Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

Χειμωνάνθη

Άνθρωποι

Άνθρωποι
Εκείνοι που σήπονται
κι αυτοί που υπολείπονται

Σαπίσματα υπολείμματα
στο τέλος
άνθρωποι


Αναιμία

Ξεπροβάλλουν αυτόφωτα δωμάτια
στις σκοτεινές συστοιχίες του τίποτα

Προτού ανθίσουν τα κρίνα της αγάπης
Αγκομαχούν λυσσασμενα τα πάθη τα εφήμερα

Συνωμοσία


Requiem

Ήταν νωρίς που ήρθες
Χρόνια τώρα σε περίμενα
Όταν φάνηκες
τη χαρμολύπη σου με κέρασες
Δε μ' άφησες να ζήσω
Με πότισες με το γλυκό κρασί σου
και με πήρες
Με καθέλκυσες στον κόσμο των σκιών
Ήταν όμως τόσο όμορφα
Ένοιωσα τόσο ελαφρύς
Κι εσύ κοίταζες περήφανα το έπαθλό σου
Ύστερα έφυγες για νέο ταξίδι μακριά
Καθώς θυμήθηκα τα παλιά
λησμόνησα ξανά και λησμονήθηκα
όμορφα είπες θα είναι
κι ήταν


Ιυγμός

Δεν άντεξα στους κόλπους της σιωπής
Εξερράγην φαιδρώς με τρόπο πολύπλοκο
και λησμονήθηκα
Οι κόλποι της σιωπής
μαγευτικοί γοητευτικοί και πλάνοι
ζωγράφισαν ένα χαμόγελο με κηρομπογιές
στο πρόσωπό μου
για να κρύψω τη γύμνια μου

η γνώση μου καταβαραθρώθηκε
κι έμεινα να κυλάω σα στάλες βροχής
στα
πλακάκια
της
πόλης



Δεν υπάρχουν σχόλια: