Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2009

Των εκπτώτων

Έκπτωτοι: ή το βάρος του κενού και πώς να συγκινήθει μια αρρώστια! το γύρω τοπίο εμφανίζει μια καθίζηση λες και έβρεχε παρακμή για αιώνες. το βάρος ελκύει την αρρώστεια και το οξύμωρο σχήμα μιας καρδιάς που πάλλεται δίχως αίμα, υπενθυμίζει παροξυμένα το γεγονός της απομάκρυνσης. αυτής της απομάκρυνσης από το περίγραμμα και τον εσώτερο πυρήνα της ζωής. της ζωής που έχει χτιστεί με μπετόν, πατημένες ψυχές, μοναχικούς κήρυκες και εξακοντισμένους ανέραστους διαβάτες. όλα αυτά καταλήγουν σε αστέγους που κυκλοφορούν στους δρόμους του κόσμου δίχως εστία. τούτη είναι η αλήθεια των εκπτώτων. με χέρια, μάτια και κορμιά πεπτωκότα.

η παρακμή μας κάτω από το βλέμμα του ήλιου και τον μανδύα του φεγγαριού, δεν βρίσκει οδηγό μήτε χαλινάρι. δεν υπάρχει μια ακμή που να στρίβει έστω το μαχαίρι σε μιαν άλλη οπτική. για όσους θέλουν να δουν καθαρά τα πράγματα. και δεν υπονοείται πως τα πάντα είναι μελανά. αλλά όμως, αυτό που δεν δύναται να παραγραφεί ούτε να παραπλανήσει - η παρόρμηση του ευκταίου - είναι πως ο,τιδήποτε ανθίσταται και έχει κάποιο αυθεντικό νόημα δεν του επιτρέπεται να ανατριχιάσει την πρακτική των ανθρώπων, δεν αναπτύσσεται, δεν εξωτερικεύεται απέναντι στον άλλο, δεν μπορεί να υφίσταται εν τοις πράγμασι. και το μαχαίρι αναγκαστικά στρίβει και συστρέφεται εντός.

πώς αλήθεια να μεγαλώσει μέσα στον άνθρωπο το ευγενές, το γάργαρο, το ζωντανό; αφου όσα ορίζουν καταστάσεις φαίνονται να έχουν συμμαχήσει με την αναίδεια, την απέχθεια, την αναισχυντία. νομίζεις πως ο κόσμος έχει γλυστρήσει κι έχει πέσει κατάχαμα. ότι κυλιέται σε βούρκους και σε βόρβορους - το χειρότερο: δίχως επιστροφή. για πόσα χρόνια μπορεί, άραγε κάποιος, να διαφεντεύει τις σκιές; να εξευμενίζει τα θηρία; να συναγελάζεται με τους δαίμονες; να χαλιναγωγεί τα πάθη του; να προσπαθεί να επινοήσει μιαν ισορροπία; πόσο εύκολο να συνθηκολογήσει με το αιμάτωμα που απορροφά μέσα του τη ζωή; η έλλειψη καθαρότητας εντείνει την εξάπλωση του κενού και προοδευτικά το βάρος αυξάνεται, διογκώνεται, αυγαταίνει. ποιο χέρι τώρα μένει να τον κρατήσει; και πληθαίνουν οι έκπτωτοι, στο περιθώριο, συγκρουόμενοι αντιδραστικά με κάθε σηψιμαίο καθεστώς. κρυμμένοι ολοένα κάτω απο τα συντρίμματά τους, μέσα στον ορυμαγδό του βομβαρδισμού κάιε απόληξης των εγκάτων τους.

ενδοσκόπηση τρόπον τινά: πάρτο αυγό και κούρευτο. να ετεροκαθορίζεται από τα ερωτήματα και τα απαντήματα - πλείστες όσες φορές κακά - από τα βλέμματα ή τους τρανταγμούς των άλλων. από τις πράξεις που συνθλίβουν κάθε κίνηση που ξεμακραίνει της ύλης, κάθε φορά που σκύβει την ύπαρξή του για να μην λερώσει τον ισχνό μανδύα που' χει απομείνει να θυμίζει το είδος του. τελικά ναι, είμαστε μόνοι σε τούτο το ταξίδι. μα θα μπορούσαμε να παρακάμψουμε αυτή την αλήθεια, προσποιούμενοι πως δεν είναι έτσι, πως συνυπάρχουμε έστω και εν αυταπάτη, που όμως θα βόλευε για να ξεγελάσουμε το χάος αυτό που μας περιβάλλει ούτως ή άλλως. και το τραγικό για τον έκπτωτο είναι πως η διαπίστωση αυτή βαραίνει ακόμα πιο πολύ τη μοναξιά του. η έλλειψη αυτή της αυταπάτης της συντροφικότητας, οξύνει την αλήθεια της μοναξιάς, που πια καθίσταται ανυπόφορη.

ενόσω φυσικά η βροχή δεν παύει, όχι πλεόν μόνο εκτός ημών, μεταξύ σφύρας και άκμονος, για να σχηματιστεί πλέον ένας άνθρωπος που έστω θα αντέχει, θα υπομένει, θα επιβιώνει. αυτό το στοίχημα καταλήγει σε μέγγενη, μιας και έτσι απόλλυται το νόημα, η καταγωγή και ο προορισμός της ύπαρξης. και τόσα κορμιά τριγύρω να συμφύρονται σε μιαν αδιάκοπη κι αλόγιστη καραιπάλη πτώσης.
εις υγιείαν...

Σάββατο 26 Δεκεμβρίου 2009

Τροχαλία μιας φθίσης

Τροχαλία μιας φθίσης
Ήθελε να κραδαίνει φως μες στο σκοτάδι
- να τρυγάει από τον θάνατο και να μοιράζει
τροφή σε κάθε πλάσμα που 'χε ανάσα.
κι έφθινε γι' αυτό ο εαυτός του.
έφθινε σε μια φθίση φθηνή
που κόστιζε τόσο ακριβά.
- οι μέρες πάντα ξημερώνουν
όταν θέλεις να κρυφτείς. πάντα
σου θυμίζουν πως η λάσπη είναι το σπίτι σου,
ο βρώμικος δρόμος, οι στάχτες,
οι άδειες τσέπες και πιο πολύ η άδεια σου ζωή -
πόσα να πληρώσει για να τρέφονται οι άλλοι;
ποιο μαγικό χέρι να του στερεί την υπόνοια έστω της ζωής;
ποια κορμιά να τον σπρώχνουν στην έρημο;
ποιος εαυτός να φθίνει τον εαυτό του;
ποια κατάρα να τον ωθεί εκτός του χρόνου;
άραγε η ελπίδα συνεχίζει να ζει ανάμεσά
στους ανθρώπους ή ακολούθησε κι εκείνη
τα βήματα των αρχαίων θεών;
η φθηνή φθορά που τρυπάει τα κόκκαλα
είναι εδώ και κραυγάζει.
η αλήθεια το πιο διαρκές της θύμα.
ατροπίνη για να βρει τον τρόπο;
έναν κάποιον τρόπο; να δει; να καταλάβει;

Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2009

Τι κρίμα να μην χωράς πουθενά
τι κρίμα να μην αντέχεις το σπασμένο κορμί σου
τι κρίμα να μην αισθάνεσαι τον ήλιο
να μην ανέχεσαι τα λόγια
και την μάσκα των πραγμάτων.
τι κρίμα να μην χωράς πουθενά
ούτε καν στη ζεστάσια
της σκισμένης σου τσέπης.

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009

Πιθανοκρατικόν

Μια μαδημένη λάσπη κρατώ στα χέρια
μια κούφια καρδιά που δεν μπορεί
ν' αγαπήσει/ έχει στερέψει γιατί.
έχω ακούσει εκατομμύρια τραγούδια
υπάρξεων κρεμασμένων στα σύννεφα
και μόνο σκισμένες εικόνες αντικρύζω
ξεράθηκα/ δεν έχω άλλα σπλάχνα γιατί.
μην ψάχνετε στα μνήματα - δεν θα με βρείτε θαμμένο
μόνο σε τόννους χαρτιών ανάμεσα
και στων μπουκαλιών την μαύρη υγρασία
ξεψυχώ/ δεν ξεδιψάω γιατί.
μια κούκλα που μαδάει τριαντάφυλλα
όλο αυτήν κοιτάζω δίχως να μιλώ
σαν να ρυτιδιάζει ο κόσμος γύρω
σε μιαν εξόρμηση θανάτου
μην με ακούτε/ δεν υπάρχω γιατί.
ίσως μετά τις καταιγίδες - τις μικρότητες της δόξας
τα υπάνθρωπα που σπέρνουν φαντάσματα
ίσως κάτι άλλο να δώσει νόημα
πέρα απ' το μίσος/ μόνον έτσι μπορεί γιατί.
δεν ξεχωρίζω πια τίποτε.
τα πάντα έχουν θολώσει στα μάτια.
οι καινούριες ορδές ας μας φέρουν
γαλήνη ας μας φέρουν
μια πιθαμή ας μας φέρουν
κάτι ας μας φέρουν
ας φέρουν
ας.

Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Ερωτικόν

Χαίρομαι που δεν έχεις τίποτε να κρύψεις.
εγώ έχω να κρύψω έναν κόσμο ολόκληρο
έχω να κρύψω εμένα/
το αδιάκοπο σκοτάδι/
τον ιδρώτα που ελλοχεύει στον φόβο.
θα τον ρουφήξω όλον τον φόβο
και όλα του τα αδέρφια-
για σένα.
θα γκρεμιστώ στην καμπύλη του ερέβους/
στον υπέργειο σαρκασμό του θανάτου/
στην οιμωγή του έρωτα
που ζει για να πεθάνει-
όπως όλοι οι άνθρωποι.
τα πάντα για σένα.
θα πιώ όλα τα δηλητήρια/
θα ημερέψω τα βουβά κύματα
να κουμαντάρω τις κραυγές τους.
στο πηγούνι μου
θα κρεμάσω τη φωτογραφία σου
και θα λάμπω σαν τρελλός.
για σένα.
θα με κρύβω συνέχεια
για να μην τρομάζεις/
θα με κρύβω μέσα στις λακκούβες
των δρόμων/
στους φωταγωγούς/
στις πολύχρωμες προθήκες/
στα προφυλακτικά
του πλαστικού σου έρωτα
που με πνίγει/
έχω υπάρξει άσαρκος-άψυχος-άπληστος.
μα για σένα
ήρθα εδώ, να καταργήσω τον κόσμο/
εμένα/
να πνιγώ στην τόση οξείδωση
της ύλης.
πόσα πια να κρύψω;
τα χρόνια με έχουν τρυπήσει στο βλέμμα/
το συκώτι μου πονάει/
αίμα στην καρδιά δεν έχει μείνει/
κι η φλέβα
δεν τραγουδά πια
μα ψιθυρίζει.
αν εξαφανιστώ...
υπάρχει μια ελπίδα
να μ'αγαπήσεις (;)

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

επανάσταση. πορνό.

Πέσε
σπάσε
γαμήσου!
πιο πέρα απ' τον θόρυβο
της ερπύστριας.
όχι-
οι πόλεμοι δεν τελειώνουν ποτέ!
κι όταν κάθομαι
να στραγγαλίζομαι
απ'τα τσιπάκια
σου
με προεκτείνεις
στο ψηφιακό σου νεκροταφείο.
δεν υπάρχουν εραστές
παρά σε βίντεο.
να θυμάσαι-
σε βίντεο πορνό
δεν υπάρχουν επαναστάσεις
παρά σε βίντεο.
να θυμάσαι-
σε βίντεο ενημερωτικού πορνό.
μην με συγχέεις
με τις εγωπαθείς σου προβολές.
ΑΗΔΙΑΖΩ!
δεν με νοιάζει η καμπύλη
στην οποία καυλώνει ο χρόνος σου-
και σκέψου
κι άλλα συνθήματα παρακμής
δ ε ν μ ε π ε ί θ ε ί ς/
έχω πάψει να πιστεύω πια
τις λαμπερές σου μαρκίζες.
στις προθήκες του έλκους
βλέπω πια μόνο κρέας
που γυαλίζει
σαπίλα
και μυρίζει το τόσο οξύ σου
Δ Η Λ Η Τ Η Ρ Ι Ο!
/Εμ Ες Εν
Φαίησμπουκ
Μάησπέης
Χάη Φάιβ
Μαντάμ φιγκαρό
Μαρή Κλαίρ
Αιπόντ και
Γκλίτερ/
η σπορά του κηπουρού
που διαφεντεύει
τις τρύπες σου.
αυτή της ψυχής σου όμως
πάντα θα μένει κενή.
Ξεκινάς και τελειώνεις
στις οθόνες!
το ταμπελάκι με την τιμή σου
το κρύβεις καλά.
χα-χα-χα!
δεν ξέρεις όμως
πόσο καλά λαμπαδιάζουν
οι αποδείξεις σου
στο τζάκι μου.

Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009

χλεύη.κρεμιέμαι.όνειρος.

γέφυρα
.
νομίζεις με ξέρεις
-
χλεύασε ξανά
το χρώμα μου
.
το χνώτο μου
που σπάει
.
χλεύασε
την ομίχλη
μου
.
όσα
δεν
φαίνονται
/
εξαρτάται
.
χαμόγελο
.
υπάρχει
κάπου βαθειά
-
δίπλα δίπλα
στον
Ήλιο
/
στην
κραυγή
του ξεπεσμού
.
στα μάτια
στα μαύρα χείλη
στην βάρβαρη
αχλή
της εικόνας της
.
τομή
.
ψέμμα
.
αίμα ανάκατο
.
πιο πολύ
σκέψου
αν έστω φτάνεις
όσα έχω
αντέξει
.
πτώμα
.
η ηδονή
της
.
που πασχίζω
.
τόλμησε
.
αν μπορείς
να μπορέσεις
.
ίμερος
κάπου
που
τυλίγεται
στον εαυτό του
ο αφρός
-
οι σταγόνες
εκτείνονται
.
κάτω
.
γέφυρα
.
εγώ
τόσο
επιπόλαια
προβλέψιμος.
/
λέξιμος
/
χλεύασε
.
παραμένω
.
στον
όνειρο
.
επιτακτικά
.
αναπνέων
.

Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009

Πληγή

Μια μαύρη πληγή είχε κρατήσει
μια μαύρη κάρτα απ' τον άσπρο βορρά
και σ' όλα εκείνα που είχε πενθήσει
φύτεψε πάνω τους μαύρα πουλιά

Ο αέρας κενός είχε μείνει
να ψιθυρίζει κρότους στ' αυτιά
και να του καίει με παγο το στόμα
που' χε γεράσει δίχως φιλιά

Είχ' έρθει η ώρα ν' ανάψει το δίχτυ
όσα φοβόταν να πέσουν ψηλά
σαν διάτρητο να φέξουν λυχνάρι
για να φωτίσουν απώλεια ξανά

Και πήρε πάνω του όλο το χιόνι
κι έγινε στάχτη στης θλίψης το πιάνο
άφησε πίσω την άβυσσο μόνη
χαρίστηκε απλόχερα στην αποφορά

Το μαύρο κειμήλιο είχε ραγίσει
ο μαύρος τύμβος τον νότο κοιτά
και όσα άδολα είχε χαρίσει
γίναν λουλούδια σε μιαν άσπρη γωνιά.

Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2009

καπέλλο-παλτό-αδιαφορώ για τα αυτιά στον τοίχο

όπως γλυστρούσαν τα νερά κάτω στο συρφετό της πολιτείας
-απέμενα κόμπος ανάμεσα στην άσφαλτο και τον ρυπασμένο αέρα
να στάζω υδρόχρωμα και σάπια μυρωδιά, να γλείφω το παγκάρι των ευχών
και να εξοπλίζω την αγωνία μου αυνανίζοντας τον πόθο μου
για τα αιδοία, για τις συγκρούσεις μέσα στους κόλπους του πιο μεγάλου κόλπου της ζωής-
και δεν φταίω. ευτυχώς οι άνθρωποι ακόμα δεν πετάνε: αλλοιώς σίγουρα θα με είχε πατήσει
κάποιο από τα υπέργεια αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται στην βρώμικη πολιτεία.
δεν έχω νου. έχω υπάρξει πάντοτε παράφρων - φλυαρώντας, περιμένοντας τη σιωπή
και παραμένοντας σιωπηλός ωσότου να με φτάσει επιτέλους η λογόρροια -
θέλοντας και μη παράφρων. δίχως το αιδοίο που ήθελα για να χωθώ μέσα του,
δίχως χρήμα πλαστικό να πιω το αγαπημένο μου ουίσκυ, χωρίς να μπορώ
να αποκτήσω τα μέσα για να κυνηγήσω τους μεγάλους σκοπούς, χωρίς διάθεση πια
να κοιτάξω τριγύρω. σιχάθηκα την βρωμιά εδω πέρα: τα άλουστα συναισθήματα και τις ψεύτικες βλεφαρίδες της γοητείας. σιχάθηκα τον άνθρωπο. σιχαίνομαι εμένα.
ένας φιλόσοφος είχε πει για την κόλαση - ξέρετε, το κλάμπ που κάνουν αδιάκοπα πάρτυ, όργια, μεθούν και αυτοθαυμάζουν τα γεννητικά τους όργανα -, πως είναι οι άλλοι.
κάποιος σεναριογράφος παρήλλαξε την φράση ως εξής: η κόλαση δεν είναι οι άλλοι αλλά η έλλειψή τους. κοντοστέκομαι, ξεζουμίζω τον κόμπο μπας και τρέξει κάτι ακόμα/ ανοιγοκλείνω τα χείλη για να κυματίσει η σιωπή μου/ τελικά σιχαμένοι μου συνάνθρωποι:
οι άλλοι είναι η περίσσεια της κολάσεως...

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2009

Κρατώ ένα μαύρο μαντήλι-
το είχα στο τραίνο να ρουφάει
τα δάκρυά σου
αυτά που έβλεπα να κυλούν
στην πρώτη παραίτηση των ματιών -
είχα το βλέμμα σου στην έγνοια μου
την μυρωδιά που περίμενα να σμίξω
το άγγιγμά σου πάνω μου
τα μάτια που κάποια στιγμη
θα με σκάλιζαν σαν πέτρα
νομίζω έχασα την ώρα
έχασα το δρόμο προς τα σένα
και μέχρι ν' ακούσω
την τριβή στις ράγες
δεν καταλάβαινα
το πόσο μόνος είμαι
βλέπω το μαντήλι πια
να έχει πάρει τη μορφή σου
τα χιλιόμετρα - το βλέπω
έχουν καμπυλωθεί
σε κάτι λιγότερο από χιλιοστό
δευτερολέπτου.
τι γεύση καυτερή
έχουν αυτά τα
μαύρα κολλώδη σου χείλη.

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009

Σαν δευτερόλεπτο

Με σπάς - με ρημάζεις - με γκρεμίζεις
και ξεχειλίζω σαν αμνιακό υγρό
φιλάω τον αφαλό σου
εκρήγνυμαι και πετάγομαι
απ' τις εμπύρετές σου ρώγες.
με σκοτώνεις - με κλέβεις - με συνθλίβεις
μου συστήνεις τον έρωτα
με γεύση πόνου και άρωμα σήψης
μέχρις εκεί που δεν πάει
στ' ανάκατα υγρά των οργασμών σου
στης θλίψης το επιτακτικό σου φλερτ.
με λύνεις - με γλείφεις - με υποτάσσεις
και φεύγεις απλά - σαν δευτερόλεπτο
που μόνο ψέμματα λέει.

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Τσαρλς Σίμιτς (Μετάφραση)

Charles Simic

Eyes Fastened With Pins
How much death works,
No one knows what a long
Day he puts in. The little
Wife always alone
Ironing death's laundry.
The beautiful daughters
Setting death's supper table.
The neighbors playing
Pinochle in the backyard
Or just sitting on the steps
Drinking beer. Death,
Meanwhile, in a strange
Part of town looking for
Someone with a bad cough,
But the address somehow wrong,
Even death can't figure it out
Among all the locked doors...
And the rain beginning to fall.
Long windy night ahead.
Death with not even a newspaper
To cover his head, not even
A dime to call the one pining away,
Undressing slowly, sleepily,
And stretching naked
On death's side of the bed.

Μάτια Σφραγισμένα Με Καρφίτσες

Πόσο πολύ εργάζεται ο θάνατος,
Πόσο μακρά μέρα ξοδεύει
Κανείς δεν ξέρει.Η μικρή
Σύζυγος πάντοτε μονάχη
Να σιδερώνει του θανάτου την μπουγάδα.
Οι όμορφες κόρες
Να στρώνουν του θανάτου το δείπνο.
Οι γείτονες να παίζουν
Πινάκλ στην πίσω αυλή
Ή απλά να κάθονται στα σκαλοπάτια
Πίνοντας μπύρα. Ο θάνατος,
Στο μεταξύ, σε μια περίεργη
Γωνιά της πόλης ψάχνοντας
Για κάποιον με άσχημο βήχα,
Μα η διεύθυνσή του με κάποιον τρόπο λανθασμένη,
Που ούτε ο θάνατος δεν βγάζει άκρη
Ανάμεσα από τις κλειδωμένες πόρτες...
Κι η βροχή ν' αρχίζει να πέφτει.
Νύχτα μακρά ανεμώδης μπροστά.
Ο θάνατος δίχως μιαν εφημερίδα
Το κεφάλι του να καλύψει, ούτε
Μια δεκάρα να καλέσει αυτόν που μαραζώνει,
Που ξεντύνεται αργά, υπνωτισμένα,
Και  τεντώνεται γυμνός
Στο κρεββάτι, απ' του θανάτου τη μεριά.
Τσαρλς Σίμιτς: Αμερικανόφωνος ποιητής, γεννημένος το 1938 στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας. Σε ηλικία 15 ετών μετανάστευσε στις Η.ΠΑ. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Νιου Χάμσα'ι'ρ, του οποίου είναι πλέον επίτιμος καθηγητής.

Έχω κάτι στα χέρια, μα δεν ξέρω τι...
όλο κάτι κρατώ μα ξεγλυστράει. κάτι τόσο ανοίκεια γνωστό που με ανατριχιάζει.
όπως η διαδοχή των ημερών και των νυχτών
- που τις αισθάνομαι να περνούν από πάνω μου
αλλά δεν μπορώ να τις αγγίξω. όχι με τα χέρια που βλέπω στο κορμί μου
ή τα χέρια που ψαύουν κάθετι το αέρινο, το άυλο -
τα μαλλιά μου έχουν αρχίσει να ασπρίζουν
και η σάρκα μου πιο αδύναμη πλέον, δεν αντέχει τα τραντάγματα του κόσμου.
βλέπω με άλλα μάτια, ο,τιδήποτε παλιά έδειχνε να' χει νόημα.
υπάρχει νόημα; υπάρχει αλήθεια σ'αυτή την ανακύκλιση των πάντων;
υπάρχει λόγος γι'αυτήν ακόμα την ανακύκλιση της θλίψης;
τα δάκρυα γιατί δεν ανακουφίζουν το ίδιο; τα βλέμματα γιατι άλλο πια δεν
συνταράσσουν την ψυχή; οι μέρες και οι νύχτες δεν γεννούνε άλλο προσδοκίες...
αυτή η προσμονή για τη ζωή έχει μετατραπεί σε ρουτίνα
σε έναν γίγαντα φοβερό που το κορμί του είναι ολάκερο μια μαύρη τρύπα.
είμαι ξένος μέσα σε μιαν έρημο, όπου γνωρίζω όλους τους δρόμους
όλα τα μονοπάτια, κάθε όαση, κάθε αμμόλοφο, κάθε νεκροταφείο της.
κι όλο γλυστράω κι εγώ μέσα στην έρημο, όπως η άμμος με την πρώτη ανάσα του ανέμου
/ίσως απλά να ανατριχιάζω τον κόσμο με τον νου μου
ίσως να είμαι μόσχευμα ασύμβατο με τούτο το κορμί
ίσως... δεν ξέρω πια τι άλλο/
δεν βρίσκεται και κάποιος άλλος για ν' ακούσει τούτα τα λόγια.
ποιος άλλωστε θα έδινε βάση σε ασυναρτησίες, εν τω μέσω της ερήμου;
κι όλο αισθάνομαι να με ρουφάει ο κόσμος, αυτή η αμετανόητη κι ακούραστη μαύρη τρύπα.
ακόμα έχω κάτι στα χέρια, μα δεν ξέρω πού βγάζει...