή μου
τόσο λεπτή
τόσο βαριά
να μετρά τα δευτερόλεπτα
σαν χρυσάφι
απ' αυτό που όταν τ' αντικρύζεις
φεύγεις μακριά.
είναι νωρίς ακόμα
για να υποθέσω το τέλος.
μ' αυτό είναι σίγουρο
για μένα
σίγουρο
σαν χειμώνας.

Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010

Συγκριτικός βαθμός

Φεύγοντας με φίλησες
και είπες αντίο
μ' ένα βλέμμα από θάλασσα.

τρομάζω στην σκέψη
πως δεν το έκανες όσο ζούσες
και πως η ανάσα μερικές φορές
είναι πιο νεκρή
κι από τον ίδιο τον θάνατο.


[ στην δ. ]

Running out of time

Running out of time as time runs out
pouring out of you - the essence of light

grow as a feather
flow as a flower

and when i come:
die silently in my breath.

Τοίχοι

Είμαι εδώ -χτίζοντας τοίχους-
προσπαθώντας να τους σπάσω
για να τους χτίσω ξανά.

η πόλη τρέχει
και με χαράζει τις νύχτες
-έχω μανία με τις χαραγματιές
και με τα μικρά αντικείμενα
που ξεχνούν πίσω τους
οι γυναίκες-

πάντα πρέπει να πρωτοτυπείς
-μα πόσο πρωτότυποι μπορούν
νάναι οι τοίχοι-

κι όταν οι δρόμοι ανοίγουν
σαν στόματα να με καταπιούν
όχι δεν με λένε υδρόγειο
μα πέτρα: τόσο μικρή
και τόσο μεγάλη
χάνομαι στα βλέμματα που παίρνουν
οι τοίχοι
κρεμιέμαι απο τα χείλη τους
σαν να θέλω να φιλήσω
τούτη την στριφνή μου συνήθεια.

κι αυτός ο ουρανός με μαγεύει
όπως η σάρκα τραντάζεται
στο άγγιγμα
-το άγημα είμαι
σ' έναν πόλεμο: τόσο μικρό
και τόσο μεγάλο

που οδεύει στην έκρηξη
όπως όταν βουτάς στον έρωτα.

έτοιμος να πεθάνω
για την δόξα και το ιδανικό
-τι είναι άραγε όλα αυτά;-

με σκαλισμένα τα παράσημα μου
στους τοίχους σαν συνθήματα.

οι τρύπες στο κορμί μου
από τα σκάγια.

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010

Ξέρεις

Κοιτάζω τους τοίχους και βλέπω το πρόσωπό σου
κοιτάζω τις λάμπες και βλέπω την καρδιά σου
- ανάβει με το πάτημα ενός διακόπτη -
κοιτάζω το πάτωμα και βλέπω τον σκοπό σου
- ξαπλώνεί εκεί, έτοιμος να τον ποδοπατήσουν -
κοιτάζω τ' αστέρια την νύχτα
τα χρώματα των δέντρων και της γης
όσο και να με διαγράφεις
όσο και ν' απέχεις
ο κόσμος μού ανήκει
και το ξέρεις.

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010

Σύρματα

Έχω κάτι σύρματα στα χέρια
γδέρνω το δέρμα/ τρυπάω τα δάχτυλα
κι ανοίγουν τρύπες στις μέρες
- οι νύχτες είναι πάντοτε άδειες -
κοιτάζω μέσα και βλέπω στροβίλους
καταιγίδες και χαλάζι
τεντώνομαι να γευτώ λίγο
απ' το αίμα που στάζει
μα δεν αισθάνομαι τίποτα
- τίποτα δεν έχει γεύση πια
όλα υπάρχουν δίχως ύπαρξη
οι αισθήσεις γεννούν τα ψέμματα
και το φως/ εκεί που δεν υπάρχει
θα τυλίξω όλο μου το κορμί με αυτά τα σύρματα
θα κρεμάσω στα μάτια τα σύρματα
κι όσο θα περνά ο καιρός
θα γεμίζει τρύπες το κορμί
θα γίνομαι ένα με το ψεύτικο αίμα
και τα σύρματα
νάρθει η στιγμή να εξελιχθώ
σε μια πελώρια μαύρη τρύπα
σαν μέρα/ και να μην υπάρχω.

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010

Φαντάσματα

A.

Προσπάθησες με όλη σου τη δύναμη, ν' ανοίξεις την σπονδυλική μου στήλη και να την γεμίσεις με την ομίχλη σου. έσερνα τη σάρκα μου κομμάτια στους βρώμικους δρόμους, που σ' έψαχνα ανυπόμονα να με κεράσεις ακόμα κι άλλον θάνατο. απ' αυτόν τον θάνατο τον δικό σου. που μυρίζει καμμένη σάρκα και στάχτη, από ρούχα που τα φοράνε οι ψεύτες εραστές - οι εραστές φαντάσματα. δεν είναι ότι φοβάμαι τα φαντάσματα. σίγουρα όμως απεχθάνομαι τα ψέμματα. κι εσύ έχεις γίνει ολάκερη ένα ψέμμα. η ομίχλη με γρατζουνάει, μα όχι περισσότερο από σένα. είναι σαν χειμωνιάτικο σκηνικό η έλξη αυτή. να παγώνω με το τοπίο που με καίει.

δεν προσπαθώ να πω πολλά, μιας και η όραση μου έχει σταματήσει να κυνηγάει οράματα. προτιμώ ένα καλό βιβλίο, μια ταινία, έναν περίπατο απ' το να ακουμπάω το κορμί σου και να κυλιέμαι στα χρωματιστά σεντόνια και τα μάρμαρά σου. κι αφού τα δικά σου μάτια είναι κλειστά και μόνο τα χέρια σου κολυμπάνε στην άβυσσο, έχεις νομίζω πιάσει το νόημα των καιρών. τα κορμιά δεν σπάνε από οίκτο αλλά από έρωτα, από ερεθισμό και έρημο. δεν μπορείς να κατακτήσεις τους ανθρώπους αλλά το σύμπαν. κι αυτό μόνο αν το αφήσεις να σε κατακτήσει
εκείνο πρώτο. δεν κρατώ τίποτε έτσι κι αλλοιώς, παρά τη σάρκα μου - αυτή την παρένθεση στην αυτοκρατορεία σου. η ήττα μάλλον δεν άργει - όλο και κάποιο μπαρ θάναι ανοιχτό τέτοια ώρα.


B.


Δεν κοιτάω στα μάτια – κοιτάω πίσω τους

δεν μου φτάνουν τα χρώματα – τα φαντάσματά που κρύβουν

κυνηγάω.

τα φαντάσματα δεν λένε ψέμματα όπως τα μάτια

και όταν ερωτεύονται είναι αμείλικτα.

ρουφάνε ως το μεδούλι την υποταγή και την κάνουνε

έκρηξη.

τα μάτια ξεγελούν και ξεγελιούνται.

δεν μου αρκούν αυτά που λένε

μα αυτά που κρύβουν.

ζω στις σκιές - μιας κι εκεί ανασαίνουν οι άνθρωποι

αυτοί που φαίνονται - είναι άχυρα στοιβαγμένα σε ήττες

και δεν θέλω πια να χάνω.


Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2010

Χορτάτα

Μιαν αναβόλιμη φυγή να κρέμεται
απ' τα σπασμένα γόνατα
που άλλο πια δεν συγκρατούν το πένθος
Γονατίζοντας στο απέλπιδο πάτωμα
που κουράστηκε πια ν' ανέχεται πόδια
οι φωνές που όλο και πιο πολύ σιωπούν
Όλα ξεχάστηκαν να ειπωθούν
τόσο πρόδηλα διατυπωμένα
σ' έναν ρόγχο σπαρακτικό
σε μια περιδίνηση ντροπής
Πόσα πια άλλα να τολμήσει
να μιλήσει η γλώσσα
Ποια χαραυγή νύχτας να χωρέσει
το βλέμμα το αδιέξοδο
Όλοι εδώ βυζαγμένοι για περιθώριο
για να γυρνάνε γύρω
απ' την τροχιά του θανάτου
Γιατί η νύχτα δεν έχει ώρα
Τα σπασμένα γόνατα δεν συγκρατούν
αρρωστημένα κορμιά
Ανεξαντλώντας μιαν ακόμη πίστη αντοχής
Άλλον έναν συρμό καταδίκης εκτροχιάζοντας
Τα βλέμματα έχουν κορεστεί
στα ιδρωμένα από δόξα κορμιά
στ' ανέξοδα πανηγύρια
στις κατεστημένες γιορτές κενεγερσίας
Άλλοι ματαιόδοξοι δεν γίνεται να γεννηθούν
γιατί κανείς τους δεν έχει πεθάνει

Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2010

En Hiver

Cinema Strange [Μετάφραση]

I love to hate you! I am in winter. Frostbite hath claimed me, I succumb to numbness!

Freezing men don't laugh at murder! ...Bleeding naked in the bathtub! Open windows tempt the savory! Women's heads float just as easily!

Within the confines of crystal, reflected is my loathing! Under ice and still, chill waters fish bite stiff men and children!

Freezing men don't laugh at murder! ...Bleeding naked in the bathtub! Open windows tempt the savory! Women's heads float just as easily!

In the fog, in the woods, at midnight, in a land where it's always winter, I cut the thin skin of my ankles and the wind follows me like army. Lashing like a bullwhip in the arctic, I fling icicles like bee-sting! Stuck under glass, in the sphere, in the snowfall, I shut my eyes and sleep in sleet!


Στον χειμώνα


Να σε μισώ λατρεύω! Είμαι στον χειμώνα. Τα κρυοπαγήματα μ’ έχουν διεκδικήσει, ενδίδω στην αδιαφορία!

Οι άντρες που ξεπαγιάζουν δεν γελούν στον φόνο!... Αιμορραγούν γυμνοί μες στην μπανιέρα! Τ’ ανοιχτά παράθυρα τον ευσεβή δελεάζουν! Των γυναικών τα κεφάλια τόσο εύκολα επιπλέουν!

Μέσα στα όρια του κρυστάλλου, η απέχθεια μου καθρεπτίζεται! Κάτω απ’ τον πάγο κι ακόμα, τα ψυχρά νερά σαν ψάρια σιγοτρώνε ανδρών και παιδιών τα κουφάρια!

Οι άντρες που ξεπαγιάζουν δεν γελούν στον φόνο!... Αιμορραγούν γυμνοί μες στην μπανιέρα! Τ’ ανοιχτά παράθυρα δελεάζουν τον ευσεβή! Των γυναικών τα κεφάλια τόσο εύκολα επιπλέουν!

Μες στην ομίχλη, μέσα στα δάση, τα μεσάνυχτα, σε μια γη που πάντα είναι χειμώνας, το λεπτό δέρμα κόβω των αστραγάλων μου κι ο άνεμος μ’ ακολουθεί σαν στρατός. Μαστιγώνοντας σαν βούρδουλας στην αρκτική, εκτοξεύω σταλακτίτες σαν τσιμπήματα από μέλισσες! Κολλημένος κάτω απ’ το γυαλί, μες στη σφαίρα, στην πτώση του χιονιού, τα μάτια μου κλείνω και κοιμάμαι στο χιονόνερο!

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

Λαθρεπιβάτης

Λαθρεπιβάτης
Λαθρεπιβάτης
- το πρόσωπο της ομίχλης.
όταν στριφογυρίζει
η πόρτα μέσα στα μάτια μου
δεν μου χαρίζεται
τίποτε.
ανάσα ακριβοπληρωμένη
έχω πενθήσει τα σάβανα
χίλιες φορές.
η καταβύθιση
μονάχα
κι η τόσο υπέροχη φρίκη
κορμός στο κορμί
αγκαθιών
το κιτρινισμένο
συμβούλευμα.
σιωπή - και σπαρταρούν
τα σάβανα
όπως με τυλίγουν.
δεν βρίσκεται
άλλος χαμός να με λυτρώσει.
δεν υπάρχει χαρά
δεν υπάρχει πόνος άλλος.
λαθρεπιβάτης
- η σκήτη της φρίκης.
γαλήνη
κι άλλα ψέμματα
σαν την αγάπη
δεν φεγγοβολούν πια:
στερεύουνε πήχεις.