Μη λες
τα πάντα έχουν τελειώσει
πίνοντας το ποτό σου
- η θέση απεύχεται
- εσυ λιποψυχείς
- η νύχτα είναι όχημα
Πώς αλλοιώς να μείνεις μια πέτρα
δίπλα σε τοίχο
με παράπονο ποτισμένη;
Μη μένεις εδώ
δεν υπάρχω
- άδικα μ' ακουμπάς
είμαι πιόνι.
Πέμπτη 18 Ιουνίου 2009
-
Πώς τσακίζει έτσι η σάρκα
μέσα στην τσέπη
που' χω όλη τη ζωή μου;
- ένα εισιτήριο τραίνου
ένα πενηντάλεπτο του ευρώ
κι ένα τετράγωνο χαρτί
με μισοφαγωμένες λέξεις -
Πώς τσακίζει έτσι η σάρκα
σαν ραγισμένο εκμαγείο νεότητας
σαν ευαγγέλιο έκπτωτο;
/ποτέ μου δεν κατάλαβα/
μέσα στην τσέπη
που' χω όλη τη ζωή μου;
- ένα εισιτήριο τραίνου
ένα πενηντάλεπτο του ευρώ
κι ένα τετράγωνο χαρτί
με μισοφαγωμένες λέξεις -
Πώς τσακίζει έτσι η σάρκα
σαν ραγισμένο εκμαγείο νεότητας
σαν ευαγγέλιο έκπτωτο;
/ποτέ μου δεν κατάλαβα/
Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009
Κανένας
κανένας μαζί-
καμμιά με γράσσο στο στόμα-
άδειο τραγούδι το κορμί
σαν έπαρση
δίχως θάνατο/
σαν άφεση
χωρίς κοινωνία/
κανένας-
καμμιά-
δίχως το κουμπί
της πτώσης/
εγώ - ξανά
μαζεύω τα απορρίματα
μιας παραιτημένης
πόλης
καμμιά με γράσσο στο στόμα-
άδειο τραγούδι το κορμί
σαν έπαρση
δίχως θάνατο/
σαν άφεση
χωρίς κοινωνία/
κανένας-
καμμιά-
δίχως το κουμπί
της πτώσης/
εγώ - ξανά
μαζεύω τα απορρίματα
μιας παραιτημένης
πόλης
Κυριακή 7 Ιουνίου 2009
Αυτή είναι
έρχεται
συστρέφεται
μετεωρίζεται
διαβάλλεται
έρχεται
σου τα παίρνει όλα
είναι εδώ
και ξερογλείφεται
ολοένα και πιο πολύ
αποκτηνώνεται
εξανεμίζεται
υγραίνεται
είναι εδώ
είναι η μορφή
που μέσα σου στέκει
και περηφανεύεται
μες τη γιορτή
στήνει τα μέτρα της
μες την καταιγίδα
πάντα φαίνεται
είναι η μορφή
που μέσα σου στύβει
το θηρίο το λιώνει
κι ύστερα
εδώ - σε καταπίνει
ελεύθερο
έρχεται
συστρέφεται
μετεωρίζεται
διαβάλλεται
έρχεται
σου τα παίρνει όλα
είναι εδώ
και ξερογλείφεται
ολοένα και πιο πολύ
αποκτηνώνεται
εξανεμίζεται
υγραίνεται
είναι εδώ
είναι η μορφή
που μέσα σου στέκει
και περηφανεύεται
μες τη γιορτή
στήνει τα μέτρα της
μες την καταιγίδα
πάντα φαίνεται
είναι η μορφή
που μέσα σου στύβει
το θηρίο το λιώνει
κι ύστερα
εδώ - σε καταπίνει
ελεύθερο
Σάββατο 30 Μαΐου 2009
Σημείωμα [3]
ό,τι αφήνουμε πίσω μας είναι χνάρια μιας έκρηξης σκαλισμένης στον πηλό.
έχουμε βαπτίσει την αδυναμία μας να ομιλούμε περισυλλεγόμενη σιωπή,
τη σιωπή μας ικανότητα για αφαίρεση.
μα ίσως απλά να αρκούμαστε στην ομίχλη, που κάνει τα μάτια να τσούζουν.
να μετεωριζόμαστε στα αβαθή μιας απλουστευμένης πεπλατυσμένης παράνοιας,
η οποία χρωματίζει με πλήξη τα σπαραγμένα μας εντόσθια.
ας είναι, ο χρόνος σβήνει - έστω αργά - τα υπερβολικά δάκρυα κάθε παραίτησής μας.
κι όταν μας αρκεί το να λουζόμαστε με ήλιο, να ακουμπάμε τα υγρά χόρτα,
να συγκρίνουμε το μικρό μας μέγεθος με τον ουρανό, να οικτίρουμε τη θάλασσα
για την αιωνιότητά της, τότε έχουμε την αμυδρή ελπίδα ότι κερδίζουμε τις αυταπάτες μας.
/και πόσο μας αρέσει να παίζουμε με τον πηλό. να παίζουμε κορώνα γράμματα κάθε μας θάνατο, κάθε χαρά. να βάζουμε σε σειρά τα πήλινα μας ομοιώματα, για να΄χουμε μια κάποια παρέα. πόσο γλυκειά φαντάζει ώρες ώρες η πίκρα της παραίτησης και πόσο μας καταδιώκει αυτή η σιωπή που εφορμά κατά του εγώ/
η μνήμη - αυτός ο λάγνος υπερσυντέλικος της οδύνης - να καταπλακώνει όλα μας τα υλικά.
δεν ξέρω με τι... αυτό που αισθάνομαι είναι το βάρος της - το άπλωμα της απλότητάς της - το πόσο εύκολα διαχέεται εντός.
/τα κεριά στα κηροπήγια επιμένουν να καίνε ακόμα και χωρίς οξυγόνο/
η πλήξη, αυτή η έκκληση για παραίτηση. η οχλαγωγία της ησυχίας μέσα στο μοναστήρι
που ενοικούμε - τόσο εναργώς μπερδεμένοι - τόσο πρόδηλα εχθροί μας. έχω σιωπή και πλήξη να σας δώσω. έχετε σιωπή και πλήξη να μου δώσετε. τα ίδια υλικά - τις ίδιες φανφάρες πώς να χάνουμε τη ζωή. ας είναι, το σκοτάδι είναι απροσμέτρητο μέσα στο φως. οι κήρυκες νομίζω έχουν μεταναστεύσει - ξανά και ξανά, ξαναμμένοι από τον τόσο ερεθισμό τους για κάθε ευαγγέλιο που επαγγέλλονται. δε νομίζω πως θα μας λείψουν. έτσι κι αλλοιώς, το κενό αρέσκεται στο να συμπληρώνει τη φύση του. έστω με άλλες αυταπάτες. έστω με άλλους νεκρούς. με άλλες επιτηδευμένες μάχες. με άλλα σύμπλοκα εξουσίας. με άλλους ψεύτικους έρωτες.
/παράβολα ξεχάσαμε για την κόλαση. η βλακεία συνέρχεται μέσα μας - ας μας καθορίσει λοιπόν. απόψε έχουμε κι άλλα νεκρά σαρκία για εκμετάλλευση/
πλήξη πηλού... όλα όσα μένουν είναι δάχτυλα κολλημένα στα γεννητικά όργανα του ψεύδους.
ο πηλός μας όλα... η σιωπή μας όλα. η μνήμη όλα...
όσα έχουμε μάλλον ξεχάσει!
έχουμε βαπτίσει την αδυναμία μας να ομιλούμε περισυλλεγόμενη σιωπή,
τη σιωπή μας ικανότητα για αφαίρεση.
μα ίσως απλά να αρκούμαστε στην ομίχλη, που κάνει τα μάτια να τσούζουν.
να μετεωριζόμαστε στα αβαθή μιας απλουστευμένης πεπλατυσμένης παράνοιας,
η οποία χρωματίζει με πλήξη τα σπαραγμένα μας εντόσθια.
ας είναι, ο χρόνος σβήνει - έστω αργά - τα υπερβολικά δάκρυα κάθε παραίτησής μας.
κι όταν μας αρκεί το να λουζόμαστε με ήλιο, να ακουμπάμε τα υγρά χόρτα,
να συγκρίνουμε το μικρό μας μέγεθος με τον ουρανό, να οικτίρουμε τη θάλασσα
για την αιωνιότητά της, τότε έχουμε την αμυδρή ελπίδα ότι κερδίζουμε τις αυταπάτες μας.
/και πόσο μας αρέσει να παίζουμε με τον πηλό. να παίζουμε κορώνα γράμματα κάθε μας θάνατο, κάθε χαρά. να βάζουμε σε σειρά τα πήλινα μας ομοιώματα, για να΄χουμε μια κάποια παρέα. πόσο γλυκειά φαντάζει ώρες ώρες η πίκρα της παραίτησης και πόσο μας καταδιώκει αυτή η σιωπή που εφορμά κατά του εγώ/
η μνήμη - αυτός ο λάγνος υπερσυντέλικος της οδύνης - να καταπλακώνει όλα μας τα υλικά.
δεν ξέρω με τι... αυτό που αισθάνομαι είναι το βάρος της - το άπλωμα της απλότητάς της - το πόσο εύκολα διαχέεται εντός.
/τα κεριά στα κηροπήγια επιμένουν να καίνε ακόμα και χωρίς οξυγόνο/
η πλήξη, αυτή η έκκληση για παραίτηση. η οχλαγωγία της ησυχίας μέσα στο μοναστήρι
που ενοικούμε - τόσο εναργώς μπερδεμένοι - τόσο πρόδηλα εχθροί μας. έχω σιωπή και πλήξη να σας δώσω. έχετε σιωπή και πλήξη να μου δώσετε. τα ίδια υλικά - τις ίδιες φανφάρες πώς να χάνουμε τη ζωή. ας είναι, το σκοτάδι είναι απροσμέτρητο μέσα στο φως. οι κήρυκες νομίζω έχουν μεταναστεύσει - ξανά και ξανά, ξαναμμένοι από τον τόσο ερεθισμό τους για κάθε ευαγγέλιο που επαγγέλλονται. δε νομίζω πως θα μας λείψουν. έτσι κι αλλοιώς, το κενό αρέσκεται στο να συμπληρώνει τη φύση του. έστω με άλλες αυταπάτες. έστω με άλλους νεκρούς. με άλλες επιτηδευμένες μάχες. με άλλα σύμπλοκα εξουσίας. με άλλους ψεύτικους έρωτες.
/παράβολα ξεχάσαμε για την κόλαση. η βλακεία συνέρχεται μέσα μας - ας μας καθορίσει λοιπόν. απόψε έχουμε κι άλλα νεκρά σαρκία για εκμετάλλευση/
πλήξη πηλού... όλα όσα μένουν είναι δάχτυλα κολλημένα στα γεννητικά όργανα του ψεύδους.
ο πηλός μας όλα... η σιωπή μας όλα. η μνήμη όλα...
όσα έχουμε μάλλον ξεχάσει!
Πέμπτη 23 Απριλίου 2009
μια μικρή ενότητα
Η σοφία της φύσης - εξυφαίνεται της παρακμής
όταν σαπίζουν τα φύλλα ενός δέντρου
νεκρού
όταν σαπίζει το άψυχο κορμί του ζώου
νεκρού
όταν διαλύονται τα σπασμένα φτερά της πεταλούδας
νεκρής
όταν το βλέμμα σου αποστραμμένο ριγά
νεκρό
όταν το κορμί μου αηδιάζει τη θλίψη
νεκρό
όταν τα γεράματα θολώνουν τα μάτια
νεκρά
όταν τα κόκκαλα εξαρθρώνονται και πέφτουν
νεκρά
όταν οι λέξεις πια σε φύλλα κίτρινα σβήνονται
νεκρά
Η σοφία στη φύση - εξυφαίνεται της παρακμής
/όταν από στιγμή σε στιγμή ερωτεύομαι/
από την ανέκδοτη συλλογή: Αλότριψ [ή άλλως προσανάμματα θανάτου]
όταν σαπίζουν τα φύλλα ενός δέντρου
νεκρού
όταν σαπίζει το άψυχο κορμί του ζώου
νεκρού
όταν διαλύονται τα σπασμένα φτερά της πεταλούδας
νεκρής
όταν το βλέμμα σου αποστραμμένο ριγά
νεκρό
όταν το κορμί μου αηδιάζει τη θλίψη
νεκρό
όταν τα γεράματα θολώνουν τα μάτια
νεκρά
όταν τα κόκκαλα εξαρθρώνονται και πέφτουν
νεκρά
όταν οι λέξεις πια σε φύλλα κίτρινα σβήνονται
νεκρά
Η σοφία στη φύση - εξυφαίνεται της παρακμής
/όταν από στιγμή σε στιγμή ερωτεύομαι/
από την ανέκδοτη συλλογή: Αλότριψ [ή άλλως προσανάμματα θανάτου]
Σημείωμα [2]
Στ' αληθεια, αντέχουμε να αντέχουμε τους ανθρώπους ή αρκούμαστε στο μηδενισμό της απλής συνύπαρξης μαζί τους, έτσι από υποχρέωση; Κι αν τους ανεχόμαστε, ανεχόμαστε στ' αλήθεια και τον ίδιο μας τον εαυτό ή απλά συμβιώνουμε από καθαρή τύχη;
Κυριακή 19 Απριλίου 2009
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009
Νυχτοκάματο
σκοτεινό στενό. έρημο. περπάτησα.
στεκόμουνα μόνος να βλέπω
τη σύριγγα σου.
σκεφτόμουν τη στιγμή που εμφιάλωνες
μέσα σου το θάνατο.
στάθηκα. έκανα την ανάγκη μου
πατώντας στα σάπια νερά.
μέσα στη βρωμιά
συλληπήθηκα την οδύνη σου.
τόσο βαρύ το πένθος.
δεν το σήκωνα.
απλά μετεώριζα το μυαλό μου
στην κεκαλυμμένη σου κρύπτη.
αντικρύζοντας τη διάλυσή σου.
όταν έφυγα
έσερνα πίσω μου την ψυχή
γδέρνοντας τα πλακάκια.
δεν άντεχα άλλο
τη μάταιη υποταγή σου.
το νυχτοκάματο του θανάτου σου.
στεκόμουνα μόνος να βλέπω
τη σύριγγα σου.
σκεφτόμουν τη στιγμή που εμφιάλωνες
μέσα σου το θάνατο.
στάθηκα. έκανα την ανάγκη μου
πατώντας στα σάπια νερά.
μέσα στη βρωμιά
συλληπήθηκα την οδύνη σου.
τόσο βαρύ το πένθος.
δεν το σήκωνα.
απλά μετεώριζα το μυαλό μου
στην κεκαλυμμένη σου κρύπτη.
αντικρύζοντας τη διάλυσή σου.
όταν έφυγα
έσερνα πίσω μου την ψυχή
γδέρνοντας τα πλακάκια.
δεν άντεχα άλλο
τη μάταιη υποταγή σου.
το νυχτοκάματο του θανάτου σου.
Σημείωμα [1]
Η αληθινή ποίηση μιλά στην ψυχή, καταδύεται στα βάθη της και γρατζουνάει το συμπαγή υμένα που την περιβάλλει. Αν τα καταφέρει και εισέλθει αναμαλλιασμένη στον πιο μύχιο της πυρήνα, έχει κερδίσει το παιχνίδι. Τότε και μόνον τότε...
Είναι σύνηθες να βλέπουμε γύρω μας αμέτρητα βιβλία, στίχους, κείμενα, απόψεις και ανθρώπους που εκφράζονται επί παντός του επιστητού. Οι πιο σοφοί όμως όμως είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως κολυμπάνε στον ωκεανό της απέραντης άγνοιας. Όταν ο ίδιος ο Σωκράτης με τη πασίγνωστη ρήση του - Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα - μας τονίζει αυτή τη μεγάλη αλήθεια, είναι τουλάχιστον αστείο και αφελές να διατεινόμαστε πως γνωρίζουμε έστω και ελάχιστα. Ούτε μεγάλες έννοιες γνωρίζουμε σε βάθος, ούτε μπορούμε να τις ορίσουμε και επιπλέον, δεν είμαι διόλου πεπεισμένος, ότι μπορούμε να τις βιώσουμε στην καθημερινότητά μας - ιδιωτική και δημόσια. Η ψυχή όμως, έχει ανάγκη από ψήγματα εμπειριών, ώστε να δύναται να φέρνει σε πέρας κάθε υπόθεση του βίου στον οποίο ενυπάρχει και δρά. Έτσι λοιπόν, διψά να έρθει σε επαφή με πράγματα που θα της παράσχουν τέτοια ψήγματα. Η αρμονία και η αταραξία της, μπορεί να πραγματωθεί με την επαφή της με τη φιλοσοφία, την τέχνη και την άσκηση. Η τέχνη είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες που μπορεί να οδηγήσει σε αυτή την αρμονία και την ισορροπία, η οποία σε συνδιασμό με την καθημερινότητα θα οδηγήσει στην αυτογνωσία της ψυχής, και κατ' επέκταση του εαυτού.
Όμως ποια τέχνη, ποια φιλοσοφία, ποια άσκηση; Ποια έκφανση τους πληρώνει τα κενά της ψυχής; Αντικειμενικότητα; Υποκειμενικότητα; Μήπως και τα δύο; Χμμμ, μπορεί να είναι και τα δύο, μπορεί και όχι... Το θέμα όμως, και σ' αυτή τη φάση, είναι η αποφυγή του δογματισμού. Ο δογματισμός μπορεί να καταστρέψει κάθε πρόοδο της ψυχής, μαζί με κάθε έργο που συντείνει σε αυτήν. Η συγκέντρωση του εαυτού, ή της ψυχής αν θέλετε, σε μια μοναδική συμπαγή οντότητα που κατέχει τη θέση της αυθεντίας, μόνο τύφλωση έχει να προσφέρει σε όσα μάτια διαθέτει η ανθρώπινη ύπαρξη και εθελοτυφλία στην εξέλιξη της ζωής. Επομένως και στην ποίηση σημασία έχει το κατά πόσο έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας για να την δούμε και να τη βιώσουμε. Η ποίηση δεν είναι μόνο στίχοι σμιλεμένοι πάνω στο χαρτί. Είναι κομμάτια ψυχής φυτρωμένα στα πιο δύσβατα όρη μιας λευκής σελίδας. Γι' αυτό απαιτείται ειλικρίνεια από τον ποιητή, ώστε να αποτυπωθεί στο έργο του η ίδια του η φύση. Ένα απλό και αφελές συνταίριασμα λέξεων, δεν προσφέρει κάτι περισσότερο παρά μιαν άσκοπη περιδίνηση σε έναν θνησιγενή τυφώνα... Γι' αυτό τίθεται το ζήτημα της αληθινής ποίησης και της μίμησής της. Ένα ζήτημα αμείλικτο για όποιον ψάχνει την ουσία και ίσως αδιάφορο , για όποιον καταναλίσκεται απλά στο ξεμυάλισμα εύμολπων αφρών που στολίζουν τα κύματα. Όμως και σε αυτή την περίπτωση, όπως ισχύει γενικά στη ζωή, το ζητούμενο είναι ο καθένας από μας να ψάχνει μόνος του, να ανακαλύπτει μόνος του και να εξελίσσεται μόνος του - χωρίς καθοδηγητές, μα με συνοδοιπόρους. Αφορά στον καθένα μας χωριστά, το αν θα αρκεστεί στην επιφανειακή έκφραση και δράση ή θα προχωρήσει στην εκ βαθέων ψηλάφηση του εγώ .
Αναζητάτε, λοιπόν, την αληθινή ποίηση, την αληθινή φιλοσοφία, την αληθινή άσκηση, τον αληθινό έρωτα, την αληθινή ζωή κι ό,τι άλλο είναι πραγματικό για σας. Η ψυχή σας σίγουρα γνωρίζει...
Είναι σύνηθες να βλέπουμε γύρω μας αμέτρητα βιβλία, στίχους, κείμενα, απόψεις και ανθρώπους που εκφράζονται επί παντός του επιστητού. Οι πιο σοφοί όμως όμως είναι αυτοί που υποστηρίζουν πως κολυμπάνε στον ωκεανό της απέραντης άγνοιας. Όταν ο ίδιος ο Σωκράτης με τη πασίγνωστη ρήση του - Έν οίδα, ότι ουδέν οίδα - μας τονίζει αυτή τη μεγάλη αλήθεια, είναι τουλάχιστον αστείο και αφελές να διατεινόμαστε πως γνωρίζουμε έστω και ελάχιστα. Ούτε μεγάλες έννοιες γνωρίζουμε σε βάθος, ούτε μπορούμε να τις ορίσουμε και επιπλέον, δεν είμαι διόλου πεπεισμένος, ότι μπορούμε να τις βιώσουμε στην καθημερινότητά μας - ιδιωτική και δημόσια. Η ψυχή όμως, έχει ανάγκη από ψήγματα εμπειριών, ώστε να δύναται να φέρνει σε πέρας κάθε υπόθεση του βίου στον οποίο ενυπάρχει και δρά. Έτσι λοιπόν, διψά να έρθει σε επαφή με πράγματα που θα της παράσχουν τέτοια ψήγματα. Η αρμονία και η αταραξία της, μπορεί να πραγματωθεί με την επαφή της με τη φιλοσοφία, την τέχνη και την άσκηση. Η τέχνη είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες που μπορεί να οδηγήσει σε αυτή την αρμονία και την ισορροπία, η οποία σε συνδιασμό με την καθημερινότητα θα οδηγήσει στην αυτογνωσία της ψυχής, και κατ' επέκταση του εαυτού.
Όμως ποια τέχνη, ποια φιλοσοφία, ποια άσκηση; Ποια έκφανση τους πληρώνει τα κενά της ψυχής; Αντικειμενικότητα; Υποκειμενικότητα; Μήπως και τα δύο; Χμμμ, μπορεί να είναι και τα δύο, μπορεί και όχι... Το θέμα όμως, και σ' αυτή τη φάση, είναι η αποφυγή του δογματισμού. Ο δογματισμός μπορεί να καταστρέψει κάθε πρόοδο της ψυχής, μαζί με κάθε έργο που συντείνει σε αυτήν. Η συγκέντρωση του εαυτού, ή της ψυχής αν θέλετε, σε μια μοναδική συμπαγή οντότητα που κατέχει τη θέση της αυθεντίας, μόνο τύφλωση έχει να προσφέρει σε όσα μάτια διαθέτει η ανθρώπινη ύπαρξη και εθελοτυφλία στην εξέλιξη της ζωής. Επομένως και στην ποίηση σημασία έχει το κατά πόσο έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας για να την δούμε και να τη βιώσουμε. Η ποίηση δεν είναι μόνο στίχοι σμιλεμένοι πάνω στο χαρτί. Είναι κομμάτια ψυχής φυτρωμένα στα πιο δύσβατα όρη μιας λευκής σελίδας. Γι' αυτό απαιτείται ειλικρίνεια από τον ποιητή, ώστε να αποτυπωθεί στο έργο του η ίδια του η φύση. Ένα απλό και αφελές συνταίριασμα λέξεων, δεν προσφέρει κάτι περισσότερο παρά μιαν άσκοπη περιδίνηση σε έναν θνησιγενή τυφώνα... Γι' αυτό τίθεται το ζήτημα της αληθινής ποίησης και της μίμησής της. Ένα ζήτημα αμείλικτο για όποιον ψάχνει την ουσία και ίσως αδιάφορο , για όποιον καταναλίσκεται απλά στο ξεμυάλισμα εύμολπων αφρών που στολίζουν τα κύματα. Όμως και σε αυτή την περίπτωση, όπως ισχύει γενικά στη ζωή, το ζητούμενο είναι ο καθένας από μας να ψάχνει μόνος του, να ανακαλύπτει μόνος του και να εξελίσσεται μόνος του - χωρίς καθοδηγητές, μα με συνοδοιπόρους. Αφορά στον καθένα μας χωριστά, το αν θα αρκεστεί στην επιφανειακή έκφραση και δράση ή θα προχωρήσει στην εκ βαθέων ψηλάφηση του εγώ .
Αναζητάτε, λοιπόν, την αληθινή ποίηση, την αληθινή φιλοσοφία, την αληθινή άσκηση, τον αληθινό έρωτα, την αληθινή ζωή κι ό,τι άλλο είναι πραγματικό για σας. Η ψυχή σας σίγουρα γνωρίζει...
-
Θλιμμένη πτέρυγα φρενοκομείου
Ξελασπωμένη οδύνη δίχως δόντια
Με πληγές παντού στο κορμί
και την ψυχή σου
Δεμένη με ιμάντες ελευθερία
Ευνουχισμένη μ' αλυσίδες τυραννισμένη
δίχως πόδια χέρια ή κεφάλι
Μόνο μια θάλασσα ψυχοτροπική
να πνίγεται η ύπαρξή σου
Σεντόνια κόκκινα βιασμένα
Αρρωστημένη κάρβουνο θεραπεία
Θλιμμένη πτέρυγα μουχλιασμένη
Κάθε βράδυ αυτοκτονείς
Κάθε μέρα ανασταίνεσαι
Τέτοιος φαύλος κύκλος
η αυτοδιάθεσή σου
στην ελπίδα
[Πτέρυγα]
από την ανέκδοτη συλλογή "Στα σπλάχνα του Θηρίου"
Ξελασπωμένη οδύνη δίχως δόντια
Με πληγές παντού στο κορμί
και την ψυχή σου
Δεμένη με ιμάντες ελευθερία
Ευνουχισμένη μ' αλυσίδες τυραννισμένη
δίχως πόδια χέρια ή κεφάλι
Μόνο μια θάλασσα ψυχοτροπική
να πνίγεται η ύπαρξή σου
Σεντόνια κόκκινα βιασμένα
Αρρωστημένη κάρβουνο θεραπεία
Θλιμμένη πτέρυγα μουχλιασμένη
Κάθε βράδυ αυτοκτονείς
Κάθε μέρα ανασταίνεσαι
Τέτοιος φαύλος κύκλος
η αυτοδιάθεσή σου
στην ελπίδα
[Πτέρυγα]
από την ανέκδοτη συλλογή "Στα σπλάχνα του Θηρίου"
-
Μόνο τα ψεύτικα λόγια μένουν
Μόνο τα άδεια χάδια
Μόνο τα αλλήθωρα βλέμματα
μέσα στη σάπια ηδονή σου
Μόνο το τίποτα είν' αλήθεια
όταν λες πως στα μάτια μου
κάτι βλέπεις από έρωτα
Μόνο τα άδεια χάδια
Μόνο τα αλλήθωρα βλέμματα
μέσα στη σάπια ηδονή σου
Μόνο το τίποτα είν' αλήθεια
όταν λες πως στα μάτια μου
κάτι βλέπεις από έρωτα
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009
Χόλας. Μ. Μέτζγκερ (Μετάφραση)
Ηollace. Μ. Μetzger
The Night I Saw Diamonds
I will tell you
a
story
of the night
I saw diamonds
over a field
where I expected there
to be snow.
All I ask
is for you to listen,
feel your heart beating,
close your eyes and
please, try to
see them
too.
I will tell you.
Η Νύχτα που είδα Διαμάντια
Θα σου πω
μια
ιστορία
για τη νύχτα
Που είδα διαμάντια
σε ένα χωράφι
εκεί όπου περίμενα
να είναι χιόνι.
Το μόνο που ζητώ
είναι να ακούσεις,
να αισθανθείς την καρδιά σου,
κλείσε τα μάτια σου και
σε παρακαλώ, προσπάθησε
να τα δείς
κι εσύ.
Θα σου την πω.
The Night I Saw Diamonds
I will tell you
a
story
of the night
I saw diamonds
over a field
where I expected there
to be snow.
All I ask
is for you to listen,
feel your heart beating,
close your eyes and
please, try to
see them
too.
I will tell you.
Η Νύχτα που είδα Διαμάντια
Θα σου πω
μια
ιστορία
για τη νύχτα
Που είδα διαμάντια
σε ένα χωράφι
εκεί όπου περίμενα
να είναι χιόνι.
Το μόνο που ζητώ
είναι να ακούσεις,
να αισθανθείς την καρδιά σου,
κλείσε τα μάτια σου και
σε παρακαλώ, προσπάθησε
να τα δείς
κι εσύ.
Θα σου την πω.
Χόλας.Μ.Μέτζγκερ: Αμερικανίδα ποιήτρια, ζωγράφος, αρχιτέκτονας, γεννημένη το 1976. Έχει σπουδάσει σε Αμερική, Αγγλία, Ιταλία και τα τελευταία 8 χρόνια ζεί και εργάζεται στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη. Ακολουθεί ένα σύντομο βιογραφικό της στα αγγλικά.
"Author, architect and artist Hollace M. Metzger was educated in the US, London and Venice, Italy, before settling into the New York and Paris arts scenes for the past eight years. Recently, she has been prolific in writing while performing in public salons throughout western Europe, the UK and New York City. In addition to writing, her poetic endeavors include collaborations with composers, choreographers and artists in the US, UK, Canada, France, Germany, Spain, Portugal, Italy, Belgium, Romania, Columbia, Mexico and the Netherlands.
Through words, Observing the Labyrinth from Heaven's renaissance-appeal unfolds, revealing itself mysteriously but with refreshing honesty. It will take its reader on a journey of mind, space and time travel from the past into the future, with transporting descriptions of place and the bitter-sweetness of urban life and love paired with childlike optimism and deep sensual undertones. Through the Labyrinth, you will find a glimpse into the library of the next generation of poets."
http://www.hollacemetzger.com/
Through words, Observing the Labyrinth from Heaven's renaissance-appeal unfolds, revealing itself mysteriously but with refreshing honesty. It will take its reader on a journey of mind, space and time travel from the past into the future, with transporting descriptions of place and the bitter-sweetness of urban life and love paired with childlike optimism and deep sensual undertones. Through the Labyrinth, you will find a glimpse into the library of the next generation of poets."
http://www.hollacemetzger.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)