με σκοτώνεις ξανά και ξανά
σε όλα τα παράλληλα σύμπαντα
- και κόβονται οι φλέβες μου σαν στάχτη
και με τεμαχίζουν τα φιλιά
καίγομαι σαν όζον και κοιμάμαι
σαν υπόγεια σύναξη συνωμοτών -
περιπλέκομαι στα χέρια σου
σαν μαύρο κλαδί
/δεν μπορείς να ξεφύγεις από τα αγκάθια
και με σπας σε κραυγές δίχως χρόνο/
έμαθα πως πάλι
με γυρεύουν τα ξημερώματα
με ένα άδειο κορμί
κι ένα γεμάτο μυαλό με ενοχές
συνορεύοντας
ο θάνατός μου
Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2009
Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009
-
Παρακολουθώντας σε να φωνάζεις, μέσα στη μοίρα
βλέποντας τους κισσούς να αγκαλιάζουν τα βρεγμένα με θλίψη
άκρα σου και - παρασέρνοντας τα κύματα σε κάτι άλλο
από εκτόνωση της θάλασσας - κουλουριάστηκα
σαν φίδι στη σκηνή της απώλειάς σου
/μη τυχόν και με δεις, μη τυχόν και μ' ακούσεις, μη τυχόν
και σου περάσει από το νού να με κόψεις στα δύο.../
ήπια μπόλικο θάνατο από την ήττα μου
-κέρασμα της χτεσινής σου αγάπης, και πόνεσα
όσο πονάει ο ήλιος που δύει-
είδα το σχήμα σου να κάνει έρωτα με τον άνεμο
και να ποτίζει με σπέρμα όλα τα χνώτα της τύρφης
/... και στέναξα σαν πλοίο που μεθάει στη θάλασσα/
νόμιζα, βλέπεις, πως κάποια στιγμή μ'αγαπούσες
ένοιωθα πως ό,τι υπάρχει γύρω
είχε κάποτε μιαν άνοιξη από αλήθεια
ο ιστός που με τύλιξε μετά από καιρό με έμαθε καλά:
όσο πιο πολλά χρόνια τυλίγομαι το ίδιο μου το κορμί
τόσο πιο πολλά και δηλητηριώδη όνειρα θα βλέπω!
βλέποντας τους κισσούς να αγκαλιάζουν τα βρεγμένα με θλίψη
άκρα σου και - παρασέρνοντας τα κύματα σε κάτι άλλο
από εκτόνωση της θάλασσας - κουλουριάστηκα
σαν φίδι στη σκηνή της απώλειάς σου
/μη τυχόν και με δεις, μη τυχόν και μ' ακούσεις, μη τυχόν
και σου περάσει από το νού να με κόψεις στα δύο.../
ήπια μπόλικο θάνατο από την ήττα μου
-κέρασμα της χτεσινής σου αγάπης, και πόνεσα
όσο πονάει ο ήλιος που δύει-
είδα το σχήμα σου να κάνει έρωτα με τον άνεμο
και να ποτίζει με σπέρμα όλα τα χνώτα της τύρφης
/... και στέναξα σαν πλοίο που μεθάει στη θάλασσα/
νόμιζα, βλέπεις, πως κάποια στιγμή μ'αγαπούσες
ένοιωθα πως ό,τι υπάρχει γύρω
είχε κάποτε μιαν άνοιξη από αλήθεια
ο ιστός που με τύλιξε μετά από καιρό με έμαθε καλά:
όσο πιο πολλά χρόνια τυλίγομαι το ίδιο μου το κορμί
τόσο πιο πολλά και δηλητηριώδη όνειρα θα βλέπω!
Κυριακή 16 Αυγούστου 2009
Κι αν έχουμε μόνο τον Έρωτα να θεμελιώνει τη ζωή μας - τον χαμένο Έρωτα να απαρτίζει με τις μνήμες του, αυτό που αποκαλούμε ύπαρξη. αν είμαστε μόνο συμπιλήματα θραυσμάτων, σταχτών και κομματιών σκισμένου Έρωτα! αν τη ζωή μας καθορίζουν δυο μάτια, το τεντωμένο δέρμα, το άγγιγμα των δαχτύλων, τα πόδια που στροβιλίζονται μες το μυαλό, η λάμψη των μαλλιών, ένα χαμόγελο, ένα νεύμα αμυδρό, η εικόνα από τα στήθη και τα χείλη που κόκκινα γεύονται το κρασί της σάρκας / αν όλα αυτά αναρριχώνται και μας γεμίζουν ολάκερους / αν τα πάντα υπάρχουν όταν μέσα μας καιγόμαστε από Έρωτα / αν δίχως τον Έρωτα δεν υπάρχει μνήμη / αν δίχως σάρκα άλλη πλεγμένη μαζί με τη δική μας, στο πιο ιερό ρούχο που μπορεί να υφανθεί...αν... ποιος θα μπορούσε και τι να αναπληρώσει, το ανυπέρβλητο κενό που ξεχειλίζει από την απουσία Του; σταματάμε να υπάρχουμε όταν για μας έχει πεθάνει... το τέλος Του είναι το τέλος μας! Οι πληγές στο κορμί μας από τις μάχες Του, απόδειξη ότι ζουμε - κι όταν Εκείνος δεν θα υπάρχει, θα κειτόμαστε νεκροί στο πεδίο της ζωής. το κενό του θα μας έχει ρουφήξει σαν μαύρη τρύπα (σαν κάτι κούφιο και ξερό, δίχως νόημα) ... κι αν έχουμε τον χαμένο Έρωτα και την ελπίδα τού να κερδιθεί, αν τα κύτταρά μας έχουν το χρώμα και την οσμή του, αν τα πάντα είμαστε και τα πάντα Είναι, τότε πώς να επιβιώσουμε με την έλλειψή του; ποτέ, ποτέ δεν αισθάνόμαστε κάτι τόσο δυνατό όσο η έξαψή Του, το καμπανάκι της αφίξεώς Του, η αφή από το γυαλιστερό Του σακάκι, η ηδονή της εμπειρίας Του και η οδύνη του θανάτου Του.
[κι αν έχουμε μόνον Αυτόν ν' αποτελεί τη ζωή μας, με ποιον τρόπο να αντέξουμε την εποχή που πια δεν θα υπάρχει; πώς να ανασαίνουμε σαν θα μας ξερριζώνει το οξυγόνο από τα όργανα το ανυπέρβλητο κενό της έλλειψής του; με ποια κόκκαλα θα χτίζουμε τα κορμιά; με ποια όνειρα θα φουσκώνουμε τις ψυχές; με ποιαν ελπίδα θα ξεγελούμε τον θάνατο; κι αν έχουμε κάποιο νόημα δεμένο εντός μας, πώς γίνεται να το περιφρονούμε αλαζονικά; στ' αλήθεια δεν υπάρχει απάντηση: το δράμα μας τόσο μεγάλο όσο και η ελπίδα για τη γιατρειά του. ο Έρωτας και η μνήμη - ο λόγος που ακόμα η φύση ανθίζει...]
[κι αν έχουμε μόνον Αυτόν ν' αποτελεί τη ζωή μας, με ποιον τρόπο να αντέξουμε την εποχή που πια δεν θα υπάρχει; πώς να ανασαίνουμε σαν θα μας ξερριζώνει το οξυγόνο από τα όργανα το ανυπέρβλητο κενό της έλλειψής του; με ποια κόκκαλα θα χτίζουμε τα κορμιά; με ποια όνειρα θα φουσκώνουμε τις ψυχές; με ποιαν ελπίδα θα ξεγελούμε τον θάνατο; κι αν έχουμε κάποιο νόημα δεμένο εντός μας, πώς γίνεται να το περιφρονούμε αλαζονικά; στ' αλήθεια δεν υπάρχει απάντηση: το δράμα μας τόσο μεγάλο όσο και η ελπίδα για τη γιατρειά του. ο Έρωτας και η μνήμη - ο λόγος που ακόμα η φύση ανθίζει...]
Σάββατο 8 Αυγούστου 2009
Σημείωμα [6]
Δεν έχεις τίποτε για μένα - πουλιέμαι
δεν ορίζω καμμιά μου κίνηση, κανένα βλέμμα
είμαι εξοπλισμένος με το παράλογο
και λογχίζω τις μαζικές μου αυτοκτονίες
/για μιαν απόλυση
για μιαν απόρριψη
για τον ολότελα δικό μου
παράφρονα
για τον έρωτα που
πάντοτε μου ξεγλυστρούσε/
δεν έχω τίποτε για σένα - αγοράζεσαι
αυτή είναι η ειδοποιός μας διαφορά
η κρυστάλλινη κυψέλη του πυρήνα
που πυροδοτεί τις συνεκδοχικές μας εκρήξεις.
δε λογαριάζω τα μεγέθη των κυκεώνων
μονάχα οι αιώνες με ρουφάνε
σαν ελιξήριο μέθης
σαν καλοκαιρινό κοκταίηλ
με περιεκτικότητα 75% σε αλκοόλ
- δίχως σταματημό και υπεκφυγές -
και μ' έχουν καταστήσει
έναν κίνδυνο πιο οξύ
κι από τον έρωτα που γεννιέται
στη μέση κάποιου νεκροταφείου.
στο λέω: δεν έχεις τίποτε για μένα
πουλιέμαι ευχαρίστως
- μα όχι σε σένα.
ίσως μόνον ο θάνατος
να μπορεί να μ' αγοράσει.
δεν ορίζω καμμιά μου κίνηση, κανένα βλέμμα
είμαι εξοπλισμένος με το παράλογο
και λογχίζω τις μαζικές μου αυτοκτονίες
/για μιαν απόλυση
για μιαν απόρριψη
για τον ολότελα δικό μου
παράφρονα
για τον έρωτα που
πάντοτε μου ξεγλυστρούσε/
δεν έχω τίποτε για σένα - αγοράζεσαι
αυτή είναι η ειδοποιός μας διαφορά
η κρυστάλλινη κυψέλη του πυρήνα
που πυροδοτεί τις συνεκδοχικές μας εκρήξεις.
δε λογαριάζω τα μεγέθη των κυκεώνων
μονάχα οι αιώνες με ρουφάνε
σαν ελιξήριο μέθης
σαν καλοκαιρινό κοκταίηλ
με περιεκτικότητα 75% σε αλκοόλ
- δίχως σταματημό και υπεκφυγές -
και μ' έχουν καταστήσει
έναν κίνδυνο πιο οξύ
κι από τον έρωτα που γεννιέται
στη μέση κάποιου νεκροταφείου.
στο λέω: δεν έχεις τίποτε για μένα
πουλιέμαι ευχαρίστως
- μα όχι σε σένα.
ίσως μόνον ο θάνατος
να μπορεί να μ' αγοράσει.
[τι χρειάζεται πια δε γνωρίζω. τα εδάφη μου έχουν κατακτηθεί από τον εχθρό. πρέπει επιτέλους να παραδεχθώ πως είμαι υπόδουλος του ανθρώπου. είμαι υπόδουλος της σηψιμαίας μοίρας του, της βουλιμίας του για υποταγή ή εξουσία, της επιθυμίας τού να παραγκωνίζει και της αρρώστειας τού να παραγκωνίζεται. είμαι υπόδουλος του σκότους που τον ελέγχει και του φωτός που του δίνει ανάσα. είμαι υπόδουλος του θανάτου και της ζωής του, του εγωισμού, της αυταπάρνησης και της αυταρέσκειάς του. τα πάντα έχουν την τιμή τους και τα πάντα πωλούνται, εκτός από την πιο βαθειά ουσία του ανθρώπου /αυτήν που αναφύεται αργά από μέσα του, για να μαλακώνει τις πληγές μετά από κάθε χτύπημα που δέχεται. αυτήν που πάντα ψιθυρίζει στ' αυτί, προτού τα όλα να βυθιστούν στο σκοτάδι/. τι χρειάζεται πια δε γνωρίζω, για να' μαι άνθρωπος... είμαι υπόδουλος μόνο... το ξέρω]
Σάββατο 4 Ιουλίου 2009
Σημείωμα [5]
Το ψέμμα είναι η αλήθεια που ζούμε. όσα κοιτάμε, όσα ακούμε, όσα νοιώθουμε, όσα πιστεύουμε είναι ωορρηξίες για τα έμβρυα που δε θα συλληφθούν ποτέ/ ανακυκλίσεις των πιο επώδυνων ουτοπιών. πώς να ντυθεί το μάταιο της ύπαρξης; πώς να αντέξουν τα χέρια, το βάρος κάθε επίπλαστης αλήθειας; τόσο σημαντικά νοήματα όσο το τίποτε - το ψέμμα, είναι η βάση πάνω στην οποία ζούμε. αγάπες, έρωτες, θλίψεις, παραιτήσεις, πόνοι και αδιαφορίες - όλα αυταπάτες για να' χει λόγο ύπαρξης η θνητότητά μας - να' χει κάποιον βαστάζο καθώς θα διασχίζει τις αιμάτινες πολιτείες. μοναδική αλήθεια το ψέμμα/ μοναδική αλήθεια το αίμα. εμείς: μοναδικοί όσο το τίποτε...
Σάββατο 27 Ιουνίου 2009
/.../
Δεν έχω. δε με αντέχει, είπε. έχω ξοφλήσει, είπε. νομίζω δεν κάθισα να με παίζει σα μαριονέττα, καταπώς τη βολεύει, έτσι είπε. μου είπε να πάω να γαμηθώ νομίζω... ναι, έτσι είπε. πρέπει η φλόγα που εμένα με καίει, αυτή να την έχει παγώσει - δεν εξηγείται αλλοιώς. και γιατί να μην το κάνω μαζί σου, ρώτησα; μ' έχεις κουράσει, είπε. κι ας έχεις δίκιο σε όσα λες. με κουράζει το δίκιο - προτιμώ το άδικο, την τυραννία, το ψέμμα. ναι, αυτά προτιμώ γιατί... γιατί... γιατί έτσι μου τη δίνει. αυτή είμαι. κι ας έχεις δίκιο να παραπονιέσαι - μα δε μ' αρέσουν τα παράπονα, κι εσυ με κουράζεις. μιλάς πολύ όταν δε μιλάς καθόλου κι αυτό δε μ' αρέσει, με μπερδεύει, είπε. σκέφτεσαι πολύ όταν δε σκέφτεσαι τίποτε. αυτό κι αν δε μ'αρέσει - με πεθαίνει, είπε. βαρέθηκα να σου μιλάω όταν δεν είσαι εδώ, είπε. κρίμα, κι είσαι τόσο καλός. σαν εσένα δεν έχω γνωρίσει άλλον, είπε. είσαι ικανός για πολλά, μα όχι για μένα - ο καθένας θάταν ευτυχισμένος κοντά σου - είσαι το κάτι άλλο. κρίμα. γι'αυτό πάνε γαμήσου, είπε. έχω και με αντέχεις, είπε: γι' αυτό φύγε.
[δε μίλησα. δε σκέφτηκα πολύ. έφυγα απλά γυρνώντας την πλάτη, κρατώντας στα χέρια τις άδειες λέξεις. δεν αρκώ γιατί δεν έχω και αντέχω. είμαι τόσο καλός που δεν αρκώ. απέχω.]
[δε μίλησα. δε σκέφτηκα πολύ. έφυγα απλά γυρνώντας την πλάτη, κρατώντας στα χέρια τις άδειες λέξεις. δεν αρκώ γιατί δεν έχω και αντέχω. είμαι τόσο καλός που δεν αρκώ. απέχω.]
Κυριακή 21 Ιουνίου 2009
Χωρίς εσένα, είμ' ένα τίποτα (Without you, I'm nothing) - Placebo.
Αλλόκοτο ξελόγιασμα σαν να λαμπρύνει την απογευματινή παλίρροια.
Θα το δεχτώ στο πλάι σου.
Τέτοια φαντασία λες και κάνει το συναίσθημα να γλιστράει.
Θα τη δεχτώ στο πλάι σου.
Είναι χάλια η σύναψη της στιγμής και πόσα ψέμματα γεννάει.
Θα τη δεχτώ στο πλάι σου.
Η πολλή υγρασία τσαλακώνει το δέρμα και το μεταλλάσσει.
Θα τη δεχτώ στο πλάι σου.
τικ - τοκ
τικ - τικ - τικ - τικ - τικ - τοκ
Είμαι βρώμικος, ένας αχαλίνωτος
Και κάθε φορά που βράζεις από θυμό,
φαίνεται να χάνω τη δύναμη του λόγου,
Ξεγλιστράς σιγά σιγά και δε σε φτάνω.
Με ωριμάζεις σαν δέντρο αειθαλές,
Δεν έχεις δει εμένα τον μοναχικό - ποτέ
Εγώ...
Παίρνω το πλάνο, το στριφογυρίζω.
Εγώ...
Πέφτω.
Χωρίς εσένα , είμ' ένα τίποτα.
Χωρίς εσένα , είμ' ένα τίποτα.
Χωρίς εσένα , είμ' ένα τίποτα.
Αρπάζω το πλάνο, το περιστρέφω στις άκρες σου.
Χωρίς εσένα, είμαι απολύτως ένα τίποτα.
- - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I'll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I'll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I'll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I'll take it by your side.
tick - tock
tick - tick - tick - tick - tick - tock
I'm unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
You're slipping slowly from my reach.
You grow me like an evergreen,
You've never seen the lonely me at all
I...
Take the plan, spin it sideways.
I...
Fall.
Without you, I'm nothing.
Without you, I'm nothing.
Without you, I'm nothing.
Take the plan, spin it sideways.
Without you, I'm nothing at all.
από το άλμπουμ: "Without you i'm nothing"
Θα το δεχτώ στο πλάι σου.
Τέτοια φαντασία λες και κάνει το συναίσθημα να γλιστράει.
Θα τη δεχτώ στο πλάι σου.
Είναι χάλια η σύναψη της στιγμής και πόσα ψέμματα γεννάει.
Θα τη δεχτώ στο πλάι σου.
Η πολλή υγρασία τσαλακώνει το δέρμα και το μεταλλάσσει.
Θα τη δεχτώ στο πλάι σου.
τικ - τοκ
τικ - τικ - τικ - τικ - τικ - τοκ
Είμαι βρώμικος, ένας αχαλίνωτος
Και κάθε φορά που βράζεις από θυμό,
φαίνεται να χάνω τη δύναμη του λόγου,
Ξεγλιστράς σιγά σιγά και δε σε φτάνω.
Με ωριμάζεις σαν δέντρο αειθαλές,
Δεν έχεις δει εμένα τον μοναχικό - ποτέ
Εγώ...
Παίρνω το πλάνο, το στριφογυρίζω.
Εγώ...
Πέφτω.
Χωρίς εσένα , είμ' ένα τίποτα.
Χωρίς εσένα , είμ' ένα τίποτα.
Χωρίς εσένα , είμ' ένα τίποτα.
Αρπάζω το πλάνο, το περιστρέφω στις άκρες σου.
Χωρίς εσένα, είμαι απολύτως ένα τίποτα.
- - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Strange infatuation seems to grace the evening tide.
I'll take it by your side.
Such imagination seems to help the feeling slide.
I'll take it by your side.
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies.
I'll take it by your side.
Oversaturation curls the skin and tans the hide.
I'll take it by your side.
tick - tock
tick - tick - tick - tick - tick - tock
I'm unclean, a libertine
And every time you vent your spleen,
I seem to lose the power of speech,
You're slipping slowly from my reach.
You grow me like an evergreen,
You've never seen the lonely me at all
I...
Take the plan, spin it sideways.
I...
Fall.
Without you, I'm nothing.
Without you, I'm nothing.
Without you, I'm nothing.
Take the plan, spin it sideways.
Without you, I'm nothing at all.
από το άλμπουμ: "Without you i'm nothing"
Φόρεσε μόνο στολίδια στο κορμί σου
έτσι γιατί απόψε δε γουστάρω
ούτε τα ρούχα - ούτε τις μασκες σου
Μόνο στολίδια κι έστω μισήν υποψία από έρωτα
Εϊμαι κι εγώ γυμνός ( δεν έχω τίποτε δικό μου)
Ό,τι είχα πάνω μου το πούλησα
για ν' αγοράσω λάσπη
Κι ήρθα απόψε σε σένα/μόνον ελπίζοντας/
να νοτιστώ στου παραμυθιού σου τα σπασμένα νερά
Κι αν σταθώ όρθιος για λίγο - μη γελαστείς
Ούτε υποψία για θεότητες ή άλλα τέτοια
[Στολίδια] : από την ανέκδοτη συλλογή "Στα σπλάχνα του θηρίου"
έτσι γιατί απόψε δε γουστάρω
ούτε τα ρούχα - ούτε τις μασκες σου
Μόνο στολίδια κι έστω μισήν υποψία από έρωτα
Εϊμαι κι εγώ γυμνός ( δεν έχω τίποτε δικό μου)
Ό,τι είχα πάνω μου το πούλησα
για ν' αγοράσω λάσπη
Κι ήρθα απόψε σε σένα/μόνον ελπίζοντας/
να νοτιστώ στου παραμυθιού σου τα σπασμένα νερά
Κι αν σταθώ όρθιος για λίγο - μη γελαστείς
Ούτε υποψία για θεότητες ή άλλα τέτοια
[Στολίδια] : από την ανέκδοτη συλλογή "Στα σπλάχνα του θηρίου"
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
Σημείωμα [4]
Όσο πιο πολύ μιλούμε, τόσο περισσότερο καταρρίπτονται οι αλήθειες
- το πόσο ψηλά φτάνουν οι πήδακες του νερού
-το πόσο γλυκειά είναι η ανθρώπινη έλξη
-το πόσο χαμηλά καίνε οι φωτίες στα σπλάχνα
- το πόση αξία έχει να κοιταζόμαστε στα μάτια
-το πόσο αργά τρώει τις σάρκες ο χρόνος
είναι όλα εδώ, όργανα ημίσεα μιας εγγενούς ολοκλήρωσης
/ξυπνάμε και τα πάντα έχουν πιά αλλάξει θέση.
δε ζητάμε τίποτα. δεν έχουμε τίποτα, παρά μόνο τα άδεια μας δίχτυα.
τα πάντα έχουν ξεπλυθεί απ' τη βροχή/
όσο πιο πολύ με προσεγγίζεις, τόσο πιο πολύ αρπάζω φωτιά
μα δεν τολμώ να αρθρώσω λέξη
-είναι τόσο μακρινή η εποχή των πάγων, που μέσα μου νοιώθω
πιο σκαλισμένος από ποτέ, σαν σε μουσείο του βορρά, μέσα στην κρύπτη
λιγνός κι ευνουχισμένος-
- το πόσο ψηλά φτάνουν οι πήδακες του νερού
-το πόσο γλυκειά είναι η ανθρώπινη έλξη
-το πόσο χαμηλά καίνε οι φωτίες στα σπλάχνα
- το πόση αξία έχει να κοιταζόμαστε στα μάτια
-το πόσο αργά τρώει τις σάρκες ο χρόνος
είναι όλα εδώ, όργανα ημίσεα μιας εγγενούς ολοκλήρωσης
/ξυπνάμε και τα πάντα έχουν πιά αλλάξει θέση.
δε ζητάμε τίποτα. δεν έχουμε τίποτα, παρά μόνο τα άδεια μας δίχτυα.
τα πάντα έχουν ξεπλυθεί απ' τη βροχή/
όσο πιο πολύ με προσεγγίζεις, τόσο πιο πολύ αρπάζω φωτιά
μα δεν τολμώ να αρθρώσω λέξη
-είναι τόσο μακρινή η εποχή των πάγων, που μέσα μου νοιώθω
πιο σκαλισμένος από ποτέ, σαν σε μουσείο του βορρά, μέσα στην κρύπτη
λιγνός κι ευνουχισμένος-
-
Μη λες
τα πάντα έχουν τελειώσει
πίνοντας το ποτό σου
- η θέση απεύχεται
- εσυ λιποψυχείς
- η νύχτα είναι όχημα
Πώς αλλοιώς να μείνεις μια πέτρα
δίπλα σε τοίχο
με παράπονο ποτισμένη;
Μη μένεις εδώ
δεν υπάρχω
- άδικα μ' ακουμπάς
είμαι πιόνι.
τα πάντα έχουν τελειώσει
πίνοντας το ποτό σου
- η θέση απεύχεται
- εσυ λιποψυχείς
- η νύχτα είναι όχημα
Πώς αλλοιώς να μείνεις μια πέτρα
δίπλα σε τοίχο
με παράπονο ποτισμένη;
Μη μένεις εδώ
δεν υπάρχω
- άδικα μ' ακουμπάς
είμαι πιόνι.
-
Πώς τσακίζει έτσι η σάρκα
μέσα στην τσέπη
που' χω όλη τη ζωή μου;
- ένα εισιτήριο τραίνου
ένα πενηντάλεπτο του ευρώ
κι ένα τετράγωνο χαρτί
με μισοφαγωμένες λέξεις -
Πώς τσακίζει έτσι η σάρκα
σαν ραγισμένο εκμαγείο νεότητας
σαν ευαγγέλιο έκπτωτο;
/ποτέ μου δεν κατάλαβα/
μέσα στην τσέπη
που' χω όλη τη ζωή μου;
- ένα εισιτήριο τραίνου
ένα πενηντάλεπτο του ευρώ
κι ένα τετράγωνο χαρτί
με μισοφαγωμένες λέξεις -
Πώς τσακίζει έτσι η σάρκα
σαν ραγισμένο εκμαγείο νεότητας
σαν ευαγγέλιο έκπτωτο;
/ποτέ μου δεν κατάλαβα/
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009
Κανένας
κανένας μαζί-
καμμιά με γράσσο στο στόμα-
άδειο τραγούδι το κορμί
σαν έπαρση
δίχως θάνατο/
σαν άφεση
χωρίς κοινωνία/
κανένας-
καμμιά-
δίχως το κουμπί
της πτώσης/
εγώ - ξανά
μαζεύω τα απορρίματα
μιας παραιτημένης
πόλης
καμμιά με γράσσο στο στόμα-
άδειο τραγούδι το κορμί
σαν έπαρση
δίχως θάνατο/
σαν άφεση
χωρίς κοινωνία/
κανένας-
καμμιά-
δίχως το κουμπί
της πτώσης/
εγώ - ξανά
μαζεύω τα απορρίματα
μιας παραιτημένης
πόλης
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
Αυτή είναι
έρχεται
συστρέφεται
μετεωρίζεται
διαβάλλεται
έρχεται
σου τα παίρνει όλα
είναι εδώ
και ξερογλείφεται
ολοένα και πιο πολύ
αποκτηνώνεται
εξανεμίζεται
υγραίνεται
είναι εδώ
είναι η μορφή
που μέσα σου στέκει
και περηφανεύεται
μες τη γιορτή
στήνει τα μέτρα της
μες την καταιγίδα
πάντα φαίνεται
είναι η μορφή
που μέσα σου στύβει
το θηρίο το λιώνει
κι ύστερα
εδώ - σε καταπίνει
ελεύθερο
έρχεται
συστρέφεται
μετεωρίζεται
διαβάλλεται
έρχεται
σου τα παίρνει όλα
είναι εδώ
και ξερογλείφεται
ολοένα και πιο πολύ
αποκτηνώνεται
εξανεμίζεται
υγραίνεται
είναι εδώ
είναι η μορφή
που μέσα σου στέκει
και περηφανεύεται
μες τη γιορτή
στήνει τα μέτρα της
μες την καταιγίδα
πάντα φαίνεται
είναι η μορφή
που μέσα σου στύβει
το θηρίο το λιώνει
κι ύστερα
εδώ - σε καταπίνει
ελεύθερο
Σάββατο 30 Μαΐου 2009
Σημείωμα [3]
ό,τι αφήνουμε πίσω μας είναι χνάρια μιας έκρηξης σκαλισμένης στον πηλό.
έχουμε βαπτίσει την αδυναμία μας να ομιλούμε περισυλλεγόμενη σιωπή,
τη σιωπή μας ικανότητα για αφαίρεση.
μα ίσως απλά να αρκούμαστε στην ομίχλη, που κάνει τα μάτια να τσούζουν.
να μετεωριζόμαστε στα αβαθή μιας απλουστευμένης πεπλατυσμένης παράνοιας,
η οποία χρωματίζει με πλήξη τα σπαραγμένα μας εντόσθια.
ας είναι, ο χρόνος σβήνει - έστω αργά - τα υπερβολικά δάκρυα κάθε παραίτησής μας.
κι όταν μας αρκεί το να λουζόμαστε με ήλιο, να ακουμπάμε τα υγρά χόρτα,
να συγκρίνουμε το μικρό μας μέγεθος με τον ουρανό, να οικτίρουμε τη θάλασσα
για την αιωνιότητά της, τότε έχουμε την αμυδρή ελπίδα ότι κερδίζουμε τις αυταπάτες μας.
/και πόσο μας αρέσει να παίζουμε με τον πηλό. να παίζουμε κορώνα γράμματα κάθε μας θάνατο, κάθε χαρά. να βάζουμε σε σειρά τα πήλινα μας ομοιώματα, για να΄χουμε μια κάποια παρέα. πόσο γλυκειά φαντάζει ώρες ώρες η πίκρα της παραίτησης και πόσο μας καταδιώκει αυτή η σιωπή που εφορμά κατά του εγώ/
η μνήμη - αυτός ο λάγνος υπερσυντέλικος της οδύνης - να καταπλακώνει όλα μας τα υλικά.
δεν ξέρω με τι... αυτό που αισθάνομαι είναι το βάρος της - το άπλωμα της απλότητάς της - το πόσο εύκολα διαχέεται εντός.
/τα κεριά στα κηροπήγια επιμένουν να καίνε ακόμα και χωρίς οξυγόνο/
η πλήξη, αυτή η έκκληση για παραίτηση. η οχλαγωγία της ησυχίας μέσα στο μοναστήρι
που ενοικούμε - τόσο εναργώς μπερδεμένοι - τόσο πρόδηλα εχθροί μας. έχω σιωπή και πλήξη να σας δώσω. έχετε σιωπή και πλήξη να μου δώσετε. τα ίδια υλικά - τις ίδιες φανφάρες πώς να χάνουμε τη ζωή. ας είναι, το σκοτάδι είναι απροσμέτρητο μέσα στο φως. οι κήρυκες νομίζω έχουν μεταναστεύσει - ξανά και ξανά, ξαναμμένοι από τον τόσο ερεθισμό τους για κάθε ευαγγέλιο που επαγγέλλονται. δε νομίζω πως θα μας λείψουν. έτσι κι αλλοιώς, το κενό αρέσκεται στο να συμπληρώνει τη φύση του. έστω με άλλες αυταπάτες. έστω με άλλους νεκρούς. με άλλες επιτηδευμένες μάχες. με άλλα σύμπλοκα εξουσίας. με άλλους ψεύτικους έρωτες.
/παράβολα ξεχάσαμε για την κόλαση. η βλακεία συνέρχεται μέσα μας - ας μας καθορίσει λοιπόν. απόψε έχουμε κι άλλα νεκρά σαρκία για εκμετάλλευση/
πλήξη πηλού... όλα όσα μένουν είναι δάχτυλα κολλημένα στα γεννητικά όργανα του ψεύδους.
ο πηλός μας όλα... η σιωπή μας όλα. η μνήμη όλα...
όσα έχουμε μάλλον ξεχάσει!
έχουμε βαπτίσει την αδυναμία μας να ομιλούμε περισυλλεγόμενη σιωπή,
τη σιωπή μας ικανότητα για αφαίρεση.
μα ίσως απλά να αρκούμαστε στην ομίχλη, που κάνει τα μάτια να τσούζουν.
να μετεωριζόμαστε στα αβαθή μιας απλουστευμένης πεπλατυσμένης παράνοιας,
η οποία χρωματίζει με πλήξη τα σπαραγμένα μας εντόσθια.
ας είναι, ο χρόνος σβήνει - έστω αργά - τα υπερβολικά δάκρυα κάθε παραίτησής μας.
κι όταν μας αρκεί το να λουζόμαστε με ήλιο, να ακουμπάμε τα υγρά χόρτα,
να συγκρίνουμε το μικρό μας μέγεθος με τον ουρανό, να οικτίρουμε τη θάλασσα
για την αιωνιότητά της, τότε έχουμε την αμυδρή ελπίδα ότι κερδίζουμε τις αυταπάτες μας.
/και πόσο μας αρέσει να παίζουμε με τον πηλό. να παίζουμε κορώνα γράμματα κάθε μας θάνατο, κάθε χαρά. να βάζουμε σε σειρά τα πήλινα μας ομοιώματα, για να΄χουμε μια κάποια παρέα. πόσο γλυκειά φαντάζει ώρες ώρες η πίκρα της παραίτησης και πόσο μας καταδιώκει αυτή η σιωπή που εφορμά κατά του εγώ/
η μνήμη - αυτός ο λάγνος υπερσυντέλικος της οδύνης - να καταπλακώνει όλα μας τα υλικά.
δεν ξέρω με τι... αυτό που αισθάνομαι είναι το βάρος της - το άπλωμα της απλότητάς της - το πόσο εύκολα διαχέεται εντός.
/τα κεριά στα κηροπήγια επιμένουν να καίνε ακόμα και χωρίς οξυγόνο/
η πλήξη, αυτή η έκκληση για παραίτηση. η οχλαγωγία της ησυχίας μέσα στο μοναστήρι
που ενοικούμε - τόσο εναργώς μπερδεμένοι - τόσο πρόδηλα εχθροί μας. έχω σιωπή και πλήξη να σας δώσω. έχετε σιωπή και πλήξη να μου δώσετε. τα ίδια υλικά - τις ίδιες φανφάρες πώς να χάνουμε τη ζωή. ας είναι, το σκοτάδι είναι απροσμέτρητο μέσα στο φως. οι κήρυκες νομίζω έχουν μεταναστεύσει - ξανά και ξανά, ξαναμμένοι από τον τόσο ερεθισμό τους για κάθε ευαγγέλιο που επαγγέλλονται. δε νομίζω πως θα μας λείψουν. έτσι κι αλλοιώς, το κενό αρέσκεται στο να συμπληρώνει τη φύση του. έστω με άλλες αυταπάτες. έστω με άλλους νεκρούς. με άλλες επιτηδευμένες μάχες. με άλλα σύμπλοκα εξουσίας. με άλλους ψεύτικους έρωτες.
/παράβολα ξεχάσαμε για την κόλαση. η βλακεία συνέρχεται μέσα μας - ας μας καθορίσει λοιπόν. απόψε έχουμε κι άλλα νεκρά σαρκία για εκμετάλλευση/
πλήξη πηλού... όλα όσα μένουν είναι δάχτυλα κολλημένα στα γεννητικά όργανα του ψεύδους.
ο πηλός μας όλα... η σιωπή μας όλα. η μνήμη όλα...
όσα έχουμε μάλλον ξεχάσει!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)